Published:Updated:

`பகலில் பானிபூரி கடை இரவில் செக்யூரிட்டி வேலை. ஆனா இப்போ..!' - லாக்டெளன் சோகம் #MyVikatan

Representational Image
Representational Image ( Vikatan Team )

வீட்டுக்கு எதிரே இரண்டு தெரு தள்ளியிருந்த கோயில் திறந்துவிட்டதாக என் எதிர்வீட்டுக்காரர் சொன்னார். அந்தக் கோயிலில் ஆள் வரத்து அதிகமாக இருக்காது.

பொறுப்புத் துறப்பு : இந்தக் கட்டுரை வாசகரின் படைப்பு. கட்டுரையில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள தகவல்களுக்கும் கருத்துகளுக்கும் அதன் ஆசிரியரே பொறுப்பாவார். கட்டுரை சம்பந்தமாக உங்களுக்கு ஆட்சேபனை இருந்தால், my@vikatan.com-க்கு மின்னஞ்சல் அனுப்புங்கள்!

லாக்டௌனில், 'வொர்க் ப்ரம் ஹோம்' தந்த அயர்ச்சியினால் எங்காவது வெளியே போய் சற்று நேரம் தனிமையில் பொழுதைக் கழிக்கலாம் என்று யோசித்தவாறு இருந்தேன்.

"எங்கே போவது... போவதற்கு என்று எந்த போக்கிடமும் இல்லாமல், எல்லாமும்தான் முடங்கிக் கிடக்கிறதே. இதுபோதாதென்று, காவலர்களின் கண்காணிப்பும் மிகத் தீவிரமாக உள்ளதே" என்று சிந்தனையைச் சுழலவிட்டவனாக வீட்டில் அமர்ந்திருத்தேன்.

தற்போது நான் வசிப்பது எர்ணாகுளத்தில். எப்பொழுதும் போய் விளையாடும் பேட்மின்ட்டன் கிளப்புகள், மால்கள் திரை அரங்குகள் எனச் சகலமும் பெரும் முடுக்கத்தில் இருக்கின்றன.

Representational Image
Representational Image
Pixabay

லாக்டௌன் தளர்வுகள் இங்கே எர்ணாகுளத்தில் கொஞ்சம் இருக்கிறது. கேரளத்தில் கொரோனா நன்றாகவே கட்டுக்குள் உள்ளது. ஆனாலும் பொது கண்காணிப்பில் காவல்துறையினர் அதிக ஜாக்கிரதை காட்டுகின்றனர்.

வீட்டுக்குள்ளேயே அடங்கி ஒடுங்கிக்கிடப்பது என்பது பெரும் மனச்சிக்கலைத் தோற்றுவிக்கும். நான்கு சுவர்களை மட்டுமே பார்த்துக்கொண்டு, சமூக வலைதளங்களையும் தரவிறக்கம் செய்த படங்களையும் மட்டும் பார்த்துக்கொண்டு எத்தனை நாள்கள் கடத்த வேண்டுமோ என்ற ஒரு வகையான மனத் தேக்கத்தில் இருந்தேன்.

வீட்டுக்கு இரண்டு தெரு தள்ளியிருந்த கோயில் திறந்துவிட்டதாக என் எதிர்வீட்டுக்காரர் சொன்னார். எப்போதுமே, அந்தக் கோயிலில் ஆள் வரத்து அதிகமாக இருக்காது.

தெருவுக்குள்ளாக இருக்கும் சிறிய கோயில் என்பதால், இயல்பாகவே பொதுஇடைவெளி கடைப்பிடித்தார் போல், கூட்ட நெரிசல் இல்லாமல்தான் இருக்கும். சரி, நாமும் காற்றாட வெளியே போய், சற்று நேரம் கோயிலில் பொழுதைக் கழித்துவிட்டு வரலாம் என்று முக உறையும் கையுறையும் அணிந்து அன்று ஆயத்தமானேன்.

அன்றைய மாலை, என் வண்டியை எடுத்துக்கொண்டு கோயிலுக்குப் போனேன். சற்று நேரம் அங்கே தரிசனம் செய்துவிட்டு வெளியே வந்தேன்.

Representational Image
Representational Image
Pratik Gupta / Unsplash

என் பின்னால் இருந்து,

"சாப், கெய்சா ஹோ " என்று ஒரு குரல் வந்தது.

பின்னால் திரும்பிப் பார்த்தேன். நான் எப்பொழுதும் அந்தக் கோயிலுக்கு முன் தெருவில் நின்று ஒரு தெருவோர கடையில் பானிபூரி சாப்பிடுவேன். அந்த பீகாரி கடைக்காரர் நின்றிருந்தார்.

வெளிமாநிலங்களிலேயே இருப்பதால் எனக்கு கொஞ்சம் நன்றாகவே ஹிந்தி தெரியும்.

"என்ன நீங்க, ஊருக்கு போகலையா? அதான் நிறைய ட்ரெயின் போகுது இல்ல? " என்றேன்.

