Published:Updated:

மறக்கவே நினைக்கிறேன்

மறக்கவே நினைக்கிறேன்

பிரீமியம் ஸ்டோரி
மறக்கவே நினைக்கிறேன்
##~##

ம்மாவின் சிரிப்பைவிட, அவள் அடிக்கடி அழுவதால்... அழுகையே அவளுக்கு அழகாக இருப்பதாக எனக்குத் தோன்றும். அழுது அழுது அழகானவள் அம்மா. ராகம் போட்டு அழுவாள். கதை சொல்லி யபடி அழுவாள். கொஞ்சியபடி அழுவாள். முணுமுணுத்துக்கொண்டே அழுவாள். அப்போது நாங்கள் அவளிடம் எங்களுக்குத் தேவையான ரகசியத்தை, கதையை,  கேட்டுத்தெரிந்துகொள்ளலாம். நான் ரொம்ப நாட்களாகவே தெரிந்துகொள்ள ஆசைப்பட்டது, எங்களைப் பெத்தெடுத்து, பேர் வெச்சி அவள் வளத்த கதையைத்தான். நாங்கள் கேட்டவுடன் அவ்வளவு எளிதாக அம்மா சொல்லிவிட மாட்டாள். அவளுக்கு அது சொல்ல வேண்டும் என்று தோன்ற வேண்டும். அப்போதுதான் சொல்வாள்.

''போங்கடா நீங்களும் ஆச்சு... உங்க நிமோட்டும் ஆச்சு...'' என்று டி.வி. ரிமோட் கன்ட்ரோலை வீசி எறிந்துவிட்டு, கட்டிலில் போய் விழுகிறவளை ஒரு பூனையைக் கொஞ்சு வதைப் போலக் கொஞ்ச நேரம் கொஞ்சிக்கொண்டிருந்தால்... அவளாகவே வார்த்தைகளைப் போட்டு ஒரு டியூனைப் பிடித்து, சோகக் கதைகளைப் பாடுவாள்.

''நான் பட்ட கதையச் சொல்லட்டா, நான் பெத்த கதையச் சொல்லட்டா, இந்தப் பாவி வயித்துல வந்து நீங்க பிறந்த கதையச் சொல் லட்டா, எந்தக் கதையச் சொல்ல..?'' அம்மா இப்படித்தான் எதையும் ராகம் போட்டுத்தான் ஆரம்பிப்பாள். அப்படி ஒருநாள், அவள் ராகம் போட்டுப் பாட ஆரம்பிக்கும் போது, ''நாங்க பொறந்தப்போ நடந்த கதையச் சொல்லு...'' என்று அம்மாவிடம் கேட்டேன்.

''மொதப் பிள்ளத் தலப்பிள்ள... அதான் உங்க அண்ணன் பொறக்கும்போது கொஞ்சப் பாடாப்படுத்தினான்? கார்த்திக மாசம் எனக்குக் கல்யாணம். கார்த்திக ஒண்ணு, மார்கழி ரெண்டு, தை மூணு, மாசி நாலு, பங்குனி அஞ்சு. பங்குனி மாசம் உங்க அண்ணன் வயித்துல ஜனிச்சான். அதுலேர்ந்து பத்து மாசம்... மார்கழி மாசம் அவன் பொறக்கணும். பாத்தா, மொத்த ஊரையும் வெள்ளம் சுத்தி நிக்குது. ஊரைவிட்டு யாரும் எங்கயும் போவ முடியாத அளவுக்குத் தண்ணி கழுத்து வர வந்துட்டு. எனக்கு எப்ப வேணும்னாலும் வலி வரலாம் போல, வயிறு மொறுமொறுங்குது. நல்ல மத்தியானம். நிறை மாசம். குளிச்சிட்டு நம்ம வாசல்ல தலைய வெச்சி இப்படி ஒருச்சாச்சிப் படுத் துக்கிடக்கேன். தெற்கேருந்து நல்ல வெள்ளக் குதிர... பாத்துக்கோ, ராணுவ உடுப்புல சும்மா ஜம்முனு ஒரு கிழவன் போலீஸ் வெச்சிருக்கிற மாரி, பெரிய ரிவால்வாரை வெச்சிக்கிட்டு டக்டக்குனு சத்தத்தோட ராசா மாரி வாரான். வந்தவன் நம்ம வீட்டுக்குக் கீழ்ப் பக்கம் அப்போ ஒரு வேப்ப மரம் பெருசா வளந்து நின்னுச்சு. அதில் போய் அந்தக் குதிரையைக் கட்டிட்டு, நம்ம வீட்டுக்கு முன்னாடி வாசலப் பாத்து வர்ற மாதிரி இருக்கு எனக்கு. என்னடா இது... குதிரையில பட்டாளக்காரன் நம்ம வீட்டுக்கு வாரானேனு நான் முழிச்சுப் பாக்குறதுக்குள்ள... ஒரு சாட்டக் கம்ப எடுத்து ஓட்ல அடிச்சு... ''பொறக்குற பிள்ளைக்குப் பேரு சிவனைஞ்சான்தான்... பொறக்குற பிள்ளைக் குப் பேரு சிவனைஞ்சான்தான்...''னு டப்டப்னு அடிக்கிறான். நான் முழிச்சிட்டேன். எம்மா... இது என்ன கொடுமையாப் போச்சுனு உங்க தாத்தங்கிட்ட போய்... ''ஏ மாமா... நான் இப்படிலா ஒரு கனவு கண்டேன்னு'' சொன்னேன்.

