Published:Updated:

கால் முளைத்த கதை..! - கல்லூரிப் பெண்ணின் திக் திக் அனுபவம் #MyVikatan

Representational Image
Representational Image ( Pixabay )

எங்கள் சந்தோஷத்தைக் கெடுப்பதற்கு பஸ் வெகு சீக்கிரம், ஒரு மணி நேரத்தில் வந்து சேர்ந்தது...

பொறுப்புத் துறப்பு : இந்தக் கட்டுரை வாசகரின் படைப்பு. கட்டுரையில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள தகவல்களுக்கும் கருத்துகளுக்கும் அதன் ஆசிரியரே பொறுப்பாவார். கட்டுரை சம்பந்தமாக உங்களுக்கு ஆட்சேபனை இருந்தால், my@vikatan.com-க்கு மின்னஞ்சல் அனுப்புங்கள்.

நான் அந்த பஸ் ஸ்டாப்பில் அரை மணி நேரத்துக்கு மேல் நின்று கொண்டிருந்தேன். இன்னும் பஸ் வந்தபாடில்லை. என்னுடன் சேர்ந்து இன்னும் பலர் பஸ்சுக்காகக் காத்துக்கொண்டிருந்தனர்.

நேரம் மட்டுமே ஓடிக்கொண்டிருந்தது, ரோட்டில் ஒரு பஸ்கூட ஓடவில்லை. ஆனால், அதைப் பற்றி எனக்கோ, என்னைச் சுற்றி இருந்தவர்களுக்கோ சற்றும் கவலையில்லை. ஏனென்றால் நாங்கள் வாழ்ந்துகொண்டிருப்பது, எந்த எதிர்பார்ப்பும் இல்லாத, எந்தக் கவலையும் இல்லாத, கல்லூரிப் பருவம். நங்கள் நின்றுகொண்டிருப்பது எங்கள் கல்லூரி பஸ் ஸ்டாப்பில்.

Representational Image
Representational Image
Pixabay

நானும் என் தோழிகளும் உலகில் உள்ள எதையெல்லாமோ வளவளத்துக்கொண்டிருந்தோம். கால் முளைத்த கதைகள், சிறகொடிந்த கதைகள், வால் சுருட்டிய கதைகள் இப்படிப் பல கதைகள். எவற்றுக்கும் தலையும் கிடையாது, வாலும் கிடையாது. எல்லா கதைகளுக்கும் ஒரு சிரிப்பு சத்தம் முடிவுரையாக இருந்தது.

எங்கள் சந்தோஷத்தைக் கெடுப்பதற்கு பஸ் வெகு சீக்கிரம், ஒரு மணி நேரத்தில் வந்து சேர்ந்தது. நானும் என் தோழிகளும் பஸ் ஏறி காலியாக இருந்த முன் சீட்டை எல்லாம் தீண்டத் தகாதவையில் சேர்த்துவிட்டு, பின் சீட்டில் சென்று அமர்ந்துகொண்டோம். கதைகள் விட்ட காலில் இருந்து, இல்லையில்லை விட்ட இடத்திலிருந்து தொடர்ந்தது.

அந்த பஸ் டிரைவருக்கு ஏனோ எங்கள் மேல் கருணை பொங்கி விட்டது போலும். எங்கள் கதைகளைத் தொடர்வதற்கு ஏதுவாக பஸ்ஸை உருட்டிக்கொண்டிருந்தார். ஒருவழியாக பஸ் தூத்துக்குடி வந்து சேரும்போது, இரவு மணி 9 ஆயிற்று. நட்பூக்களிடம் விடை பெற்றுக்கொண்டு தூத்துக்குடி பேருந்து நிலையத்திலிருந்து என் வீட்டுக்குச் செல்லும் அடுத்த பஸ்சில் ஏறி அமர்ந்தேன்.

