Published:Updated:

`ஊரடங்கு இரவில் தனிமையில் சிக்கிக்கொண்ட அனுபவம்!' - வாசகர் பகிரும் திகில் ஃப்ளாஷ்பேக் #MyVikatan

Representational Image
Representational Image ( Nijwam Swargiary / Unsplash )

நண்பர்கள் ஊட்டிய தைரியமும் வீட்டிற்குச் செல்லும் ஆர்வமும் உள்மனதின் எச்சரிக்கையை புறம்தள்ளியது..

பொறுப்புத் துறப்பு : இந்தக் கட்டுரை வாசகரின் படைப்பு. கட்டுரையில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள தகவல்களுக்கும் கருத்துகளுக்கும் அதன் ஆசிரியரே பொறுப்பாவார். கட்டுரை சம்பந்தமாக உங்களுக்கு ஆட்சேபனை இருந்தால், my@vikatan.com-க்கு மின்னஞ்சல் அனுப்புங்கள்!

தமிழகத்தின் பல பகுதிகளில் வாழும் மக்கள் தங்கள் வாழ்வில் முதன்முறையாக ஊரடங்கு எனும் நடைமுறையைப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கின்றனர். ஆனால், மதுரையைத் தாண்டிய தென்மாவட்டங்களில் 90-களில் வாழ்ந்தவர்களுக்கு ஊரடங்கு என்பது மிகவும் பரிச்சயமான ஒன்று.

அக்காலகட்டத்தில் சாதிக்கலவரம் எனும் பெருந்தீ தென்மாவட்டத்தின் சில நகரங்களிலும் சிற்றூர்களிலும் ஆங்காங்கே கொழுந்துவிட்டு எரிந்து பல உயிர்களையும் ஏராளமான பொதுச்சொத்துகளையும் நாசமாக்கிக் கொண்டிருந்தது. எப்போது கொலை விழும், எப்போது கடைகளை அடைக்கச்சொல்லுவார்கள், எப்போது பேருந்தை நிறுத்துவார்கள் என்று கணக்கு வழக்கில்லாமல் எங்கள் ஊர் நிலவரம் இருந்தது. அப்படியான ஒரு சாதிக் கலவர நாளொன்றின் ஊரடங்கு இரவில் தனிமையில் சிக்கிக்கொண்ட எனது சிறு வயது திகில் அனுபவத்தை இங்கே பகிர்கிறேன்.

Representational Image
Representational Image

நெல்லை மாவட்டமும் விருதுநகர் மாவட்டமும் தொட்டுக்கொள்ளும் எல்லையில் அமைந்திருந்த என் கிராமத்தில் பத்தாம் வகுப்பு வரை படித்து முடித்து உலகமறியாச் சிறுவனாய் இருந்த என்னை முப்பது மைல் தொலைவிலுள்ள ராஜபாளையத்தில் டிப்ளமோ படிக்க ஹாஸ்டலில் சேர்த்து விட்டார் அப்பா. ஹாஸ்டலில் சேர்க்கும்போது என்னைவிட உயரமாகவும் விவரமாகவும் தெரிந்த `ரூம் மேட்' கோவில்பட்டி ஹரிஹரனிடம், என்னைப் பத்திரமாகப் பார்த்துக் கொள்ளுமாறும் ஊருக்கு எப்போது வந்தாலும் சேர்ந்தே வருமாறும் சொல்லிவிட்டுச் சென்றார்.

இரண்டு மாதங்கள் கழிந்திருந்த ஒரு வெள்ளிக்கிழமை மாலையில் வகுப்பு முடிந்து ஹாஸ்டல் வந்ததும் திடீரென ``ஊருக்குப் போலாமாடே" என்றான் ஹரி. இன்னொரு கோவில்பட்டிக்காரனான குருசாமியையும் துணைக்குச் சேர்த்திருந்தான்.

எனக்கு இருமனதாக இருந்தது. இரண்டு மாத ஹாஸ்டல் சிறைவாசத்தில் பெயில் கிடைத்ததுபோல் இரண்டு நாள் விடுமுறைக்கு வீடு திரும்பும் சந்தோஷம் இருந்தாலும், எங்கள் பகுதிகளில் நடக்கும் சாதிக்கலவரங்கள் பேருந்து எரிப்புகள் குறித்து செய்தித்தாள்களில் தினந்தோறும் வரும் தகவல்கள் என்னை அச்சமுற்று பின்வாங்கச் செய்தது. நான் ஊருக்கு வரவில்லை என மறுத்தேன்.