மறக்கவே நினைக்கிறேன்

''எம்மா... உங்க சாஸ்தா நம்பி பெருமாள் பேரு கேட்டு குதிரையில வந்திருக்கான். அப்படியே வெச்சிருவோம். பொல்லாத சாஸ்த்தால்ல அவன்...''னு உங்க தாத்தன் சொல்லி முடிக்கிறதுக்குள்ளாவே வயிறு வலிக்க ஆரம்பிச்சிட்டு. எம்மா... ஒங்க வீட்டு வலியா எங்க வீட்டு வலியா... அப்படி வலிக்குது பாத்துக்கோ. உங்க அப்பன் பாவம் அங்கிட்டு ஓடுறாவ, இங்கிட்டு ஓடுறாவ. யார்தான் என்ன செய்ய முடியும்? ஊரச் சுத்தி வெள்ளம் பெருகிலா நிக்குது.

''எம்மா... எம்புள்ள தலப்பிள் ளையப் பறிகொடுத்துரும்போல இருக்கே...''னு எங்க சித்தப்பன்... அதான் உங்க மாயாண்டி தாத் தன், தாதன்குளத்துக்குப் போய் ஒரு வில் வண்டியப் பூட்டிக் கிட்டுக் கருங்குளத்துலேர்ந்து தண்ணிக்குள்ள வில் வண்டி யோட நீந்தி வாரான். மாயாண்டி தாத்தன் நம்ம வீட்டுக்கு வர்ற துக்கு முன்னாடி வெள்ளம் நம்ம மாட்டுத் தொழுவத் தொட்டுட்டு. ''தாயையும் புள்ளையையும் வெள்ளத்துல போவதுக்கா... நீ அப்படி வெள்ளக் குதிரையில வந்து எங்கிட்ட பேர் கேட்டே...''னு நம்ம சாஸ்தாவ நினைச்சு நினைச்சு நான் கண்ணீர் வடிக்கிறேன். எல்லாரும் வந்து, தூக்கி வில் வண்டியில போட்டாங்க. உங்க கண்ணாடித் தாத்தனும் மாயாண்டித் தாத்தனும் ''ஆவுறது ஆவட்டும், நீ வண்டிய விடுடா பாப்போம்''னு தண்ணிக்குள்ள வில் வண்டிய விடுறாவ. வண்டியும் மாடும் தண்ணிக்குள்ள நீந்திப் போவுது. வண்டி கிணத்தாங்கரையத் தாண்டல, வண்டிக்குள்ளயே ஒங்க அண்ணன் அந்த மூத்தக் கொள்ளி பொறந்துட்டான். சொல்லிவெச்ச மாரி அப்படியரு ஆச்சர்யம், வெள்ளமும் வடியத் தொடங்கிடுச்சி...'' - இப்படித்தான் இந்த மூத்தக் கொள்ளியப் பெத்து எடுத்தேன் என்று அம்மா அண்ணன் புகைப்படத்தைக் கொஞ்ச நேரம் பார்த்தாள். அவளுக்குக் கண்ணீர் கசிந்திருந்தது. எனக்குத் தெரியும்... அது ஆனந்தக் கண்ணீராகத்தான் இருக்கும். ஏனெனில், அண்ணன் இப்போது ஸ்ரீவைகுண்டம் அரசு மகளிர் மேல்நிலைப் பள்ளியில் வரலாற்று ஆசிரியராக இருக்கிறான். அவனிடம் ஒருநாளும் இந்த வரலாற்றை அம்மா சொன்னது இல்லை. அவனும் அதைக் கேட்டது இல்லை.

