Published:Updated:

“சிந்தனையை வார்த்தைகள் முந்த முடியாது!”

விகடன் மேடை - அ.முத்துலிங்கம் பதில்கள்வாசகர் கேள்விகள்

“சிந்தனையை வார்த்தைகள் முந்த முடியாது!”

விகடன் மேடை - அ.முத்துலிங்கம் பதில்கள்வாசகர் கேள்விகள்

Published:Updated:
##~##

மீனாட்சி, வேப்பம்பாளையம்.

''சிறுகதைகளுக்கான தேவை இன்னமும் மிச்சம் இருக்கிறதா?''

ஒட்டுமொத்த விகடனுக்கும் ஒரே ஷார்ட்கட்!

''இந்தக் கேள்வியை நீங்கள் இப்போது கேட்பது ஆச்சரியமாக இருக்கிறது. 2013-ம் ஆண்டு நோபல் பரிசு, கனடாவின் அலிஸ் மன்றோவுக்குக் கிடைத்தது. இவர் தன் வாழ்நாளில் சிறுகதைகள் மட்டுமே எழுதியவர். பத்திரிகைகள், 'முதல்முறையாக சிறுகதைக்குக் கிடைத்த நோபல் பரிசு’ என்று எழுதிப் பாராட்டின. அப்போது அலிஸ் மன்றோ இப்படிச் சொன்னார், 'இந்தப் பரிசு கிடைப்பது எனக்கு அளவற்ற மகிழ்ச்சிதான். ஆனால், என்னுடைய புத்தகம்தான் சிறந்தது என்று நினைக்கும் மாயை என்னிடம் இல்லை.’ -இது என்ன பெருந்தன்மை!

100 மீட்டர் தூரம் ஓடும் ஒருவர் வெற்றிபெற, முழுமூச்சைச் செலுத்தி தன்னிடம் இருக்கும் அத்தனையையும் கொடுக்க வேண்டும். சிறுகதை எழுதுவதும் அப்படித்தான். சில நாவலாசிரியர்கள் சிறுகதை எழுதுவதற்கு நடுங்குவார்கள். ஏனெனில், அது அத்தனை சவாலானது!''

விஷ்ணு, பெங்களூரு.

''ஓரினச்சேர்க்கை சார்ந்த உலக இலக்கியங்கள் இருக்கின்றனவா?''

 “சிந்தனையை வார்த்தைகள் முந்த முடியாது!”

''ஆங்கிலத்தில் ஆஸ்கார் வைல்டின் எழுத்துகளையும் அவருடைய சரிதையையும் படிக்கலாம். அன்னி புரூலிக்ஸின் அருமையான, மனதை உருக்கும் கதை ஒன்று உண்டு. பெயர், Broke-back Mountain. அது திரைப்படமாகவும் வந்தது. ஆகப் பழமையான கதை என்றால், பைபிளில் ஆதியாகமத்தில் காணப்படும் லோத்தின் கதையைப் படித்துப் பார்க்கலாம்.

தற்சமயம் டேவிட் செடாரிஸ் என்கிற புகழ்பெற்ற எழுத்தாளர் எழுதிக்கொண்டிருக்கிறார். இவருடைய புத்தகங்களை ஆரம்ப காலங்களில் படித்துத் திகைப்பு அடைந்திருக்கிறேன். அத்தனை வெளிப்படையாக எழுதுவார். பின்னர்தான் இவர் ஓரினச்சேர்க்கையாளர் என்பது தெரிய வந்தது. இவருடைய புத்தகங்கள், நியூயார்க் டைம்ஸ் அதிக விற்பனைப் பட்டியலில் இடம் பிடித்திருக்கின்றன. இவர் எழுதிய புத்தகங்களைப் படிக்கும்«பாது, திடீரென்று சிரிப்பு வந்து உரக்கச் சிரிக்க நேரிடும். இவரை நேர்காணல் செய்து எழுதியிருக்கிறேன்.