``ஏலே வாலே.. பஸ் ஸ்டாண்ட் போய்ப் பாப்போம். பஸ் இருந்தா போவோம். இல்லாட்டி ஹாஸ்டலுக்குத் திரும்பிருவோம்" என்றான் ஹரி.

``உங்க ரெண்டு பேருக்கும் கோவில்பட்டி டவுனுல வீடு. பஸ்ஸு விட்டு இறங்கினதும் சுலபமா வீடு போயிச் சேர்ந்திருவீங்க. நான் சாத்தூருல எறங்கி பத்து மைல் போகணும். அங்கிட்டு பஸ்ஸு ஓடுமான்னு தெரியல.." என்று தயங்கினேன்.

``இங்கயே பஸ் ஓடுனா அங்கயும் ஓடும்லே. பயப்படாம வாலே.. பாத்துக்கலாம்."

நண்பர்கள் ஊட்டிய தைரியமும் வீட்டிற்குச் செல்லும் ஆர்வமும் உள்மனதின் எச்சரிக்கையை புறம்தள்ளியது. துவைக்க வேண்டிய துணிகளை ஒரு பையில் நிரப்பிக்கொண்டு கிளம்பினேன்.

Representational Image
Representational Image
Gabrielle Cepella / Unsplash

ஹாஸ்டல் வார்டனிடம் போராடி அவுட்பாஸ் வாங்கி பஸ் ஸ்டாண்ட் வருவதற்குள் ஆறு மணியாகிவிட்டது‌. மழைக்காலம் என்பதால் சீக்கிரமே இருட்டியிருந்ததுடன் தூறலும் விழுந்து கொண்டிருந்தது. பஸ் ஸ்டாண்டில் கடைகள் அனைத்தும் மூடிப்போய் வெறிச்சோடிக் கிடந்தது. ஹாஸ்டலுக்குத் திரும்பிவிடலாமென மூவரும் யோசித்துக் கொண்டிருந்தபோது மஞ்சள் நிற சீரியல் பல்பு வெளிச்சத்தில் `கோவில்பட்டி' என்று போர்டு தெரிய அரசுப் பேருந்து ஒன்று தடதடத்து வந்து நின்றது. பேருந்திலிருந்து எவரும் இறங்கவில்லை. எங்களுடன் இன்னும் நான்கைந்து பயணிகள் ஏறியதும் அவசர அவசரமாகப் பேருந்தைக் கிளப்பினார் நடத்துநர்.

டிக்கெட் கொடுக்கும்போது எங்களை மிகவும் பரிதாபமாகப் பார்த்தார். டிக்கெட் போட்டு முடித்ததும் அனைத்து விளக்குகளையும் அணைத்துவிட்டு பஸ் வேகம் எடுத்தது.

Representational Image
Representational Image

வழியில் ஆங்காங்கே நின்ற போலீஸ் உதவியுடனும் ஓட்டுநர், நடத்துநர் சாமர்த்தியத்தாலும் பிரச்னைக்குண்டான வழிகளைத் தவிர்த்துவிட்டு ஒருவழியாக பேருந்து சாத்தூருக்கு இரவு பத்தரை மணிக்கு வந்து சேர்ந்தது .

``ஊருக்குள்ள பிரச்னை.. உள்ளே போகாது தம்பீ.. இங்கயே இறங்கி பத்திரமா வீட்டுக்குப் போயிடு.." என்று சொன்ன கண்டக்டர், என்னை பைபாஸ் ரோட்டிலேயே இறக்கிவிட்டார்.

இறங்கும்போது, ``ஏலேய்.. பத்திரமா வீட்டுக்குப் போயிருவயாலே.." எனக் கவலையாய்க் கேட்டார்கள் நண்பர்கள் இருவரும்.

பேருந்து கடந்துபோன பின்தான் ஊரடங்கிக் கிடக்கும் நகரத்தின் தனிமைச் சூழலின் நிதர்சனத்தை உணர்ந்தேன். முதன்முறையாக ஒரு நகரத்தின் இரவில் தனித்துவிடப்பட்ட கிராமத்துச் சிறுவனான எனது மனநிலை இருட்டான பொறியில் மாட்டிக்கொண்ட எலி போல இருந்தது.