அவ்வளவுதான்... கொஞ்ச நேரம் அம்மா எதுவும் பேச மாட்டாள். அப்புறம் அவளைப் பேசவைக்க, மறுபடியும் நாம் கொஞ்ச வேண்டும். நடிகை ராதிகாவைப் பற்றியோ அல்லது ரம்யாகிருஷ்ணனைப் பற்றியோ, தேவயானியைப் பற்றியோ அவர்கள் நடிக்கப்போகும் சீரியல்கள்பற்றியோ நமக்குத் தெரிந்த தகவல்களை அவளிடம் பேசி விளையாட வேண்டும். அல்லது அவளைச் சண்டைக்காவது இழுக்க வேண்டும்.

''யம்மோவ்! சொல்லும்ம, நம்ம அக்காவுக்கு எதுக்கும்மா முருகம்மானு பேருவெச்சே?''னு கேட்டா, கொஞ்ச நேரம் அதை யோசித்துப் பார்த்துவிட்டு, பக்கத்தில் முகம் பார்க்கும் கண்ணாடி ஏதும் கிடந்தால் அதை எடுத்துக் கொஞ்ச நேரம், ''ம்ம்ம்... அதுவா... ம்ம்ம்ம்...''னு தன் முகம் பாத்துவிட்டுத்தான் மறுபடி பேச ஆரம்பிப்பாள்.