இன்னோர் எழுத்தாளர் பெயர், ஷ்யாம் செல்வதுரை. இலங்கையின் இனக்கலவரத்துக்குப் பின்னர் அங்கேயிருந்து கனடாவுக்குக் குடிபெயர்ந்தவர். இவர் எழுதிய முதல் நாவலின் பெயர் 'Funny Boy’. சுயசரிதைத்தன்மையான ஓரினச்சேர்க்கையை மையமாகக்கொண்ட நாவல். பல விருதுகளைப் பெற்றது!''

கிஷோர், மயிலாடுதுறை.

''சினிமாவில் எழுத்தாளர்கள் மீது நாயகிகள் மையல்கொள்வது போல காட்சிகள் வருகின்றன. நிஜத்தில் அதுபோல உங்களுக்கு ஏதேனும் நடந்திருக்கிறதா?''

''இப்போதெல்லாம் எப்படியென்று தெரியாது. எழுத ஆரம்பித்த காலத்தில், 'நான் எழுத்தாளன்’ என்பதையே இளம் பெண்களிடம் இருந்து மறைப் பதில் தீவிரமாக இருந்தேன். எழுத்தாளன் என்றால், ஒரு பெண்கூட திரும்பிப் பார்க்க மாட்டார். அது எனக்கும் தெரியும்; பெண்களுக்கும் தெரியும்.

நான், கனடா வந்த பின்னர் ஒரு சம்பவம் நடந்தது. நன்றிகூறல் நாள் விருந்தின்போது ஓர் இளைஞன் என்னை நெருங்கி, 'உங்களை ஒரு பெண் சந்திக்க விரும்புகிறார். உங்களுடைய நீண்டநாள் வாசகி’ என்றான். எனக்கு ஆச்சரியம் தாங்கவில்லை. கனடாவில் ஒரு தமிழ் வாசகியா?! ஆவலுடன் இளைஞனைப் பின்தொடர்ந்தேன். என்னிலும் பார்க்க 10 வயது மூத்த பெண்மணியைச் சுட்டிக்காட்டினான். அவர் மேசையில் உட்கார்ந்து உருளைக்கிழங்கைத் திணித்துப் பதமாகச் சுட்ட வான்கோழியைப் பிய்த்துப் பிய்த்து தின்றுகொண்டு இருந்தார். 'உங்கள் புத்தகம் எல்லாம் படித்திருக்கிறேன்’ என்றார். 'என்ன புத்தகம்?’ என்றேன். 'எல்லாம் மறந்துபோச்சுது’!'' என்றார்.

 “சிந்தனையை வார்த்தைகள் முந்த முடியாது!”

கே.கிருத்திகா, மாரனேரி.

''காதலர் தினக் கொண்டாட்டங்கள் முடிந்துவிட்டனவா?''

''ஓ பேஷாக..! தினமும் அன்பையும் பிரியத்தையும் நாம் பரிமாறிக்கொண்டு இருப்பதால், ஒவ்வொரு நாளும் நமக்குக் காதலர் தினம்தானே!

அமெரிக்காவின் கலிஃபோர்னியா மாநிலத்தில் அனோ நுவோ (Ano Nuevo) என்று ஓர் இடம் இருக்கிறது. 2000-ம் ஆண்டு பிறந்த பின்னர் வந்த பிப்ரவரி மாதம் 14-ம் தேதி அனோ நுவோ கடற்கரைக்குப் போனேன். சும்மா போக முடியாது. நுழைவுச் சீட்டு எடுக்கவேண்டும். ஏனெனில், அது முக்கியமான நாள். யானைச் சீல்களை (Elephant Seals) பார்ப்பதற்கு உலகத்தின் பல பகுதிகளில் இருந்தும் பார்வையாளர்கள் வருவார்கள்.

