Published:Updated:

உழைப்பாளர் சிலையில் ஏன் ஒரு பெண் கூட இல்லை? - ஓர் அலசல் #Mayday #LabourDay

தனக்கென்று வாழ்ந்து, தனக்கென்று உழைப்பவன் மனிதன். தன் வாழ்க்கையையும் தன் உழைப்பையும் பிறருக்கென்று கொடுப்பவன் மாமனிதன். - கார்ல் மார்க்ஸ்

அமெரிக்காவில் 1886 ம் ஆண்டு மே மாதம் `எட்டு மணி நேரம் வேலை’ என்பதை வலியுறுத்தி, தொழிலாளர்கள் முன்னெடுத்து நடத்திய வேலை நிறுத்தத்தில் பலர் கலந்துகொண்டனர். சுரண்டும் முதலாளி அதிகார வர்க்கத்தை எதிர்த்துக் குரல்கள் ஒலிக்கும்போது அந்தக் குரல்கள் அழிக்கப்படுகின்றன. அதையும் மீறி ஒன்றிணைந்து குரல்கள் ஒலிக்கும்போது மாற்றங்கள் நிகழ்கின்றன. மாற்றத்தை நோக்கிய அந்தப் போராட்டத்தில் அதிகார வர்க்கத்தினரால் தாக்குதல்கள் நடத்தப்பட்டு, பலர் உயிரிழந்தனர். இந்தச் சம்பவத்தை நினைவுகூரும் வகையில் அமெரிக்காவில் மே தினமானது கடைப்பிடிக்கப்பட்டது. தொழிலாளர் தினம் கொண்டாடவும் இந்த நிகழ்வே அடிப்படை காரணமாகவும் அமைந்தது. பல நாடுகளிலும் உழைப்பாளர் தினம் தற்போது கொண்டாடப்பட்டு வருகிறது. இந்தியாவில் முதன்முறையாக உழைப்பாளர்கள் தினமானது சிங்காரவேலர் தலைமையில் 1923 ம் ஆண்டு சென்னை மெரினா கடற்கரையில்தான் கொண்டாடப்பட்டது. இதை நினைவுகூரும் வகையில் நிறுவப்பட்டதுதான் உழைப்பாளர்கள் சிலை.

உழைப்பின் வண்ணம், உழைத்து இறுகிய உடல், பாறாங்கல்லை நகர்த்தி உழைத்தபடி உரைந்து நிற்கும் மனிதர்கள் - இதுதான் மெரினாவில் உழைப்பை முழங்கியபடி நிற்கும் தொழிலாளர் சிலையின் தோற்றம். பிரிட்டிஷ் இந்தியாவின் வங்காளத்தைச் சேர்ந்த தேவி பிரசாத் ராய் சௌத்ரி இந்தச் சிலையை வடிவமைத்துள்ளார். வெண்கலத்தாலான இந்தச் சிலையானது 1959 ல் அப்போதைய ஆளுநராக இருந்த விஷ்ணுராம் மேதி என்பவரால் திறந்து வைக்கப்பட்டது. உலகில் உழைப்பைப் பறைசாற்றி நிற்கும் சிலைகளில் மெரினாவின் ‘உழைப்பாளர் சிலையும்’ கவனிக்கத்தக்கது. முதலாளிகளிடமிருந்து போராடி தொழிலாளிகள் தங்கள் உழைப்பிற்கான ஓரளவு நியாயமான ஊதியம், எட்டு மணி நேரம் வேலை ஆகியவற்றைப் பெற்றுவிட்டனர். ஆனால், இவ்விடத்தில் உழைப்பு என்பது பாலினம் சார்ந்த பிரச்னைக்குரிய ஒன்றாக இருக்கிறது.