என் வீட்டுக்குச் செல்லும் கடைசி பஸ் அது. அங்கிருந்து என் வீட்டுக்குச் செல்வதற்கு குறைந்தது ஒரு மணி நேரம் ஆகும். என் அப்பா மின்வாரியத்தில் வேலை பார்க்கிறார். அங்கு வேலை பார்பவர்களுக்குத் தனி குவார்டஸ் ஒதுக்கியிருந்தனர். உண்மையிலேயே ஒதுக்கிதான் இருந்தனர். ஏனென்றால், எங்கள் குவார்டஸ் இருந்தது ஏழு கடல், ஏழு மலை தாண்டி மனித நடமாட்டம் இல்லாத, ஒரு காட்டுக்குள். அந்தக் காட்டுக்குதான் இப்போது பஸ்சில் பயணித்துக்கொண்டிருக்கிறேன்.

முதலில் ஏறுகையில் பஸ்சில் இருந்த கூட்டம் குறைந்து கொண்டே வந்தது. அடுத்தடுத்த ஸ்டாப்பிங்கில் சிலர் இறங்கிக் கொண்டிருந்தனர். என் பக்கத்தில் அமர்ந்திருந்த பெண்மணியோ பாதி தூரம் சென்றவுடன் இறங்கிவிட்டார்.

Representational Image
Representational Image
Pixabay

முக்கால்வாசி சீட்டை ஆக்கிரமித்துக்கொண்டு, தூங்கித் தூங்கி என் தோள்களில் விழுந்துகொண்டிருந்த அவர் இறங்கியதும், ஒரு நிம்மதி பெருமூச்சை வெளியிட்டுவிட்டு, நான் சற்று வசதியாக உட்கார்ந்துகொண்டேன். ஆனால், அடுத்த நிமிடமே, அந்தப் பெண்மணி இறங்காமலே இருந்திருக்கலாமோ என்று தோன்றும்படி என் பக்கத்தில் ஒரு மனிதர் வந்து அமர்ந்து விட்டார்.

எனக்கு இதயமே ஒரு நிமிடம் நின்று விட்டது. சின்ன வயதிலிருந்தே பெண்கள் பள்ளியிலும், ஆண்களுடன் பேசினால் அபராதம் விதிக்கும் கல்லூரியிலும், படித்த பழக்கத்தில், இயல்பாக ஒரு மனிதர் வந்து பக்கத்தில் அமர்ந்ததுகூட என் இதய துடிப்பை எகிறச் செய்தது. அதை அடக்குவதற்காகவும், வெகு இயல்பாக இருப்பதாகக் காட்டிக்கொள்வதற்காகவும் என் உற்ற தோழமைக்கு அலைபேசியில் பேசினேன்.

``என்னடி எப்படி இருக்க?”

``ஏண்டி? இப்பதானே பஸ்ல பேசிக்கிட்டே வந்தோம். வீட்டுக்கு வந்து அரைமணி நேரம்தான் ஆகுது. அதுக்குள்ள என்னடி நலம் விசாரிப்பு? என் நிலைமை புரியாமல் என் தோழமை கடுகடுக்க, நான் அவளை சமாதானபடுத்துவதா, எகிறிய என் இதயத் துடிப்பை சமாதானபடுத்துவதா என்று புரியாமல் இரண்டையும் ஒரு வழியாய் சமாதானப்படுத்திவிட்டு அலைபேசியை அடக்கிவிட்டு பார்த்தால் அலைபேசியின் பேட்டரி இரண்டு எனக் காட்டியது. இதை எப்படி கவனிக்காமல் விட்டேன் என இதயம் ஒரு முறை குலுங்கியது.

அடுத்த நிமிடம், ‘டோம்’ என்ற சத்தத்துடன் பஸ், ஒரு குலுக்கலுடன் நின்றது. பஸ் டயர் பஞ்சராம்! கைக்கடிகாரத்தில் மணி 9.45 என்று காட்டியது. பஸ் ஹார்பர் குவார்டஸின் அருகில் நின்று கொண்டிருந்தது. கிட்டத்தட்ட என் காட்டை (வீட்டை) நெருங்கிவிட்டேன்.