மறக்கவே நினைக்கிறேன்

''புள்ள ஆறு மாசக் கருவா வயித்துல இருக்கா. நம்ம மூணாங்கிணத்து வயல்ல நானும் உங்க சித்தி ராசக்கனியும் வேல பாத்துட்டு நிக்கிறோம். அண்ணனைத் தொட்டில் கட்டி, பக்கத்துல போட்ருக்கேன். மேக்க கருங்குளத்துலேர்ந்து ஒழவுக்கு மாட்டப் பத்திக்கிட்டு நம்ம பெரிய நம்பி மாமனும், ரேடியா செட் மணியும் வாராவ. அப்படி வரும்போது கருங்குளத்துக்காரன் வயல்ல நம்ம மாடு இறங்கிட்டு. வயக்காரன் போய் நம்ம நம்பி மாமனப் பிடிச்சி அடிக்கப்போறான். 'எம்மா... நம்ம தம்பியலா அடிக்காவ’னு நான் ஓடிப் போய், 'எய்யா... விட்ருங்கய்யா. மாடு தெரியாம இறங்கிடுச்சி’னு கெஞ்சுறேன். ஆனா, அவன் மாமன அடிச்சிட்டு இருக்கான். நான் போய் அவன் கையைப் பிடிச்சேன்லா, ஒரு பெரிய ஒழவு நோக்கால எடுத்துக்கிட்டு, அந்த சண்டாளப் பாவிப் பய, என் வயித்துல வேகமா இடிச்சி சவுதிக்குள்ள தள்ளிட்டான். விழுந்தவளுக்கு மூச்சும் இல்ல... பேச்சும் இல்ல. என்ன நடந்துச்சுனுகூடத் தெரியல. ஒங்க சித்தி ஓடிப் போய் உங்க அப்பாகிட்ட சொல்லியிருக்கா. எல்லாரும் ஓடிவந்து பாத்தா, பொணமா சவுதிக்குள்ள கிடந்திருக்கேன். 'ஐயையோ தாயையும் பிள்ளையையும் அடிச்சுக் கொன்னுட்டானுவளே’னு உங்க அப்பன் நெஞ்சுல அடிச்சிட்டு அழுதுருக்கான். உங்க அப்பனுக்கு அழற துக்குச் சொல்லியா கொடுக்கணும். அப்படி அழுதுருக்கான். 'ஐயோ பாவம். ஒரு பிள்ளையத் தொட்டில்ல போட்டுட்டு, இன்னொரு பிள்ளைய வயித்துல வெச்சிக்கிட்டு இப்படிப் போய்ச் சேந்துட்டாளே...’னு எல்லாரும் தூக்கிக்கொண்டு போய் ஊருக்கு மத்தியில போட்டுட்டாவ. ஒங்க அப்பனும், 'மவராசி போய்ட்டாளே’னு... எங்க கல்யாணப் பட்ட எடுத்துட்டு வந்து என் மேலப் போட்டு வெச்சிட்டான். ஊருக்கு மத்தியில வயித்தத் தள்ளிக்கிட்டு, ராசாத்தி நான் பட்டுச் சேலைக் கட்டுன பொணமாக் கிடக்குறப்ப, நல்லவேளையா சாராய வேட்டைக்கு வந்த ஒரு போலீஸ்காரன் வந்து... 'என்னடா இது?’னு எட்டிப் பார்த்திருக்கான். பாத்தவன் என்ன நினைச்சானோ தெரியல. என்னைத் தூக்கிப் புரட்டிப் பார்த்துட்டு, 'அடப்பாவியளா... தொண்டைக்குள்ள உசுரு இறங்காமக் கிடக்குடா, முதுகுல முட்டி வர்மம்தான் விழுந்துருக்கு’னு சொல்லி, என்ன குப்புறப் படுக்கப்போட்டு வர்மத்த நீவி எடுத்துவிட்ருக்கான். அப்போதான் எனக்கு மூச்சியே வந்திருக்கு. முழுச்சிப் பாத்தா, மொத்த ஊரும் முன்னாடி நிக்குது. எல்லாரும் பேயைப் பார்த்த மாதிரி என்னப் பார்க்காவ. இன்னும் நல்லா ஞாபகம் இருக்கு அந்த போலீஸ்காரன் மொகத்த. அப்பவே முடிவுபண்ணிட்டேன். புள்ள ஆம்பிளையாப் பொறந்தா... அதுக்குப் பேரு, முருகன். பொம்பளையாப் பொறந்தா... அதுக்குப் பேரு, முருகம்மா. ஏன்னா, அந்த போலீஸ்காரன் பேரு முருகன்!''

மறக்கவே நினைக்கிறேன்

அக்கா முருகம்மாள் இப்போது ஸ்டேட் பாங்க் ஆஃப் இந்தியாவில் பணிபுரிகிறாள். அவளும் அம்மாவிடம் இந்தக் கதையை அடிக்கடி கேட்டிருக்கிறாள். 'அந்த போலீஸ்காரன் ஊரையாச்சும்  கேட்டுவெச்சிருக்கலாம்லா நீ’ என்று அம்மாவிடம் கோபித்திருக்கிறாள்.

அடுத்து உச்சினிமாகாளி அக்கா. அக்கா இப்போது எங்களோடு இல்லை. அவள் இறந்து 12 வருடங்கள் தாண்டிவிட்டன. பிறகு, நானும் சின்ன அண்ணன் மாரிராஜாவும்தான். சின்ன அண்ணன் பிறக்கும்போதுதான், நாம் முதன்முதலில் ஒரு வயலை நமக்கு என ரோட்டடியில் வாங்கியதாக அம்மா சொல்வாள். டாக்டர் 'எம்மா... உன் வயித்துக்குள்ள ரெண்டு பேபி இருக்கும்போல இருக்கே’னு சொல்ற மாதிரி வயிறு முழுசா நிறைஞ்சி இருந்தான் அந்தப் பய. சரி... எந்தப் பிரச்னையும் இல்லாம, நாலாவது புள்ள நல்ல மாரி பொறந்திருக்குனு சொல்லி எங்க அப்பா பேர் சுப்பையானு ஆச ஆசயா வெச்சேன். அதையும் கொலகாரப் பாவி நீதான் வந்து அடிச்சிக் கெடுத்துட்ட’ என்று சொன்னபோது எனக்கு ஆச்சர்யமாக இருந்தது.