பைபாஸ் ரோட்டிலிருந்து பஸ் ஸ்டாண்டுக்கு நடக்க ஆரம்பித்தேன். வழியில் ஜனநடமாட்டம் இல்லை. தெருவிளக்குகள் கஞ்சத்தனமாய் வெளிச்சத்தை உமிழ்ந்து கொண்டிருந்தன. மழைத் தண்ணீர் ததும்பிச் சென்ற தெருவோரச் சாக்கடைகளிருந்து வெளியேறிய பெருச்சாளிகள் சுதந்திரமாக நடமாடிக் கொண்டிருந்தன. அவ்வளவு பெரிய பெருச்சாளிகளை என் கிராமத்து வாழ்நாளில் நான் அதுவரை கண்டதில்லை. அவ்வளவு பெரிய சாக்கடையையும் கூட..

Representational Image
Representational Image

பஸ் ஸ்டாண்ட் காலியாய்க் கிடந்தது. ஆட்டோ ஸ்டாண்டுகள் ஆளரவமின்றிக் கிடந்தன. பஸ் ஸ்டாண்டிலிருந்து வெளியேறிச் செல்லும் நீளமான ரோட்டில் கண்ணுக்கெட்டிய தூரம் வரை ஜன நடமாட்டம் இல்லை. போக்குவரத்து வாகனங்கள் கிடைக்குமென்ற என் நம்பிக்கை முற்றிலும் தகர்ந்தது.

பஸ் ஸ்டாண்ட் வாசலருகே ஒரு கடையோரமாக நின்றுகொண்டு வாகனம் ஏதும் வருகிறதா எனப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன்.

இங்கே சாத்தூரிலுள்ள சில சொந்தக்காரர்களின் வீடுகளுக்கு ஓரிருமுறை என் அம்மா அழைத்துச் சென்றதுண்டு. செல்லும் வழி எனக்கு ஞாபகமில்லாமல் இந்த ஊரடங்கு இரவில் அவர்கள் வீட்டைக் கண்டுபிடிப்பது மிகவும் சிரமம். தொலைபேசி வசதிகளும் எங்கள் கிராமத்திற்கு வந்திராத காலம் அது.

வேறு வழியேதுமில்லை.. நடந்து ஆற்றைத் தாண்டினால் ஏழாயிரம்பண்ணை செல்லும் எங்கள் கிராமத்துச் சாலை வந்துவிடும். அங்கே ஏதேனும் வாகனம் வருவதற்கு வாய்ப்புண்டு என முடிவெடுத்து நடக்க ஆரம்பித்தேன்.

மழை மீண்டும் தூரத் தொடங்கியது. பசியோ தாகமோ எந்த உணர்வும் எனக்குத் தோன்றவில்லை. எப்படியாவது பாதுகாப்பாய் ஊர் போய் சேர்ந்து விடவேண்டும் என்ற வைராக்கியத்தில் வேகமாய் எட்டு வைத்து நடந்தேன்.

Representational Image
Representational Image

அரசு மருத்துவமனையைத் தாண்டியதும் நகரத்தின் காவல் நிலையம் தெரிந்தது. அதன் வாசலில் எலும்புக்கூடாய் கருகிப்போய் நின்றிருந்த வாகனங்களைப் பார்த்ததும் என் இதயத்துடிப்பு பல மடங்கு எகிறியது. உள்ளோடியிருந்த காவல் நிலைய வாசலில் சேர் போட்டு சில காவலர்கள் அயர்ந்திருந்தனர். ``ஊரடங்கு போட்டிருக்கும்போது போலீஸ் கையில் சிக்கிக்கொண்டால் முட்டியைப் பேத்திடுவாங்கடா.." என்று எச்சரித்திருந்த நண்பன் சந்திரசேகரனின் வார்த்தை நினைவில் வர காவலர்களின் கண்ணில்படாமல் பதுங்கிச் சாலையைக் கடந்தேன்.