உழைப்பு என்பது ஆண்களை மட்டுமே கவனிக்க வைக்கும் சொல்லாகவே சமூகத்தில் இருக்கிறது. மெரினாவின் வீதிகளில் உழைப்பாளர் சிலையைச் சுற்றி பூக்கடைகள், பழக்கடைகள் முதல் டீக்கடைகள் வரை வைத்திருப்பவர்களில் அதிகமானவர்கள் பெண்கள் எனினும் அவர்களின் உழைப்பைச் சொல்லும் சிலைகளோ, சொற்களோ இல்லை என்றே கூறலாம். உழைக்கும் பெண்களிடம் இதைச் சொல்லும்போது `ஆமால்ல!’ என்ற ஐயத்துடன் கண்ணத்தில் கை வைத்து புன்னகையுடன் கடந்துவிடுகின்றனர். உழைப்பில் பெண்களுக்கான சமத்துவம் என்பது வழங்கப்படாமலேயே இருக்கின்றது. இதுகுறித்து பெண்ணிய செயற்பாட்டாளர்களின் கருத்துகளை அறிந்துகொள்ள இருவரைத் தொடர்புகொண்டோம்.

 உ.வாசுகி, மார்க்சிஸ்ட் கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் மத்தியக்குழு உறுப்பினர் 

``அங்கன்வாடிகள், சத்துணவு வேலைகள், மத்திய மற்றும் மாநில அரசுப் பணிகள், கிராமப்புற வேலைத்திட்டங்கள், சுயதொழில் செய்யும் சிறுவியாபாரிகள், மருத்துவம், கல்வி என எல்லாவற்றிலும் கணிசமான அளவில் பெண்களுடைய எண்ணிக்கை இருக்கிறது. இது யதார்த்தம். இயல்பாகவே உழைப்பாளி என்று சொல்லும்போது ஆணும் பெண்ணும் சேர்ந்தே ஞாபகம் வரவேண்டும். ஆணாதிக்கச் சமூகத்தில் இயல்பாக வருவதில்லை என்பதையே பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறோம்.

சில ஆண்டுகளுக்கு முன்பு ஜனநாயக மாதர் சங்கம் சார்பாக ஒன்று முதல் ஐந்தாம் வகுப்பு வரையிலான பாடப்புத்தகங்களில் ஆய்வு ஒன்றை மேற்கொண்டோம். எடுத்துக்காட்டாக, கணக்குப் புத்தகத்தில் ஒரு தொழிலாளி ஆலைக்குச் செல்கிறார். வரவு இவ்வளவு, செலவு இவ்வளவு, மீதி எவ்வளவு என்று கணக்கு வருகிறது எனக்கொள்வோம். அதில், தொழிலாளி ஆணாகவே இருக்கிறார். விவசாயி பற்றி வருகிறது எனில், ஆண்தான் ஏர், தலைப்பாகையுடன் செல்கிறார். ரோல்பிளே பண்ணும்போது மேலாளராக வருகின்ற பெண்கள்கூட ஆணாகத்தான் நடந்துகொள்கின்றனர். பெண்ணை உழைப்பாளியாக, குடிமகளாகப் பார்க்க மறுக்கின்ற பார்வை அது.

நூறு நாள் வேலைத்திட்டம் வந்த பிறகுதான் கூலி ஆணுக்கும் பெண்ணுக்கும் சமம் என வந்தது. ஆண் விவசாயிகள் `நாங்கள் செய்கிற வேலையெல்லாம் அவங்க செய்வாங்களா?’ இதற்கும் எதிர்ப்புத் தெரிவிக்கின்றனர். பீடி சுற்றுவதில் ஆண் தொழிலாளிக்கு ஒரு கூலி, பெண் தொழிலாளிக்கு ஒரு கூலி என்றிருந்தது. பல அமைப்புகள் சேர்ந்து முறையிட்டுத்தான்  மாற்றம் ஏற்பட்டது. மீன்பிடி தடைக்காலத்தில் கொடுக்கப்படும் உதவிகள்கூட போராடித்தான் பெண் மீனவர்களுக்கும் கிடைத்தது. பெண்களை உழைப்பாளிகளாகக் கருதவில்லை என்பது மேலோட்டமான விஷயம் இல்லை. ஊடகச் சித்திரிப்பிலிருந்து பாடப் புத்தகங்கள் வரைக்கும் பெண் சம உரிமை பெற்ற உழைப்பாளி அல்ல என்ற தவறான பிம்பம் என்பது நிஜ வாழ்க்கையில் சமமான சம்பளம் கிடைக்காமல் இருப்பது, சமமான உரிமைகள் கிடைக்காமல் இருப்பது என்பதில் கொண்டுவிடுகிறது. கண்டிப்பாக இந்தப் பிம்பம் மாற்றப்படவேண்டியது.