நான் அண்ணன் பிறந்து இரண்டு வருடங்கள் கழித்துப் பிறக்கிறேன். பிறகெப்படி நான் அவன் பெயரை மாற்றியிருப்பேன் என்று. அதையும் அம்மாதான் சொன்னாள்.

'நீ உண்டான உடனயே ஒங்க ஆச்சி அழ ஆரம்பிச்சிட்டா, 'போதும் தாயி... பொறக்குற புள்ள அஞ்சாவது புள்ள. அது ஆம்பிளப் புள்ளையா இருந்துட்டா, அவ்வளவுதான். அது குடும்பத்துக்கே ஆகாது. போய் கலைச்சிட்டு அப்படியே குடலக் கழுவிட்டு வந்திரு’னு தினமும் நச்சரிப்புதான். நான் முடியவே முடியாதுன்னு உன்னய வயித்துல வெச்சிக்கிட்டு அலையிறேன். அவ சொன்ன மாரியே நீ பொறக் கதுக்கு முன்னாடியே எனக்கு அப்பாவுக்கு, அண்ணனுக்கு, அக்காவுக்கு, எல்லாத்துக்கும் முத்து முத்தா... கொத்துக் கொத்தா அம்ம அள்ளிப் போட்டுடிச்சி.

எல்லாரும் வீட்டோட வேப்பிலைய அரச்சிக் குடிச்சிக்கிட்டுக் கெடக்கோம். வேலைக்குப் போவ முடியல. வாங்குன வயலையும் வித்தாச்சி... கஞ்சித் தண்ணி வெச்சித் தரக்கூட ஆளில்லாம குடும்பம் தவியாத் தவிச்சிக்கெடக்கு. உன்ன வயித்துல வெச்சுக்கிட்டு வேப்பிலையை அரைச்சி அரைச்சிக் குடிச்சிக்கிட்டுக் கிடக்கிறேன் நான். ஆளாளுக்கு வந்து, 'புள்ள திரிகோணம் நட்சத்திரத்துல ஜனிச்சிருப்பான்போல... அழிச்சிரு தாயி, இல்லன்னா குடும்பத்த அழிச்சிருவான்போல இருக்கே’னு கெஞ்சுராவ.

கூட்டுடன்காட்லயிருந்து ஜெயபால் மாமாதான் வந்து வீட்ல வேலை பாத்துக்கிட்டு கெடக்கான். சரியா மாசி மாசம் நீ வயித்துக்குள்ள முட்ட ஆரம்பிச்சிட்ட. உங்க அப்பா ஐம்பது ரூவாயக் கொடுத்து ஆஸ்பத்திரியில போய் காட்டிட்டு வாம்மானு அனுப்பிவெச்சாரு. அங்க போனா, இன்னைக்கே புள்ள பொறந்திரும்னு டாக்டர் சொல்லியாச்சு. அந்தப் பக்கமா வந்த நம்ம ஊர் ஆளுங்ககிட்ட சொல்லிவிட்டுட்டு நான் போய்ப் படுத்துக்கிட்டேன். உங்க அப்பா அஞ்சாறு துணிமணிய அள்ளிக்கிட்டு, ஆச்சியக் கூட்டிக்கிட்டு வந்தார். அவங்க வந்து பாத்தா நல்ல கருந்தேளி மாதிரி நீ பொறந்துகெடந்ததைப் பாத்துட்டு, அங்கேயே உங்க ஆச்சி அழ ஆரம்பிச்சிட்டா.