முக்குரோடு சேவுக்கடைகள் தாண்டி பஜாரைக் கடந்ததும் நகர எல்லை முடிந்ததின் அடையாளமாகக் கும்மிருட்டாய் காட்சியளித்தது வைப்பாறு.

வறுமைக்கு வாக்கப்பட்ட பெண் வைத்திருக்கும் குண்டுமணியளவுத் தங்கம் போல வறட்சிக்கு வாக்கப்பட்ட எங்களூருக்கு வாய்த்தது இந்த வைப்பாறு.

வருடத்தில் பெரும்பாலான மாதங்களில் பொன்னிறமாய் மணலோடிக் கிடக்கும் ஆற்றில் எப்போதும் இடைவெளியில்லாது சீமைக் கருவேலிகள் படர்ந்து கிடக்கும்.

கரிய இருட்டில் வெள்ளைத்துண்டு போல நீண்டு கிடந்த குறுகலான ஆற்றுப்பாலத்தில் ஆரம்பம் நடுப்பகுதி முடிவு என மூன்று இடங்களில் மட்டும் விளக்குகள் எரிந்துகொண்டிருந்தன.

பாலத்தை நோக்கி நெருங்க நெருங்க நான் ஒரு பேரதிசயத்தைக் கண்டேன். உண்மைதானா என எனது கண்களைக் கசக்கிக்கொண்டு மறுபடியும் பார்த்தேன். மஞ்சள் நிற சோடியம் விளக்கின் வெளிச்சத்தில் இரு கரைதொட்டு ஓடிக்கொண்டிருக்கும் ஆற்றின் பெருவெள்ளம் பார்த்து விக்கித்துப்போய் நின்றுவிட்டேன்.

Representational Image
Representational Image

வெம்பக்கோட்டை நீர்த்தேக்கம் நிரம்பி வைப்பாற்றில் தண்ணீர் திறந்துவிடப்படுகிறது என்று காலை செய்தித்தாளில் வாசித்தது என் நினைவில் வந்தது.

மழை பெய்து ஓய்ந்ததும் கிராமத்துச் சில்லோடைகளில் `ஏறுமீன்' பிடித்து விளையாடிய சிறுவன் நான். முதன்முறையாக இருகரை தொட்டு பிரமாண்டமாய்ப் புரண்டோடும் பெரிய ஆற்றின் புது வெள்ளத்தை அச்சத்தோடும் ஆச்சர்யத்தோடும் கண்கள் விரியப் பார்த்தேன். அதுவும் நள்ளிரவில் தனியொருவனாக நிர்கதியாய் நின்று கொண்டு..

என் கால்கள் நடுங்கியது. இப்போது பாலத்தைக் கடந்தாக வேண்டும். கண்களில் பட்டை கட்டிய குதிரை போல் நேர்பார்வையாய் பாலத்தின் நடு வெளிச்சத்தையே பார்த்தபடியே வேகமாய் பாலத்தில் எட்டு வைத்தேன்.

அச்சத்தில் பாதம் முதல் அடிவயிறு வரை ஜில்லிட்டது. ஆயிரக்கணக்கான தவளைகளும் நீர் ஜந்துக்களும் சேர்ந்து கிளப்பும் பேரொலி ஆற்றின் இரைச்சலோடு போட்டியிட்டுக் கொண்டிருந்தது. பாலத்தின் நடுப்பகுதிக்கு வந்ததும் திருவிழா ராட்டினத்தின் உச்சிக்குப்போய் நின்றது போல வயிற்றை பிரட்டிக் கவ்வியது ஒருவித பய உணர்வு..

பாலத்தூண்களில் மோதிச் செல்லும் புது வெள்ளம் என்னைத் திரும்பிப் பார் என இரைச்சலோடு எக்காளமிட்டு அழைக்கிறது. ஆர்வத்தோடு ஒரு சிமிட்டு நேரம் ஆற்று வெள்ளத்தைத் திரும்பிப் பார்க்கிறேன்.. மஞ்சள் பட்டாடை பொன்னாய் தகதகவென காற்றிலாடுவது போல சீமைக்கருவேலி மரங்களை மூழ்கடித்து மேற்கே தலைவைத்து கிழக்கே கால் நீட்டி பிரமாண்டமாய் படுத்திருக்கும் அம்மனின் பேருருவமாய் காட்சியளித்தது அந்தப் பெருநதி. பயத்தில் விதிர்த்துப்போய் பின்னங்கால் பிடரியிலடிக்க மீதி ஆற்றை ஓடிக்கடந்ததும்தான் போன உயிர் திரும்பியதுபோல இருந்தது எனக்கு.