Representational Image
Representational Image

இப்போது என்ன செய்வது? சுற்றும் முற்றும் பார்த்தால் பஸ்சில் ஒன்றிரண்டு ஆட்கள் மட்டுமே இருந்தனர். இங்கிருந்து சிறிது தூரம் நடந்து சென்றால் ஒரு ஆட்டோ ஸ்டான்ட் வரும். அங்கு சென்று ஆட்டோ பிடித்துக் கொள்ளலாம். `எண்ணித் துணிக கருமம்’ என்ற வள்ளுவர் வார்த்தைகள் அந்தச் சமயத்தில் ஏனோ என் நினைவுக்கு வரவேயில்லை.

சிறிது தூரம் நடந்து சென்று ஒரு திருப்பத்தில் திரும்பிய பின், தலையை பின்னால் திருப்பி பார்த்தால், நான் வந்த பஸ், என் பக்கத்தில் அமர்ந்திருந்த மனிதர் எல்லாருமே என் கண்ணை விட்டு மறைந்திருந்தனர். சுற்றிலும் ஆள் நடமாட்டமே இல்லை.

சரி நமக்குதான் ஆட்டோ அண்ணன் துணை இருப்பாரே, என்ற தைரியத்தில் வேகமாக எட்டு வைத்து ஆட்டோ ஸ்டாண்டை நெருங்கினால், அந்தோ என் பரிதாபம் ஸ்டாண்டில் ஒரு ஆட்டோ கூட இல்லை. என் அலைபேசியும் ஒரு ஒலி எழுப்பிவிட்டு, தன் கடைசி மூச்சை விட்டது.

10 நிமிடம் காத்திருந்த பின், சரி இனிமேல் இங்கே நிற்பது வீண் என்று புரிந்து, அங்கிருந்து கிட்டத்தட்ட ஒன்றரை கிலோமீட்டர் தூரத்தில் இருக்கும் என் காட்டை, நடந்தே சென்று சேர்வதென்று முடிவு செய்தேன். அப்பொழுதும் திருவள்ளுவர் என் நினைவுக்கு வரவில்லை.

என் நடையைத் தொடர்ந்த நான் சுற்றி முற்றி பார்த்துக் கொண்டே வந்தேன். என் கண்கள் எட்டிய தூரம் வரை ஒரு நாய், பூனை கூட இல்லை. (ஏன் எப்பொழுதும் ஈ,காக்கையை தொந்தரவு செய்வானேன்?). நீளம் தாண்டுதல் போட்டிக்கு கலந்துகொண்டதைப் போல கால்களை எட்டு வைத்து நடந்தேன்.

Representational Image
Representational Image
Vikatan Team

நான் தனியாகச் செல்வது பிடிக்காமல் எனக்கு உதவுவதற்கென்று வருண பகவான் என் மேல் கருணைகொண்டு, அவர் கரங்களை சிறிது நீட்டினார். “எங்க போனாலும் குடை எடுத்துட்டுப் போமா” என்ற என் அன்னையின் குரல் காதில் ஒலித்து கண்களில் மழையை வரவழைத்தது. ஒன்றரை கிலோமீட்டரா அல்லது ஒன்றரை லட்சம் கிலோமீட்டரா என்று தெரியாத வண்ணம் நீண்டுகொண்டே சென்றது சாலை.

சிறிது ஆறுதலளிக்கும் விதமாக ஒரு பெட்டிக்கடை கண்ணில் தென்பட்டது. ஓடிச் சென்று அங்கிருந்த பி.சி.ஓ தொலைபேசியை கையில் எடுக்கவும், அந்தக் கடை மனிதர், ”அது வேலை செய்யாது” என்று குரூரமாகக் கூறிவிட்டு என்னை முறைத்துப் பார்த்தார். நான் ஏதோ திருட வந்தவள் போல அவர் முறைக்கவும், தொலைபேசியைத் தாங்கியில் வைத்துவிட்டு மீண்டும் நீளம் தாண்டுதலில் கலந்து கொண்டேன்.

