Published:Updated:

என் ஊர்!

வெங்கலாமுனி கோயிலும்... நல்ல தண்ணி கிணறும்!

##~##

னது சொந்த ஊரான அல்லிநகரப் பெருமைகளைப் பகிர்ந்துகொள்கிறார் எழுத்தாளரும் தமிழ்நாடு எழுத்தாளர் சங்க மாநிலக் குழு உறுப்பினருமான    ம.காமுத்துரை!

 ''அல்லிநகரம்னாலே, முதல்ல ஞாபகம் வர்றது ரெண்டே ரெண்டு விஷயம்தான். ஒண்ணு... ஊருக்குக் கிழக்கே இருக்கிற வெங்கலாமுனி கோயில். இன்னொண்ணு... மேற்கே இருக்கிற நல்ல தண்ணிக் கிணறு. இந்த ரெண்டும்தான் அல்லிநகரத்தோட முக்கிய அடையாளங்கள். அப்ப எல்லாம் ஊர்ல அந்த நல்ல தண்ணிக் கிணத் தைத் தவிர, எங்கேயுமே நல்ல தண்ணி கிடைக்காது. இப்போ அந்தக் கிணறு தூர்ந்துபோனாலும், பேர் மட்டும் மாறலை. இப்பவும் எங்க வெங்கலாமுனி இன்னும் அதே

என் ஊர்!

கம்பீரத்தோட, காவல் தெய்வமாக் காக்கிறார். ஒவ் வொரு வெள்ளிக்கிழமையும் ராத்திரி 12 மணிக்கு மேல வெங்கலாமுனி ஊருக்குள் வலம் வருவார்ங்கிறது நம்பிக்கை. அப்போ எல்லாம் நானும் என் ஜோட்டுப் பசங்களும் பொழுது அடைஞ்சா முனியோட கதைகளைக் கேட்டுக்கிட்டே வீட்டுக்குள்ள அடைஞ்சுகிடப்போம்.

அய்யனார் கோயில்ல பேய் பிடிச்சவங்களை ஓட்டும்போது, 'தீட்டுக்கழிக்கிறது’னு சொல்லி முட்டைகளை யும் சில்லறைக் காசுகளையும் ரோட்ல எறிவாங்க. அதை யாருமே பயந்துக் கிட்டு தொட மாட்டாங்க, ஆனா, 'பதின் வயசு’ தந்த தைரியத்தில் நானும் மத்த பசங்களும் அந்தக் காசை எடுத்து செலவழிச்சோம். ஆனா, எங்களுக்கு எதுவுமே ஆனது இல்லை.

தேனிதான் அல்லிநகரத்தோட வாழ்வாதாரமே. தென்னிந்தியாவில் கோவைக்கு அடுத்ததா பருத்தித் தொழிலில் தேனி பேர் வாங்கி இருக்குன்னா, பருத்தி விளைச்சலில் ஈடுபடுற அல்லிநகரம் மாதிரியான ஒரு சில கிராமங்கள்தான் அதுக்குக் கார ணம்.

ஆறாவது படிக்கும்போது, பள்ளிக்கூடத்தை கட் அடிச்சுட்டு ஊருக்குள்ளே உலாத்துவோம். சரியா பள்ளிக்கூடம் முடிய 10 நிமிஷம் முன்னாடி பள்ளிக்கூடத்துக்குப் பக்கத்தில் போய் உட்கார்ந்துடுவோம். பெல் அடிச்ச சத்தம்  கேட்டதுமே, 'ஹே... நாங்கதான் ஃபர்ஸ்ட்டு’னு கத்திக்கிட்டே வீட்டுக்கு ஓடுவோம்.

என் ஊர்!

என்  தங்கச்சி பூப்படைஞ்சப்ப, நான் ஒன்பதாவது படிச்சுட்டு இருந்தேன். அப்போ அவளுக்குப் புத்தகங்கள் எடுத்துக் கொடுக்க, முதன்முறையா எங்க ஊர் லைப்ரரி யில் மெம்பர் ஆனேன். அப்பதான் எழுத்து உலகம் என் கண் முன் விரிந்தது. அங்கேதான் நாஞ்சில் நாட னும் ஜெயப்பிரகாசமும் எனக்கு அறிமுகம் ஆனார்கள். அவங்க கதைகளில் அவங்களோட சொந்த ஊரைப்பத்தி வர்ணிச்சு இருக்கிறதை நான் சிலாகித்துப் படிப்பேன். அப்பத்தான் 'நாமும் எழுதணும். அந்த எழுத்துல நம்ம ஊரைக் கொண்டுவரணும்’னு எனக்குத் தோணுச்சு.

சில வருடங்களில் பாரதிராஜா சினிமாவில் கொடி கட்டிப் பறக்க ஆரம்பிச்சாரு. அல்லி நகரத்துக்காரர் ஒருத்தர் இப்படி திடீர்னு பெரியா ஆளா வந்ததும்,  அவரைப் பார்த்து எல்லாரும் தானும் ஒரு 'பாரதிராஜா’ ஆகணும்கிற முனைப்புல தெருவுக்குத் தெரு மேடை நாடகங்கள் போட ஆரம்பிச்சாங்க. அந்தச் சமயம் எல் லாரும் என்கிட்ட வந்து கவிதை, வசனம் எழுதித் தரச் சொல்லிக் கேட்பாங்க. இப்படித்தான் நான் ஒரு எழுத்தாளனாப் பரிணமிச்சேன்.

என் ஊர்!

இன்னமும் என் கதைகளுக்குத் தேவையான கருக்க ளையும் காரணிகளையும் என் அல்லி நகரம் மக்கள் கிட்டே இருந்துதான் வாங்குறேன்!''  

- உ.அருண்குமார்  , படங்கள்: வீ.சிவக்குமார்

அடுத்த கட்டுரைக்கு