ஆற்றைத் தாண்டியதும் சிறிது ஆசுவாசமாய் நடந்த பின் வலதுபுறம் திரும்பி எங்கள் ஊருக்குச் செல்லும் சாலையைப் பிடித்தேன்.

Representational Image
Representational Image

என் நம்பிக்கையெல்லாம் பொய்த்துப்போய், ``இனியும் எந்த வாகனத்தையும் எதிர்பார்க்கக் கூடாது.. எட்டு மைல்தான் நடந்திரலாம்" எனத் தீர்மானித்து `வெக்கு வெக்கு'வென வேகமாய் நடந்தேன்.

இன்னும் சில நூறு அடிகள் நடந்திருப்பேன். திடுமென ஒரு சிறு குழந்தை ஏங்கி அழும் சத்தம் கர்ண கொடூரமாய் காதில் விழுந்ததும் மேற்கொண்டு நடக்காமல் தயங்கி நின்றேன். கூர்ந்து கவனித்த பின்புதான் அது காட்டு வெருகுப் பூனையின் சத்தமென உணர்ந்து மறுபடியும் நடையைத் தொடர்ந்தேன்.

ஊர்போகும் வழியில் முதல் கிராமமான மேட்டுப்பட்டி நெருங்கிவிட்டிருந்தது. ஊரையொட்டி ஜனசந்தடி எதுவும் தெரிகிறதா எனப் பார்த்தபடியே ஊரை நெருங்கிக் கொண்டிருந்தேன். நள்ளிரவை நெருங்கியிருந்ததால் அந்தச் சிறுகிராமம் நித்திரையில் அடங்கியிருந்தது.

வேகவேகமாய் கைவீசி நடந்து கொண்டிருந்த வேளையில் இடது கையில் சூடான மூச்சுக்காற்று பட்டது போல் ஏதோ உணர திரும்பிப் பார்த்தவன் பதறிப் போனேன். நல்ல உயரத்தில் சிப்பிப்பாறை வம்சத்து நாட்டு நாயொன்று அருவமில்லாமல் என்னை மோர்ந்து பார்த்துக்கொண்டே உடன் நடந்து வந்து கொண்டிருந்தது. எனக்கு ஈரக்குலை நடுங்கிவிட்டது.

தோளில் தொங்கவிட்டிருந்த நீளப்பிடியுள்ள ஜவுளிக்கடை பேக்கை கையில் சுழற்றி விரட்டினேன். நாட்டு நாய்கள் குப்பை நாய்களைப் போல் குரைத்து ஊரைக் கூட்டுவதில்லை. அதுவும் அப்படித்தான் குரைக்காமல் என்மேல் எக்குப்போட்டு கவ்விப் பிடிக்க வசம் பார்த்து சுற்றிச்சுற்றி வந்தது. பெருங்குரலெடுத்து `சேடு சேடு' என்று கதறிக்கொண்டே பையை சுழற்றிக் கொண்டு ஓடினேன். சிறிதுதூரம் துரத்தி வந்ததும் என்ன நினைத்ததோ நின்றுவிட்டு பின்வாங்கிச் சென்றது. அதனுடைய காவல் எல்லை முடிந்ததுபோல என எண்ணிக்கொண்டு நிம்மதிப் பெருமூச்சுவிட்டேன்.

Representational Image
Representational Image
Lukáš Vaňátko / Unsplash

படபடப்பு அடங்கி ஊரைக் கடந்து கொண்டிருக்கையில் பெருமழை பிடித்துக்கொண்டது. ஊசியாய்க் குத்தும் நெருக்கமான பெருந்தூறல். எங்கேயாவது ஒதுங்கியே ஆக வேண்டும். ஊரின் கடைசியாய் சாலையோரமாய் இருந்த ஓட்டு வீட்டினருகே கூரை வேய்ந்த மாட்டுத் தொழுவம் கண்ணில்பட ஓடிச்சென்று அங்கு ஒதுங்கினேன். தொழுவத்தில் கட்டியிருந்த மூன்று பசுக்களும் லேசாகத் தலைதிருப்பிப் பார்த்துவிட்டு அசை போடுவதைத் தொடர்ந்தன. அவற்றுக்கு எட்டாத தூரத்தில் இரண்டு அழகான கன்றுக் குட்டிகள் சிறு கல்தூணில் கட்டப்பட்டிருந்தன.