இதற்குள் ஓராயிரம் முறை என் கைக்கடிகாரத்தைப் பார்த்திருப்பேன். இன்னும் சற்று தூரம் சென்றதும் ஒரு பஸ் ஸ்டாண்ட் வந்தது. அங்கு இருவர், ஒரு பைக்கின் பக்கத்தில் நின்று பேசிக்கொண்டிருந்தனர். என்னைப் பார்த்தும் அவர்கள் பேச்சு தடைபட்டது. வேற்று கிரகவாசியைப் பார்ப்பது போல என்னைப் பார்த்தனர்.

அவர்களை கவனிக்காத மாதிரியே என் கால்களை இன்னும் எட்டி போட்டு நடந்தேன். ஆனால், பெண்களுக்கே உள்ள ஆறாவது புலன் ஏதோ பிரச்னை என்று உணர்த்தியது. என் பின்னங்கன்னில் அவர்கள் இருவரும் பைக்கை கிளப்புவது தெரிந்தது. அவ்வளவு தான், நீளம் தாண்டுதலை கைவிட்டேன், ஓட்டப்பந்தயத்தில் கலந்து கொண்டேன்.

Representational Image
Representational Image
Pixabay

ஆனால், எவ்வளவு தூரம்தான் ஓட முடியும், எவ்வளவு நேரம்தான் ஓட முடியும். நான் ஒன்றும் பி.டி.உஷா இல்லையே! அடுத்து என்ன செய்வதென்று புரியவில்லை. கால்கள்தான் ஓடின, மூளை ஓட மறுத்துவிட்டது. மனதில் நிர்பயா, பிரியங்கா எல்லாரும் வந்து போயினர். அதற்குள் அவர்கள் பைக் சிறிது வேகம் எடுத்தது.

எல்லாவற்றிக்கும் மேலாக வருண பகவானின் உதவியால் கரன்ட் வேறு போனது. கொஞ்ச நஞ்சமாக, அங்கொன்றும் இங்கோன்றுமாக இருந்த தெரு விளக்கும் முற்றிலுமாக அணைந்து இருள் கவ்வியது. என் மனதிலோ பயம் கவ்வியது.

சட்டென்று என் மூளைக்குள் ஒரு மணி அடித்தது. மெயின் ரோட்டிலிருந்து இறங்கி பக்கத்திலிருந்த ஹார்பர் குவார்டஸுக்குள் நுழைந்தேன். நான் பத்தாவது படிக்கும்போது அந்த குவார்டஸில் உள்ள ஒரு மேடத்திடம் டியூஷன் சென்றேன். கஷ்டப்பட்டு அவர் வீட்டை நினைவுக்கு கொண்டு வந்து, அவர் வீட்டுக் கதவைத் தட்டச் சென்றேன்.

அவருக்கு என்னை நினைவிருக்குமா? நான்கு வருடங்களுக்கு முன்பு அவரிடம் படித்தது. ஆசிரியர்கள் இரண்டு வகையான மாணவர்களை எப்பொழுதும் நினைவில் வைத்திருப்பார்கள். ஒன்று மிக நன்றாகப் படிக்கும் மாணவர்கள், இன்னொன்று மிக நன்றாக சேட்டை செய்யும் மாணவர்கள். நான் இரண்டு வகையுமே கிடையாது. என்னை அவர்கள் நினைவு வைத்திருப்பது கஷ்டமே!

Representational Image
Representational Image
Pixabay

ஆனால், இப்பொழுது வேறு வழியில்லை. கதவைத் தட்டித்தான் ஆக வேண்டும். கதவைத் தட்டியதும் உள்ளிருந்து சிறிது சலசலப்பு சத்தம் கேட்டது. ”யாரு?” என்று உள்ளிருந்து குரல் கேட்டது. அப்பொழுதுதான் என் கைக்கடிகாரத்தைப் பார்த்தேன், மணி 10.30. இந்நேரத்தில் யாராவது கதவைத் தட்டினால் ‘யார்?’ என்று கேள்வி கேட்காமல் திறந்தால்தான் அதிசயம்.

“நான்தான் மேடம்,” என்று என் பெயரைக் கூறினேன். உள்ளிருந்து எந்த சத்தமும் இல்லை. என் இதயம் துடிப்பது அதிகமாகிக் கொண்டே இருந்தது. எங்கே வெளியே வந்து விழுந்துவிடுமோ என்று வாயை இறுகப் பொத்திக்கொண்டேன்.