ஜனவரி தொடக்கத்திலே ஆண் சீல்கள், 4,000 மைல் தூரத்தில் இருக்கும் அலாஸ்காவில் இருந்து நீந்தி அனோ நுவோ கடற்கரைக்கு வரும். பெண் சீல்கள் எதிர் திசையில் 3,000 மைல் தொலைவில் இருக்கும்  ஹவாய் தீவில் இருந்து புறப்பட்டு அனோ நுவோ வரும். பெண் சீல்களை தம் வசமாக்க ஆண் சீல்கள் பயங்கரமாகச் சண்டை போடும். நினைத்துப் பார்க்க முடியாத மூர்க்கத்தோடு ஒன்றையொன்று தாக்கும். அதிபலம் கொண்ட ஆண் சீல்கள் தமக்கென பல பெண் சீல்களை வளைத்து வைத்துக்கொள்ளும். அந்தக் காலத்து அரசர்கள் அந்தப்புரத்தில் பெண்களைச் சிறைபிடித்துப் பாதுகாப்பது போலத்தான்.

சில நோஞ்சான் ஆண் சீல்களுக்கு பெண் சீல்கள் கிடைக்காமலே போய்விடும். ஆண்-பெண் சீல்களுக்கு இடையே காதல் உச்சகட்டம் அடைவது பிப்ரவரி 14 அன்றுதான். பிறகு, தாய் சீல்கள் பிறந்த குட்டிகளை அங்கேயே விட்டுவிட்டு ஹவாய்க்குத் திரும்ப, ஆண் சீல்களும் அலாஸ்கா போய்விடும். மறுபடியும் சந்திப்பு அடுத்த வருடம் நிகழும். காதலர் தினமாக பிப்ரவரி 14 அறிவிக்கப்பட்டதற்குக் காரணம், இந்தத் தேதியில் வருடா வருடம் நடக்கும் சீல்களின் சங்கமம்தான் என்று 'அனோ நுவோ’வாசிகள் கூச்சம் இல்லாமல் அடித்துச் சொல்வார்கள்!''

கே.குமாரவேல், மண்ணச்சநல்லூர்.

'' 'இப்படியும்கூட நடக்குமா?’ என்று நீங்கள் ஆச்சரியப்பட்ட சம்பவம் எது?''

''1995-ம் ஆண்டு, ஜூலை மாதம். பாகிஸ்தானில் ஓர் ஞாயிறு இரவு விருந்துக்குப் போயிருந்தேன். எனக்குப் பக்கத்தில் இருந்த ஆசனம் நிரப்பப்படாமல் இருந்தது. விருந்து தொடங்கி ஒரு மணி நேரம் கழிந்த பின்னர், ஒருவர் அந்த இருக்கையை நோக்கி வந்தார். மடிப்புக் கலையாத தூய வெள்ளை சூட் அணிந்திருந்தார். கால்களை எட்டவைத்து நடந்துவந்து கழுத்தை அரை அங்குலம் அசைத்து புன்முறுவல் போன்ற ஒன்றைச் செய்துவிட்டு, அந்த ஆசனத்தில் அமர்ந்த£ர். 'அவர் யார்?’ என்று நான் பார்த்தேன். கதிர்காமர். இலங்கை வெளிவிவகாரத் துறை மந்திரி.

நான் அதிர்ச்சியடைந்தேன். காரணம், அன்று முக்கியமான விசயம் ஒன்றை பி.பி.சி. பல முறை  ஒலிபரப்பியது. இலங்கை ராணுவத்தின் மூன்றாவது படைப் பிரிவைச் சேர்ந்த பிரிகேடியர் அங்கமானா மட்டக்களப்பில் கண்ணிவெடியில் பலியானார். அவருடன் சேர்ந்து வேறு மூன்று அதிகாரிகளும் இறந்துபோனார்கள் என்ற செய்தியே அது! நான் கதிர்காமர் பக்கம் திரும்பி, 'பி.பி.சி. செய்தி கேட்டீர்களா?’ என்றேன். அவர் 'என்ன... என்ன?’ என்று பதற்றமானார். செய்தியைச் சொன்னேன். இரண்டு எட்டுவைத்துப் பாய்ந்துபோய் மறைந்தார். கதிர்காமர், இளைஞராக இருந்தபோது, இந்தியாவில் தொடர்ந்து இரண்டு ஆண்டுகள் தடைதாண்டும் போட்டியில் சாம்பியனாக இருந்தவர் என்பது ஞாபகத்துக்கு வந்தது. விருந்து முடிவுக்கு வரும் வரை பக்கத்து ஆசனம் நிரப்பப்படவில்லை. ஒரு வெளிவிவகாரத் துறை மந்திரிக்கு, அவருடைய நாட்டில் நடந்த முக்கியமான ஒரு சம்பவம் தெரியவில்லை என்பதுதான் எனக்கு ஆச்சரியமாக இருந்தது!