நான் வெறுமனே கிடந்த ஒரு குத்துக்கல்லில் அமர்ந்தேன். நீண்ட நடைக்குப் பின் உட்கார்ந்ததால் தொடைச் சதைகள் வலித்தன. பசியில் சோர்ந்து போய் கண்ணைக் கட்டிக்கொண்டு வந்தது. கொசுக்கள் முழங்கையில் கூட்டமாய் வந்து அப்பிக்கொள்ள கையால் அடித்து விரட்டிக் கொண்டிருந்தேன். இன்னும் ஐந்து மைல்கள் நடக்க வேண்டும். மழை நின்றதும் நடையைத் தொடரலாமென முடிவெடுத்து கொஞ்சம் ஆசுவாசப்படுத்திக் கொண்டேன்.

சிறிது நேரத்தில் அருகிலிருந்த ஓட்டு வீட்டின் கதவு திறக்கும் சத்தம் கேட்க திடுக்கிட்டு எழுந்தேன். நெடிந்துயர்ந்த மனிதர் ஒருவர் வெளியே வந்து வாசல் அருகே நனையாமல் சேமித்து வைத்திருந்த வைக்கோலை அள்ளிக்கொண்டு தொழுவம் நோக்கி வந்தார். அவர் வருவதைப் பார்த்ததும் மாடுகளும் தீனிக்காக எழுந்து நின்றன. அருகில் நெருங்கியதும் என் உருவம் கண்டவர் திகைத்து நின்றுவிட்டார். கையிலிருந்த வைக்கோல் நழுவிக் கீழே விழுந்தது.

``ஏலேய்.. யாருலே அது.." அதட்டலாய்க் கேட்டார்.

நான் அமைதியாக நிற்க, `கேட்கிறது காதுல விழலையாலே..' குரலில் கோபம் கூட்டிக் கத்தினார்.

Representational Image
Representational Image

எனக்குப் பதில் சொல்ல நா எழவில்லை. நிற்கவா ஓடவா ஒன்றும் பிடிபடவில்லை. கால்கள் நடுங்கிக் குலைந்தன. நான் மீண்டும் பதிலேதும் சொல்லாமல் நிற்கவும் அவர் விருட்டென வீட்டிற்குள் சென்று விட்டார்.

அந்த வீட்டிற்குள் விளக்குகள் எரிந்து ஆட்கள் எழும்பும் சத்தமும் தட்டுமுட்டு சாமான்கள் உருட்டும் சத்தமும் கேட்டது.

சிறிது நேரத்தில் ஆளுயரத்தில் கருத்த தடிமனான முனையில் பூன் போட்டிருந்த `வல்லயக்கம்பு' போன்ற தடியைக் கையில் பிடித்தவாறு வெளியேவந்தார் அவர். நடையில் ஆவேசமான வேகம். பின்னால் அவரின் மனைவி கையில் `நாலுகட்டை' போட்ட நீண்ட டார்ச்சை அடித்துக்கொண்டே வந்தாள். வீட்டு வாசல்படியில் பத்து வயது மதிக்கத்தக்க ஒரு சிறுவனும் அவன் தங்கையும் தூக்கக் கலக்கத்தில் அச்சத்தோடு நின்று தொழுவத்தைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தனர்.

"யாருலேன்னு கேட்கக் கேட்க பதில் சொல்லாம மொறைச்சிட்டு சிலையா நிக்கிறான்டீ.. திருட்டு பயலா கலவரக் கொலைகாரனான்னு தெரியலைடீ" எனச் சொல்லியபடி அடிப்பதற்குத் தயாராய் தடியை இறுக்கிப் பிடித்தபடி வந்தார் அவர்.

அவர்கள் அருகில் நெருங்கியதும் நான் எச்சிலை முழுங்கி தொண்டையை ஈரமாக்கி செருமிக்கொண்டே சொன்னேன்.

