Published:Updated:

கால் நனைக்கப் போவோமா?

##~##

'நீலத்தை எடுத்துவிட்டால்
கடல் என்பது வெறுமனே
நீர்ப் பரப்புதான்!’

- என்கிற கவிதையை நினைவுபடுத்துகிறது கடலூர் சில்வர் பீச். 'கடலில் என்ன ஈர்ப்பு?’ என்று கேட்டால் நேரடி பதில் கிடையாதே தவிர, கடற்கரை என்றதும் மனசுக்குள் இனம் புரியாத பரவசம் நிரம்பி அமர்கிறதே... அதுவே ஒரு சுகானுபவம்தான்.

கொளுத்தும் வெயிலுக்கும் கொட்டும் வியர்வைக்கும் கடலூர் மக்களின் அழகான ஆசுவாசம் சில்வர் பீச்தான். கரை ஒதுங்கிக்கிடக்கும் கட்டு மரங்களுக்கு அடியில் கொஞ்சிக் குலாவும் காதலர்களின் கால்களைச் சீண்டிப் பார்க்கத் துடிக்கும் அலைகள், ஒவ்வொரு முறையும் தோற்று கடலுக்கே திரும்புகிறது. நீண்ட மணற்பரப்பில் ஆங்காங்கே அலைகளுக்குப் போட்டியாக ஒலிக்கிறது குழந்தைகளின் சிரிப்புச் சத்தமும் பிடிவாதம் நிரம்பிய அழு கைச் சத்தமும். ''அம்மா... நானு.. நானு!'' என்று சறுக்கு மரத்தில் ஏறிச் சறுக்க, சக குழந்தைகளுக்குள் சரமாரி போட்டி.  

கால் நனைக்கப் போவோமா?

ஒரு சிறுவனின் கையில் இருக்கும் ரப்பர் கிடாரைக் குலுக்கினால் சிவப்பு, நீலம் என கலர் கலராக விளக்கு எரிகிறது. இப்படி ரேடியம் வாட்ச், பஞ்சு மிட்டாய், பலூன் என்று பிஞ்சுக்கரங்களில் விதவிதமான பொருட்கள். பலூனைக் குறிபார்த்து சுடும்போது குழந்தைகள், பெரியவர்களைப்போல நிதானத்துடன் சுடுகிறார்கள். சரியாகச் சுட்டுவிட்டால் பெரியவர்கள், குழந்தைகளைப்போல குதூகலத்தில் துள்ளிக் குதிக்கிறார்கள். வெள்ளரி, சுண்டல், மாங்காய் எனக் கூவிக் கூவி விற்கும் வியாபாரிகளின் ஓசை, கடற்கரை எங்கும் பரவி, விரவிக்கிடக்கிறது.

படகுச் சவாரி என்ற பெயரில் காதலர்கள் படகில் ஏறி எதிர்ப்படுபவர்களுக்கு டாட்டா காட்டிச் செல்கின்றனர். குடும்பம் குடும்பமாக அமர்ந்து மனம்விட்டுப் பேசிச் சிரித்துக்கொள்ள, இருட்டும் வரை கடலின் ஈரச் சிரிப்பு கேட்கிறது. இரவு 8 மணிக்கு மேல் கூட்டம் கரையத் தொடங்க, ஏமாற்றத்துடன் ஓடி ஓடி வந்து கரை தொட்டுச் செல்கின்றன கடல் அலைகள்!  

- க.பூபாலன், படங்கள்: எஸ்.தேவராஜன்

கால் நனைக்கப் போவோமா?
அடுத்த கட்டுரைக்கு