அன்று அவருக்கு நான் அதைச் சொல்லியிருக்காவிட்டால் என்ன நடந்திருக்கும்? அடுத்த நாள் காலை கோப்பி அருந்தியபடி ஐந்து நட்சத்திர ஹோட்டலில் காலை உணவு சாப்பிடும்போது அவர் தினசரி பேப்பரைப் படித்திருப்பார். அப்போது தெரிந்திருக்கும். என்ன அவசரம்?''

சு.நடராஜன், புள்ளம்பாடி.

''சினிமாவைச் சிலாகிப்பவர் நீங்கள். உங்கள் மனதில் ஆழப் பதிந்த சினிமா காட்சி எது?''

''ஜெமினி எஸ்.எஸ்.வாசன் தயாரித்த 'ஒளவையார்’ படத்தின் இறுதியில் ஒரு காட்சி வரும். மாடு மேய்க்கும் சிறுவன் மரத்தில் இருந்தபடி ஒளவையாரிடம் கேட்பான், 'சுட்ட பழம் வேணுமா... சுடாத பழம் வேணுமா?’ என்று. சிறுவன் கனிந்த பழத்தை மண்ணில் எறிய ஒளவையார் அதை எடுத்து ஊதுவார். பையன் 'பாட்டி... பழம் மெத்தச் சுடுகிறதோ?’ என்று கேட்பான். ஒளவையார் திகைத்துப்போய் நிற்பார். எத்தனையோ புலவர்களை வாதத்தில் வென்றவர், படிப்பறிவற்ற மாடு மேய்க்கும் பையனிடம் தோற்றுப்போவார். அவருடைய கர்வம் ஒழிந்ததாகக் காட்சி நீளும். இது எனக்குள் ஓர் அதிர்வை உண்டாக்கிய ஒரு காட்சி!

ஒளவையார் எதிர்கொண்ட மாதிரியான ஒரு சம்பவம் கிரேக்க கவி ஹோமர் வாழ்க்கையிலும் நடந்தது. சிறுவன் ஒருவன் அவரிடம் விடுகதை ஒன்று கேட்டான். 'நீ பிடித்தால் கொல்வாய். பிடிக்காவிட்டால் உன்னுடன் கொண்டுபோவாய்’ என்று. விடுகதையை அசட்டையாகக் கேட்ட ஹோமரால் விடை சொல்ல முடியவில்லை. சிறுவன் விடை 'பேன்’ என்றான். ஹோமர் அவமானம் தாங்காமல் தற்கொலை செய்தார் என்று ஒரு கதை உண்டு.

 “சிந்தனையை வார்த்தைகள் முந்த முடியாது!”

பெரிய பெரிய மேதைகளுக்கும் படிப்பாளிகளுக்கும் இப்படிச் சின்னச் சின்ன அவமானங்கள் ஏற்படுவது உண்டு. ஷேக்ஸ்பியருடைய ஜூலியஸ் சீஸர் நாடகத்தில் காஸியஸ் 'மணி அடித்துவிட்டது’ என்று சொன்னது இன்னொன்று. ஜூலியஸ் சீஸர் காலத்தில் மணிக்கூண்டு கண்டுபிடிக்கப்படவில்லை. ஷேக்ஸ்பியர் இன்று உயிரோடு இல்லாததால், அவர் அவமானத்தில் இருந்து தப்பினார்!''

தி.அம்பிகாபதி, விண்ணமங்கலம்.

''சொல்லில் வருவது பாதி... நெஞ்சில் தூங்கிக்கிடப்பது மீதி..! இந்த வரி உணர்த்துவது என்ன?''