``அண்ணாச்சி.. நான் திருடனில்லை.. படிக்கிற பய.. ஊருக்கு பஸ் இல்லாம நடந்தே வாரேன்.. மழைக்கு ஒதுங்கினேன்" குரல் திக்கித்திக்கி அழுகையினுடே சொன்னேன்.

``கொஞ்சம் பொறுங்க.." என்று அவர் மனைவி தடுத்துச் சொல்ல அவர் ஓங்கியபடியே தயங்கி நின்றார்.

டார்ச் வெளிச்சத்தை என் முகத்தில் பாய்ச்சியவள் பயந்து கொறாவிப் போயிருந்த என் பரிதாபமான முகத்தைப் பார்த்து ``சின்னப்பயலா இருக்கானுங்க.." என்றாள்.

``எந்த ஊருடா நீயி.." எனக் கேட்டாள்.

``பக்கத்தில நாரணாபுரம். ராசபாளையத்தில படிக்கேன். அங்கயிருந்து சாயந்திரம் கெளம்பினேன். சாத்தூர்ல பஸ் இல்லாம நடந்தே வாரேன்" என்றேன்.

கையில் பிடித்திருந்த தடி இறங்கித் தணிய அவர் கேட்டார்.

``நாரணாபுரத்தில் யாரு மவன்லே.."

``குருவையா எங்கப்பா பேரு.."

அவருக்கு என் தந்தையைத் தெரியுமா தெரியாதா எனத் தெரியவில்லை. ஆனால், என்னை ஒருமாதிரியாக அனுமானித்துக் கொண்டிருந்தார்.

Representational Image
Representational Image

சிறிது நேரம் அமைதியாய் ஒருவரையொருவர் பார்த்துக் கொண்ட பின் அந்தப்பெண், ``இந்த மழையில் எப்படிப் போவ.." என்றாள்..

நான் எதுவும் பேசாமல் மழையை வெறித்துப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன்.

``வா வந்து எங்க வீட்டில இருந்திட்டு காலையில் போ.." என்றாள்.

நான் ``இல்லை. இங்கயே இருந்திட்டு மழை விட்டதும் நடந்து போறேன்" என்றேன்.

``இந்த இருட்டிலயா.. ஊரு நிலவரம் எதுவும் இப்பச் சரியில்லை.. நேத்துக்கூட சாத்தூரு பக்கத்தில் ரெண்டு பேரை வெட்டிப்போட்டுட்டாங்களாம்.. பாவிப்பயக.. நிம்மதியாய் பொழைச்சமா கஞ்சி குடிச்சமான்னு இல்லாம சாதிவெறி பிடிச்சு அலையிரானுங்க.. சாதியா சோறு போடப்போது.." என்றாள்.

நான் பின்னாலேயே பையை எடுத்துக்கொண்டு போனேன். படியில் இன்னும் நின்று கொண்டிருந்த குழந்தைகள் இப்போது பயம் போய் என்னை விநோதமாய் வேடிக்கை பார்த்தனர்.

``போய்ப் படுங்க பிள்ளைகளா.." என்று தாய் அதட்டியதும் உள்ளே சென்றார்கள்.

நான் தயங்கித் தயங்கி வீட்டுக்குள் சென்றேன். அகலமான ஓட்டுச்சாய்ப்பு ஒத்தைப்பத்தி வீடு அது. கிழக்கோரமாய் மூன்றடி சுவர் மறைப்பில் சாணம் மொழுகிய இரண்டு அடுப்புடன் கூடிய சமையலறை தெரிந்தது. அதிலிருந்து வாசல் வரை வரிசையாய் பாய் விரித்துப் படுத்திருந்தனர். வடக்குப்புறம் சுவற்றோரமாய் வைக்கப்பட்டிருந்த தகர வாளியில் ஓட்டுக்கூரை உடைசல் வழியாக விழும் மழைநீர் சொட்டிக் கொண்டிருந்தது. மேற்குப் பக்கத்தில் தட்டு முட்டுச் சாமான்கள் விவசாயக் கருவிகள் வைத்திருந்தனர். பூன்போட்ட கம்பை அதனுள் செருகி வைத்த அவர் பாய்களை இன்னும் நெருக்கமாக்கி போட்டு விட்டு வாசலோரமாய் இன்னொரு பாயை விரித்தார்.

