Published:Updated:

”எங்களை ஏன் தொந்தரவு பண்றீங்க!”

”எங்களை ஏன் தொந்தரவு பண்றீங்க!”

”எங்களை ஏன் தொந்தரவு பண்றீங்க!”

”எங்களை ஏன் தொந்தரவு பண்றீங்க!”

Published:Updated:

காலை 5 மணி. மதுரை ரயில்வே ஸ்டேஷனில் ஒரு மாணவனையும் ஒரு குழந்தையையும் சைக்கிளில் கொண்டுவந்து விட்டுவிட்டு அதிவேகமாகச் செல்கிறார் ஒருவர். ப்ளாட்ஃபாரத்திலேயே குழந்தைக்குத் தலை சீவி, சோறு ஊட்டி விளையாட்டுக் காட்டுகிறான் மாணவன். மதுரை-செங்கோட்டை பாசஞ்சர் வருகிறது. கூட்டத்தில் குழந்தையோடும் புத்தகப் பையோடும் முண்டியடித்து ஏறுகிறான். இடம் கிடைக்கவில்லை. நின்றபடியே ஒரு மணி நேரப் பயணம். விருதுநகர் சந்திப்பு வருகிறது. காத்திருக்கும் ஒருவரிடம் குழந்தையைக் கொடுத்துவிட்டு, ஓட் டமும் நடையுமாகச் செல்கிறான். மூன்று கிலோ மீட்டர் நடந்ததும் பள்ளிக்கூடம் வருகிறது. உள்ளே சென்று மறைகிறான். மாலை குழந்தையைக் கொடுத்தவரிடமே வாங்கிக்கொண்டு, ரயில் ஏறு கிறான். இது விருதுநகர்-மதுரை சந்திப்பில் தினம் நடக்கும் நிகழ்ச்சி. பள்ளி மாணவன் கையில் புத்தகப் பை சரி, குழந்தை எப்படி?! என்று விசாரித்தேன். கலங்கவைத்தது கண்ணீர்க் கதை.

”எங்களை ஏன் தொந்தரவு பண்றீங்க!”
##~##

ஒட்டுமொத்த விகடனுக்கும் ஒரே ஷார்ட்கட்!

மதுரை களவாசல் சம்மட்டியாபுரத்தைச் சேர்ந்தவர் குமரவேல். வெல்டிங் பட்டறையில் கூலி வேலை செய்யும் தொழிலாளி. இவருடைய மனைவி கற்பகம். இவர்களுக்கு மணிகண்டன், மாரீஸ்வரன், ராஜபாண்டி என்று மூன்று ஆண் பிள்ளைகள். கடந்த 10 மாதங்களுக்கு முன்பு உடல்நலக் குறைவால் கற்பகம் இறந்துவிட்டார். பிள்ளைகள் நிலைகுலைந்துப் போனார்கள். தாய் இல்லாத அந்தக் குழந்தைகளை அரவணைக்க உறவினர்கள் கூட்டம் உதவிக்கரம் நீட்டினாலும், அது நீண்ட நாட்கள் நீடிக்கவில்லை. இரண்டாவது மகன் மாரீஸ்வரனை உறவினர்களில் ஒருவர் தத்து எடுத்துக்கொண்டார்.

அதுவரை மதுரையில் படித்துவந்த மணிகண்டனை உறவினர் ஒருவர் விருதுநகர் ஹாஜிபி செய்யது முகம்மது மேல்நிலைப் பள்ளியில் ஒன்பதாம் வகுப்பு சேர்த்துவிடுகிறார். ஆனால், தொடர்ந்து உறவினர்களிடம் மணிகண்டனால் இருக்க முடியாத சூழல். மீண்டும் மதுரைக்கே சென்றுவிட்டான் மணிகண்டன். ஆனால், விருதுநகரில்தான் படிப்பைத் தொடர வேண்டிய நிலை. அப்பா கூலி வேலைக்குச் செல்வதால் தன்னுடைய தம்பி ராஜபாண்டியைத் தானே பராமரிக்கவேண் டிய சூழல். இதனால் தினமும் தன்னுடைய தம்பி ராஜபாண்டியை அழைத்துக்கொண்டு விருதுநகர் வந்து படித்துவிட்டு, மதுரைக்குச் சென்றுகொண்டு இருக்கிறான்.

”எங்களை ஏன் தொந்தரவு பண்றீங்க!”

பள்ளிக்கு நேரமாகிவிட்டது என்று ஓடிக்கொண்டு இருந்த மணிகண்டனை நிறுத்தி, சில நிமிடங்கள் பேசினேன். ''அம்மா உயிரோட இருக்கும்போது, எங்க மூணு பேரையும் நல்லா பார்த்துக்குவாங்க. அப்ப மதுரையில படிச்சுட்டு இருந்தேன். அம்மா இறந்த பின்னாடி அப்பாதான் எங்களைப் பார்த்துக்கிட்டார். ஆனா, அவர் வேலைக்குக் காலையில சீக்கிரமே கிளம்பிப் போகணும். ரெண்டாவது தம்பி மாரீஸ்வரனை சொந்தக்காரங்க வீட்டுல விட்டுட்டார்.  நானும், கடைசித் தம்பி ராஜபாண்டியும் மட்டும்தான். என்னை ஒரு சொந்தக்காரங்க விருதுநகர் ஸ்கூல்ல சேர்த்துவிட்டாங்க. ஆனா, அவங்களால தொடர்ந்து என்னை வளர்க்க முடியலை. அதனால நானே பள்ளிக்கூடம் போய்க்கிட்டே, தம்பியை பார்த்துக்கிறதுனு முடிவு பண்ணினேன். தினமும் காலையில் 5 மணிக்கு எழுந்திருச்சிடுவேன். அப்பா காலை சாப்பாடு ரெடி பண்ணி என்னை யும் தம்பியையும் ஸ்டேஷன்ல இறக்கிவிட்டுட்டு வேலைக்குப் போயிடுவார். விருதுநகருக்கு வர்ற வழியிலேயே தம்பிக்கு இட்லி ஊட்டிவிட்ருவேன். விருதுநகர் வந்ததும் எங்க பெரியப்பா ராஜ்குமார்கிட்ட தம்பியையும், அவனுக்குக் கொண்டுவந்த சாப்பாட்டையும் கொடுத்துட்டு, ஸ்கூலுக்குப் போயிடுவேன். ஸ்கூல் முடிஞ்சதும் திரும்ப ராஜபாண்டியைத் தூக்கிக்கிட்டு மதுரை போவேன். அந்த டைம்ல அப்பா வந்திருக்க மாட்டார். நானே சாப்பாடு செஞ்சு, தம்பிக்குக் கொடுத்துட்டு தூங்கவெப்பேன். அப்புறம் வீட்டுப் பாடம் செய்வேன்.