மறக்கவே நினைக்கிறேன்

'யம்மா... அஞ்சாவது புள்ள ஆம்பிள... என் குடியப் பஞ்சாப் பறத்தப்போறானே’னு ஒரே அழுவ உங்க ஆச்சி. கூட வந்த ராசமணி அக்காவும், 'எந்தாயி... வேண்டாம் தாயி... புள்ள அழிக்கிறதுக்குன்னே அஸ்வினி நட்சத்திரத்துல அம்புட் டுக் கறுப்பாப் பொறந்திருக்கான். பாலக் கொடுக்கும்போது ஒரு நெல்லப் போட்டுக் கொன்னுடு. பாவம், நெல்லோடு போவட்டும்’னு சொல்லுதாங்க. நடக்கிற எல்லாத் தையும் வேடிக்கை பாத்துக்கிட்டு உங்க அப்பன் கல்லு மாதிரி நிக்கிறாரு. அவர் என்னைக்கு அய்ய, அம்மைய எதுத்துப் பேசியிருக்காரு. நான் அப்படியே உன்ன கையில தூக்கிப் பாத்தேன். ஐயோ, முத்தம் கொடுத்தா மூக்குல ஒட்டிக்கிற மாதிரி அப்படியே உங்க அப்பா கலர் உனக்கு. 'இங்க பாருங்க... இதுக்கு முன்னாடி நான் நாலு புள்ளையல பெத்தேன். அஞ்சாவதா எனக்குனு ஆசப்பட்டு அப்படியே நான் என் புருசனையே பெத்துருக்கேன். என் குடியே அழிஞ்சாலும் சரிதான்... இத நான் கொல்ல மாட்டேன்’னு தூக்கிக்கிட்டு வீட்டுக்கு வந்துட்டேன். வீட்டுக்கு வந்து பாத்தா பச்சக் குழந்த உனக்கு உடம்பெல்லாம் முத்து முத்தா போட்டுத் தள்ளிட்டு அம்ம.

மறக்கவே நினைக்கிறேன்

எல்லாரும் மறுபடியும் வந்து சொல்லுறாவ, 'வேண்டாம் பாப்பா இந்தப் புள்ள... மொத்தக் குடும்பத்தையும் வேப்பிலைய அரைச்சிக் குடிக்க வெச்ச அபசகுனப்புள்ள இது’னு சொல்லச் சொல்ல... எனக்கு அம்புட்டு வேகம் எங்கிருந்து தான் வந்துச்சோ தெரியல. புள்ளையத் தூக்கிக் கிட்டு நம்ம அம்மன் கோயில்ல போய்ப் படுக்கப் போட்டுட்டேன். 'எம்மா தாயி... ஒண்ணுக்கு ரெண்டு பிள்ளைக்கு உன் பேர விடுறேன்... நீதான் என் குடும்பத்தக் காப்பாத்தணும்’னு உனக்கு மாரிசெல்வம்னும் அதுக்கு முன்னாடி சுப்பையானு பேரு வெச்சிருந்த உங்க அண்ணனுக்கு மாரிராஜான்னும் பேரு வெச்சேன். அன்னைக்கே அவ்வளவு பேரும் சொன்னாங்களேனு உனக்கு மட்டும் பால்ல ஒரு ஒத்த நெல்லப் போட்டுருந்தா, நீ இப்படி எங்கிட்ட வந்து, 'யம்மோவ்! கத சொல்லு... யம்மோவ்! கத சொல்லு’னு என்ன இப்படிப் பாடாப்படுத்தி எடுப்பியா’னு அம்மா சொல்லிச் சத்தம் போட்டுச் சிரித்தபோது, எனக்கு அழுகை பீறிட்டு வந்துவிட்டது. அம்மா பயந்தே போய்விட்டாள்.

'அந்தக் கடவுளே வந்து சொன்னாலும் உன்னக் கொன்னுருப்பனா ராசா? நீ என் கவர்மென்ட் துரைலா... கறுப்புத் தங்கம்லா!’ என்று எப்போதும்போல அம்மா அள்ளி எடுத்துக்கொண்டபோதுதான் எனக்குத் தோன்றியது.

நான் தாமிரபரணியில் கொல்லப்படாமல் தப்பித்தவன் மட்டும் இல்லை, என் தாயின் தண்ணீர்க் குடத்திலும் கொல்லப்படாமல் தப்பித்தவன்!

- இன்னும் மறக்கலாம்...

தெளிவான புரிதல்கள் | விரிவான அலசல்கள் | சுவாரஸ்யமான படைப்புகள்Support Our Journalism
அடுத்த கட்டுரைக்கு