``ஈரமாயிருக்கு சட்டையைக் கழற்றிப் போடு தம்பீ.." என்றவர் தலையைத் துவட்ட துண்டை எடுத்துத்தந்தார்.

சட்டையை அவிழ்த்து பக்கத்தில் வைத்துவிட்டு பனியனுடன் பாயில் உட்கார்ந்து பையை தலைக்கு வைத்துத் தூங்கப் போனேன்.

``ராசபாளையத்தில சாயந்தரமே கிளம்பீருப்பேல்ல.. சாப்பிட்டயாப்பா தம்பீ?.." என்றார் அந்தப் பெண்.

என் கண்களில் அதுவரை முட்டித் ததும்பியிருந்த கண்ணீர் `சொரு சொரு' வென கன்னங்களில் வழிய இல்லையென்று தலையாட்டினேன்.

Representational Image
Representational Image

எழுந்து அடுப்படி போய் சோற்றுப்பானையில் தண்ணீர் ஊற்றியிருந்த சோற்றைப் பிழிந்து தட்டில் போட்டு வெண்டைக்காய் புளிக்குழம்பு ஊற்றிக் கையில் கொடுத்தார்.

``சாப்பிடு தம்பீ" என்றனர் இருவரும் சேர்ந்து.

என் வாழ்நாளில் அதுபோன்ற அமிர்தமான சாப்பாட்டை இதுவரைக்கும் சாப்பிட்டதில்லை. அழுகை என் தொண்டையை கனமாக இருக்கியிருக்க சோற்றைப்பிசைந்து கடினமாய் விழுங்குவதை இரு குழந்தைகளும் தலையைத் தூக்கிப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தனர்.

அசதியில் தூங்கியவனை அதிகாலையில் எழுப்பி டீ போட்டுக் கொடுத்து பால் வாங்க வந்த சொசைட்டி வண்டியில் ஏற்றி, ``பத்திரமா போய்ட்டு வா.. தம்பி" என அனுப்பி வைத்தனர் இருவரும்.

திடுமென அதிகாலையில் வீடு போய் நின்ற என்னை அதிசயமாய்ப் பார்த்தாள் அம்மா.

``எப்படிடா.. இந்நேரமா வந்திருக்க...பஸ்ஸு கூட ஓடலையே.." என்றாள்.

``ராத்திரியே சாத்தூர் வந்துட்டேன். பஸ்ஸு எதுவுமில்லை. காலையில பால் வண்டி பிடிச்சு வந்தேன்" என்றேன்.

``சாத்தூருல அவ்வளவு கலவரத்துக்கு நடுவில ராத்திரி எங்கேடா தங்குனே.." ஆச்சர்யமாய்க் கேட்டார் அப்பா.

``ஒரு கோயில்ல தங்கினேன்... பிரசாதமெல்லாம்கூட தந்தாங்க" என்றேன் நான்.

-நாராயணபுரம் கணேசவீரன்

விகடனில் உங்களுக்கென ஒரு பக்கம்...

உங்கள் படைப்புகளைச் சமர்ப்பிக்க இங்கே க்ளிக் செய்க https://www.vikatan.com/special/myvikatan/

My Vikatan
My Vikatan

ஏதோ ஓர் ஊரில், எங்கோ ஒரு தெருவில் நடந்த ஒரு விஷயம்தான் உலகம் முழுக்க வைரலாகிறது. உங்களைச் சுற்றியும் அப்படியொரு வைரல் சம்பவம் நடந்திருக்கலாம்... நடந்துகொண்டிருக்கலாம்... நடக்கலாம்..! அதை உலகுக்குச் சொல்வதற்காகக் களம் அமைத்துக் கொடுக்கிறது #MyVikatan. இந்த எல்லையற்ற இணையவெளியில் நீங்கள் செய்தி, படம், வீடியோ, கட்டுரை, கதை, கவிதை என என்ன வேண்டுமானாலும் எழுதலாம். மீம்ஸ், ஓவியம் என எல்லாத் திறமைகளையும் வெளிப்படுத்தலாம்.

உங்கள் படைப்புகளைச் சமர்ப்பிக்க இங்கே க்ளிக் செய்க https://www.vikatan.com/special/myvikatan/

அடுத்த கட்டுரைக்கு