பல யுகங்கள் போல எனக்குத் தோன்றிய சில நொடிகளிலே கதவு திறந்தது. பல நாள் பட்டினி கிடந்தவன் சாப்பாட்டைக் கண்டது போல மனம் நிம்மதி கொண்டது. மேடம் என்னை மறக்கவுமில்லை என்பது இன்னுமொரு நிம்மதி.

மேடத்திடம் என் நிலைமையை எடுத்துக் கூறி, அவர்கள் அலைபேசியிலிருந்து என் தாய், தந்தையருக்கு தகவல் சொல்லி, சிறிது நேரம் கழித்து என் தந்தை வந்து, மேடத்துக்கு நன்றி மழை பொழிந்து, என்னைக் கூட்டி சென்றது, என அடுத்து எல்லாமே சுபம்தான்.

என் தாய், தந்தையிடம், முழு கதையையும் கூறாமல் அங்கொன்றும், இங்கொன்றுமாக அவர்கள் அமைதி கொள்ளும் விதமாகக் கூறி சமாளித்தேன். லீவு முடிந்து திரும்ப காலேஜுக்கு கிளம்பினேன். அந்த ஹார்பர் குவார்டஸ் கடக்கும்போது திரும்பி திரும்பி பார்த்துக்கொண்டே சென்றேன். என் வாழ்வில் என்றாவது இந்த இடத்தை மறக்க முடியுமா?

Representational Image
Representational Image
Vikatan Team

காலேஜுக்கு சென்றதும் என் உற்ற தோழமை, அதான் பஸ்சில் வைத்து என்னிடம் கடுகடுத்தாளே, அவளைப் பிடித்துக்கொண்டு நடந்தது அனைத்தையும் ராஜேஸ்குமார் நாவல் அளவுக்கு சுவாரஸ்யமாக ஒவ்வொரு காட்சியாக நான் விவரிக்க, அவளோ கண் எடுக்காமல் என்னைப் பார்த்துவிட்டு...

“ஏய்! சூப்பரா கதை சொல்றடி! அப்படியே உண்மை மாதிரியே இருக்கு! எல்லாருக்கும் இந்தத் திறமை இருக்காது. பேசாம நீ ஒண்ணு பண்ணு இந்தக் கதையை எழுதி பத்திரிகைக்கு அனுப்பு. உனக்கு கண்டிப்பா ஏதாவது பரிசு கிடைக்கும்” என்று சொல்லிவிட்டு நகர்ந்தாள்.

கடைசியில் இதையும் கால் முளைத்த கதையாக மாற்றிவிட்டாளே !

- சக்தி பாலா

விகடனில் உங்களுக்கென ஒரு பக்கம்...

உங்கள் படைப்புகளைச் சமர்ப்பிக்க இங்கே க்ளிக் செய்க https://www.vikatan.com/special/myvikatan/

My Vikatan
My Vikatan

ஏதோ ஓர் ஊரில், எங்கோ ஒரு தெருவில் நடந்த ஒரு விஷயம்தான் உலகம் முழுக்க வைரலாகிறது. உங்களைச் சுற்றியும் அப்படியொரு வைரல் சம்பவம் நடந்திருக்கலாம்... நடந்துகொண்டிருக்கலாம்... நடக்கலாம்..! அதை உலகுக்குச் சொல்வதற்காகக் களம் அமைத்துக் கொடுக்கிறது #MyVikatan. இந்த எல்லையற்ற இணையவெளியில் நீங்கள் செய்தி, படம், வீடியோ, கட்டுரை, கதை, கவிதை என என்ன வேண்டுமானாலும் எழுதலாம். மீம்ஸ், ஓவியம் என எல்லாத் திறமைகளையும் வெளிப்படுத்தலாம்.

உங்கள் படைப்புகளைச் சமர்ப்பிக்க இங்கே க்ளிக் செய்க https://www.vikatan.com/special/myvikatan/

அடுத்த கட்டுரைக்கு