அம்மா இறந்தபோது தம்பி பால் குடியைக்கூட மறக்கலை. அப்ப எல்லாம் தம்பியைப் பார்த்துக்கிறதுக்கு ரொம்பச் சிரமப்பட்டேன். இப்போ தம்பி நல்லா இட்லி சாப்பிடப் பழகிட்டான். லீவு வந்தா, வீட்டுலதான் இருப்பேன். அப்போ என் ஃப்ரெண்ட்ஸ் விளையாடக் கூப்பிடுவாங்க. எங்கேயும் போக மாட்டேன். சாயந்தரம் வேலை விட்டு அப்பா வந்ததும் தம்பியை அவருக்கிட்ட ஒப்படைச்சுட்டு அப்புறம்தான் விளையாடப் போவேன். தம்பியும் என்னைவிட்டு வேற யாருகிட்டேயும் போக மாட்டான். எங்க பெரியப்பா ராஜ்குமார், சிவகாசியில இருக்கார். ஆனா, தம்பியை வெச்சுக்கிறதுக்காக, சிவகாசியில் இருந்து விருதுநகர் வருவாரு. அப்புறம் விருதுநகர் ரயில்வே ஸ்டேஷன்லேயே சாயங்காலம் வரைக்கும் தம்பி யைவெச்சு விளையாட்டுக் காட்டுவாரு. அவரு இல்லைனா எனக்கு ரொம்பக் கஷ்டம். அது மாதிரி ஸ்கூலில் மதியம் சத்துணவுதான் சாப் பிடுவேன். அப்ப எல்லாம் தம்பி சாப்பிட்டானா இல்லையானு நினைப்பு வந்துடும். தம்பி பற்றி நெனைப்பு வர்றப்பலாம் அதை மறக்கிறதுக்காகப் படிக்க, எழுத ஆரம்பிச்சிடுவேன்.  

”எங்களை ஏன் தொந்தரவு பண்றீங்க!”

தம்பிக்கு விளையாட்டுக் காட்டிக்கிட்டே படிக்கிறதாலதான் ஃபர்ஸ்ட் ரேங்க் எடுக்க முடியலை. இப்போ முதல் அஞ்சு ரேங்க் உள்ளதான் எடுக்குறேன். அப்பாவுக்குப் பெருசா வருமானம் இல்லை. அதனால ஸ்கூல் ஃபீஸ் கட்டவும் யூனிஃபார்ம் எடுக்கவும் சிரமமா இருக்கு. தம்பி கொஞ்சம் வளர்ந்துட்டான்னா நானும் சாயங்காலம் ஏதாச்சும் வேலைக்குப் போயிடுவேன். ராஜபாண்டியைப் பணம்கொடுத்து தத்து எடுத் துக்கிறேன்னு ஒருத்தர் கேட்டு வந்தார். என்ன கஷ்டமா இருந்தாலும், தம்பி என்கூடத்தான் இருக்கணும்னு தோணுச்சு. அதனால முடியாதுனு சொல்லிட்டேன்.

நல்லாப் படிச்சு முன்னேறி, தம்பியை நல்லபடியா வளர்க்கணும் சார். எப்படியாவது கஷ்டப் பட்டுப் படிச்சு முன்னேறி என் தம்பிகளை வளர்த்து ஆளாக்கணும். தம்பியைத் தூக்கி சுமக்குறதுகூட பெரிய கஷ்டமா இல்லை. கொஞ்ச நாள் முன்னாடி விருதுநகர் ரயில்வே ஸ்டேஷன்ல கொஞ்சம் அண்ணன்மாருங்க குடிச்சிட்டு என்னையும், என் தம்பியையும் கிண்டல் பண்ணி, என்னை அடிச்சு, கைல இருந்த காசை எல்லாம் புடுங்கிட்டாங்க. அன்னைக்குத் தம்பிக்கு எதுவும் வாங்கித் தர முடியலை. பசியில ரொம்ப நேரம் அழுதுக்கிட்டே இருந்தான். என்னை அடிச்ச அண்ணா... என்னைப் பார்த்தா உங்களுக்குப் பாவமா இல்லையா? எங்களை ஏன் தொந்தரவு பண்றீங்க?'' கேட்டு முடிக்கும்போதே மணிகண்டனின் கண்களில் இருந்து வழிகிறது கண்ணீர்.

”எங்களை ஏன் தொந்தரவு பண்றீங்க!”

- எம்.கார்த்தி
படங்கள்: பா.காளிமுத்து, ஆர்.எம்.முத்துராஜ்

தெளிவான புரிதல்கள் | விரிவான அலசல்கள் | சுவாரஸ்யமான படைப்புகள்Support Our Journalism