''சமீபத்தில் சகல தமிழ் பத்திரிகைகளிலும் காணப்பட்ட ஒரு சொற்றொடர், 'வார்த்தைகள் போதாது’ என்பதுதான். சச்சின் டெண்டுல்கர் கிரிக்கெட் விளையாட்டில் இருந்து விடைபெற்றபோது, 'என் ரசிகர்களுக்கு நன்றி சொல்ல வார்த்தைகள் போதாது’ என்று சொன்னார். அவர் விளையாட்டு வீரர். அவரிடம் போதிய வார்த்தைகள் இருக்கும் என்று எதிர்பார்க்க முடியாது. ஆனால் எழுத்தாளர்கள், கவிஞர்கள்கூட ஒன்றை வர்ணிக்க ஆரம்பித்து இடையில், 'வார்த்தைகள் போதாது’ என்றோ 'சரியான வார்த்தைகள் இன்னும் கண்டுபிடிக்கப்படவில்லை’ என்றோ சொல்லி நழுவிவிடுகிறார்கள்.

சீன அறிஞர் கொன்பூசியஸ்கூட பல ஆயிரம் வருடங்களுக்கு முன்னரே 'எல்லா வார்த்தைகளும் சேர்ந்தாலும் சரியான உணர்ச்சியை வெளிப்படுத்த முடியாது’ என்று சொல்லியிருக்கிறார். ஒன்றை விவரிப்பதற்கு ஒரு மொழியில் மட்டும் உள்ள வார்த்தைகள் போதாது. குறைந்தது 10 மொழிகளாவது தெரிந்திருக்கவேண்டும். 'சாந்தி முகூர்த்தம்’ என்ற பதத்துக்கு ஆங்கில வார்த்தை இல்லை. 'இடது கால் செருப்பு’க்கு மட்டும் ஆப்பிரிக்க மொழியில் ஒரு வார்த்தை உண்டு. தமிழில் கிடையாது. ஆகவே, பல மொழிகள் தெரிந்தால்தான் அது சாத்தியமாகும். செவ்விலக்கியத்தின் வரைவிலக்கணம் என்னவென்றால், அது எதைச் சொல்லப் புறப்பட்டதோ அதைச் சொல்லி முடிப்பதற்கு முன்னரே அது முடிந்துவிடும் என்பது. பிரச்னை என்னவென்றால், மனிதன் முதலில் சிந்தித்தான். பின்னர்தான் வார்த்தை பிறந்தது. எப்போதும் சிந்தனை கொஞ்சம் முன்னுக்கும் வார்த்தை ஓரடி பின்னுக்கும்தான் இருக்கும். 'சொல்லில் வருவது பாதி, நெஞ்சில் தூங்கிக்கிடப்பது மீதி’ என்பது அதுதான். நெஞ்சில் கிடப்பது முழுவதும் சொல்லில் வெளிப்படுவது கிடையாது. வாத்து முன்னே போக குஞ்சுகள் பின்னே தொடரும். சிந்தனையை வார்த்தைகள் தொடரும், முந்த முடியாது!''

- நிறைந்தது

 “சிந்தனையை வார்த்தைகள் முந்த முடியாது!”

ன்பு வாசகர்களே... எங்களுடன் தொடர்புகொள்ளும்போது உங்கள் செல்போன் எண்/இ-மெயில் முகவரி குறிப்பிட மறக்காதீர்கள். உங்கள் படைப்புகள் எதுவானாலும் ஒரு பிரதி எடுத்துவைத்துக்கொண்டு அனுப்புங்கள். தபால் தலை மற்றும் சுயவிலாசமிட்ட உறை இணைக்க வேண்டாம். படைப்பு தேர்வாகாதபட்சத்தில் திருப்பி அனுப்ப இயலாது. இரண்டு மாதங்களுக்குள் எங்களிடம் இருந்து தகவல் கிடைக்காவிட்டால், உங்கள் படைப்பு தேர்வு பெறவில்லை என்பதைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டுகிறோம்.