செல்வி, மனிதி மகளிர் இயக்கம்.

 பெண்களுடைய உழைப்பு மதிப்பிற்குரிய ஒன்றாகப் பார்க்கப்படுவதில்லை. ஆசிரியர், பொறியாளர், பொது வேலைகள் என்று சொல்லும்போது எல்லார் மனதிலும் ஆண்கள்தான் முன்னால் வருகிறார்கள். குடும்பத்தில் ஆண், பெண் வேலைக்குச் செல்லும்போது பெண் ஈட்டுகின்ற பொருளானது முதன்மை வருமானமாக இருந்தாலும் குடும்பத்திற்கான கூடுதல் வருமானமாகவே பார்க்கப்படுகிறது. வீடுகளில் செய்கின்ற பெண்களின் வேலை மதிப்பீடு செய்ய வேண்டிய உழைப்பாகவே பார்க்கப்படுவதில்லை. பெண்களால் சித்தாளாக மட்டும்தான் இருக்க முடியுமே தவிர, கொத்தனாராக ஆக முடியாது. ஆண் என்கிற அதிகாரம் இங்குச் செயல்படுகிறது. பெண்ணுடைய உழைப்பைச் சமூக உழைப்பாக, ஆணுக்கு நிகரான உழைப்பாகக் கருதுவது இல்லை. இதனால்தான் உழைப்பாளி சிலைகளில் பெண்களின் சிலைகள் இருப்பதில்லை.

அழகு சார்ந்த விஷயங்களில் பெண்கள் சிலையை நாம் பார்க்க முடியும். உழைப்பு, வீரம் குறியீடுகளில் ஆண்கள் சிலை இருக்கும். அதிகமான எண்ணிக்கையில் ஆண்கள்தான் ஓவியர்களாகவும், சிற்பம் வடிப்பவர்களாகவும் இருக்கின்றனர் என்பதும் கவனிக்கத்தக்கது. பெண்கள் என்றால் அழகு, ஆண்கள் என்றால் வீரம் எனப் புகுத்தப்பட்டிருக்கிறது. பெண்கள் இந்தத் துறைகளில் இயங்கும்போது போதிய வாய்ப்புகளும் அவர்களுக்குக் கிடைப்பதில்லை. முக்கியமாக இரவு, பகலாக உழைக்க வேண்டிய தேவைகள் இந்தத் துறைகளில் இருக்கிறது. அதற்கான சூழல் இன்று பெண்களுக்கு இல்லை என்பதையும் கவனிக்க வேண்டும்.

அமெரிக்காவின் நியூயார்க் நகரில் ஃபியர்லஸ் கேர்ல் என்ற சீற்றமிகு காளையை எதிர்த்து நிற்கும் சிலை பெண் தொழிலாளர்களின் உரிமையை வலியுறுத்தும் ஒன்றாக, பெண்களின் தைரியத்தைக் குறிக்கும் ஒன்றாக உள்ளது. உலகளவிலும் கூட ஃபியர்லஸ் கேர்ல் சிலையைத் தவிர பெண்களின் உழைப்பை, தியாகத்தை, போராட்டத்தைப் பெருமைப்படுத்துகிற மாதிரியான சிலைகள் இல்லை என்றே கூறலாம்.