விரக்தியாக சிரித்தவர், "நான் ஊருக்குப் போய் மட்டும் என்ன ஆகப் போகுது சார் ?" என்றார்.

" எங்கள் ஊரில் வேலை வெட்டி இல்லை.

அதனால்தானே நாங்கள் இங்கே வந்து வேலை செய்கிறோம். பகல் முழுவதும் பானிபூரி விற்று விட்டு, இரவில் இங்கே இன்ஃபோ பார்க்கில் செக்யூரிட்டியாக இருக்கிறேன். என்னுடைய சொற்ப செலவு போக, மீதத்தை நான் பிடித்தம் பண்ணித்தான் ஊரிலிருக்கும் என் மனைவி மற்றும் குழந்தைகளுக்கு அனுப்பி வைக்கிறேன்."

எனக்கு என்ன சொல்வதென்று தெரியவில்லை. நான் அவரையே பார்த்துக்கொண்டு நின்றிருந்தேன். என்னைக் கொஞ்சம் கண்கலங்கப் பார்த்தவர், தொடர்ந்து பேச ஆரம்பித்தார்.

Representational Image
Representational Image
Vikatan Team

" இந்தக் கொரோனா பொது முடக்கத்தால் எங்கள் வாழ்வாதாரம் பெரும் சிக்கலுக்கு உள்ளாகியுள்ளது. யாரும் வெளியே வராததால், பானிபூரி வியாபாரம் இல்லவே இல்லை. வெளியே கடை போடுவதற்கும் அனுமதி இல்லை. செக்யூரிட்டியாக வேலை செய்யும் கம்பெனியில் சம்பளத்தை பாதியாகக் குறைத்து விட்டார்கள்" என்றார்.

"சரி, சாப்பாடெல்லாம் எப்படி... உங்களுக்குக் கிடைக்குதா?" என்றேன்.

"இங்க இருக்கிறவங்க மூலமா எப்படியோ ஒரு நாளைக்கு ஒரு வேளையாவது சாப்பிடறேன். ஊரிலிருக்கும் என்னுடைய மனைவி மற்றும் குழந்தைகள்தான் எப்படி சமாளிக்கிறார்களோ தெரியல. அந்தக் கொடுமையெல்லாம் பார்க்க வேண்டாம்னு தான் சார் நான் ஊருக்கே போகல" என்றார்.

சரியென்று, என் பையில் இருந்த 200 ரூபாய் நோட்டை எடுத்து அவரிடம் கொடுத்தேன்.

" ஏதோ என்னால் முடிந்தது. செலவுக்கு வச்சுக்கோங்க" என்றேன்.

வாங்க மறுத்தார். சற்று நிலைகுலைந்தவராய், "அதெல்லாம் வேண்டாம் சார். எல்லாம் இயல்புநிலைக்கு வந்தவுடன் என் கடையில் வந்து அப்பப்ப பானிபூரி சாப்பிடுங்க சார். அதுபோதும்" என்றார்.

"சரி சாப். வரேன்" என்று என்னைத் தாண்டி நடக்கலானார்.

Representational Image
Representational Image
Yuvarajan Mahendhran / Unsplash

அவர் போவதையே பார்த்துக்கொண்டு அங்கேயே நின்றிருந்தேன். இந்தக் கொரோனா பொதுமுடக்கம் இன்னும் எத்தனை பேரை இப்படி அவர்களின் பிழைப்பை நசித்து, மனக்குமுறலுக்கும் பொருளாதாரா சிக்கலுக்கும் வாழ்வாதார போராட்டத்துக்கும் இட்டுச் செல்கிறதோ என்று நொந்துகொண்டவனாய் நின்றிருந்தேன்.

- மணிசங்கரன்.பா.ந

விகடனில் உங்களுக்கென ஒரு பக்கம்...

உங்கள் படைப்புகளைச் சமர்ப்பிக்க இங்கே க்ளிக் செய்க https://www.vikatan.com/special/myvikatan/

My Vikatan
My Vikatan

ஏதோ ஓர் ஊரில், எங்கோ ஒரு தெருவில் நடந்த ஒரு விஷயம்தான் உலகம் முழுக்க வைரலாகிறது. உங்களைச் சுற்றியும் அப்படியொரு வைரல் சம்பவம் நடந்திருக்கலாம்... நடந்துகொண்டிருக்கலாம்... நடக்கலாம்..! அதை உலகுக்குச் சொல்வதற்காகக் களம் அமைத்துக் கொடுக்கிறது #MyVikatan. இந்த எல்லையற்ற இணையவெளியில் நீங்கள் செய்தி, படம், வீடியோ, கட்டுரை, கதை, கவிதை என என்ன வேண்டுமானாலும் எழுதலாம். மீம்ஸ், ஓவியம் என எல்லாத் திறமைகளையும் வெளிப்படுத்தலாம்.

உங்கள் படைப்புகளைச் சமர்ப்பிக்க இங்கே க்ளிக் செய்க https://www.vikatan.com/special/myvikatan/

அடுத்த கட்டுரைக்கு