Published:Updated:

காதல் கொஞ்சம் காற்று கொஞ்சம்..! - மறக்கவே முடியாத கேங்க்டாக் பயணம் #MyVikatan

Changu Lake
Changu Lake

முதல் விமானப் பயணம் என்பது எல்லோருக்கும் ஸ்பெஷல் தானே. அவளுக்கும் அதுதான் முதல் விமானப் பயணம் என்றால் சொல்லவா வேண்டும்? திகில் கலந்த அந்தப் பயண அனுபவம்...

பொறுப்புத் துறப்பு: இந்தக் கட்டுரை, வாசகரின் படைப்பு. கட்டுரையில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள தகவல்களுக்கும் கருத்துகளுக்கும் அதன் ஆசிரியரே பொறுப்பாவார். கட்டுரை சம்பந்தமாக உங்களுக்கு ஆட்சேபனை இருந்தால், my@vikatan.com-க்கு மின்னஞ்சல் அனுப்புங்கள்!

2019 ஆம் ஆண்டின் பிற்பகுதியில், என் மனைவியுடன் சேர்ந்து நான்கு நாட்கள் பயணமாக, இந்தியாவின் வடகிழக்கு மாநிலங்களுள் ஒன்றான சிக்கிமின் ( Sikkim ) கேங்க்டாக்கிற்கு ( Gangtok ) சென்றிருந்தேன்.

அதுவரை விமானப் பயணமே சென்றிடாத இருவரிடமும், 'நிச்சயம் ஒரு புது அனுபவம் காத்திருக்கிறது...' எனச் சொல்லி, விமான டிக்கெட்டுகளை பதிவு செய்து கொடுத்தான் நண்பன் ஒருவன்.

பயணத்தின் திட்டம் இது தான்.

முதல் நாள் - சென்னையிலிருந்து விமானம் மூலம், பேக்டோக்ரா ( Bagdogra ) சென்றடைவது. அங்கிருந்து முன்பே பதிவு செய்யப்பட்ட காரின் மூலம், கேங்க்டாக்கை அடைவது.

இரண்டாம் மற்றும் மூன்றாம் நாள் - கேங்க்டாக்டை சுற்றிப் பார்ப்பது.

நான்காம் நாள் - கேங்க்டாக்கிலிருந்து புறப்பட்டு, காரின் மூலம் பேக்டோக்ரா சென்றடைவது. அங்கிருந்து விமானம் மூலம், சென்னைக்கு மீண்டும் வந்தடைவது.

சரி, இனி பயணத்தினுள் செல்வோம்.

(அதற்கு முன்பு, ஒரு முக்கிய குறிப்பு - இதில் வரும் 'அவள்' என்ற வார்த்தை, என் மனைவியை குறிப்பதாகும்.)

சிக்கிம்
சிக்கிம்

நாள் 1

முதல் விமானப் பயணம் என்பது எல்லோருக்கும் ஸ்பெஷல் தானே. அவளுக்கும் அதுதான் முதல் விமானப் பயணம் என்றால் சொல்லவா வேண்டும்? திகில் கலந்த அந்தப் பயண அனுபவம், இன்னும் எத்தனை முறை விமானம் ஏறினாலும் கிடைக்கப் பெறாத ஒன்று.

காலை ஒன்பது மணிக்கு, மேற்கு வங்காளத்தின் பேக்டோக்ரா விமான நிலையத்தை வந்தடைந்தோம். இறங்கியவுடன் நான் பார்த்தது, மேற்கு வங்காள முதலமைச்சர் மம்தா பானர்ஜியின் மெகா சைஸ் பேனர்கள்.

ஆனால் பேக்டோக்ராவில் இருந்து கேங்க்டாக்கை நோக்கி காரில் செல்ல செல்ல ஒரு போஸ்டர்கள் கூட கண்ணுக்கு தென்படவில்லை.

நம்மூர் சாலைகள் இதில் வேறுபடுகின்றன.

மந்தமான வெப்பத்தால் சாலைகளின் இரு பக்கங்களிலும், மரங்கள் அசையாமல் நின்று கொண்டிருந்தன. சிறிது நேரத்தில் குளிர்ந்த காற்று முகத்தில் பரவத் தொடங்கியபோது, வாகனம் மேற்கு வங்காளத்தைக் கடந்து சிக்கிம் மாநிலத்திற்குள் நுழைந்திருந்தது.

கேங்டாக்கில் அடுத்த மூன்று இரவுகளை கழிக்கப்போகும் உணவு விடுதியை சென்றடைந்த போது, நேரம் மாலை ஐந்தாகியிருந்தது.

வெள்ளை நிறத்தாலான கம்பளி ஒன்றை இருவர் மீதும் போட்டு வரவேற்றனர். பிற மாநிலத்தவர்கள் அங்கு வந்தால் இப்படித் தான் வரவேற்பார்களாம்.

பயணக் களைப்பு மிகுதியாக இருந்ததால், அன்று விரைவில் உறங்கச் சென்றுவிட்டோம்.

நாள் 2

அதிகாலை முதலே பரவலாக மழை பெய்துக் கொண்டிருந்தது. மழை என்று கூட சொல்ல முடியாது. பனித் துளிகள் உதிர்ந்து, நகரை புகை மண்டலமாக மூடியிருந்தது.

காலை உணவாக இரண்டு சப்பாத்திகளை மட்டும் உண்டுவிட்டு, வாகனத்திற்காக காத்துக் கொண்டிருந்தோம்.

சரியாக காலை ஒன்பது மணிக்கு பயணம் ஆரம்பமானது.

கேங்க்டாக்கின் மத்தியப் பகுதியிலிருந்து எட்டு கிலோமீட்டர் தொலைவில் இருக்கும் 'ஹனுமன் டாக்' ( Hanuman Tok ) கோவிலுக்கு முதலில் சென்றோம்.

சில்லென்ற காற்று முகத்தில் தழுவ அவள் கையை பிடித்துக் கொண்டு கோவில் படியேறிய நினைவு, அதன் ஈரப்பதம் குறையாமல் இன்றும் நினைவில் இருக்கிறது.

கோவிலின் பின்புறத்தில் இருக்கும் 'வியூ பாய்ண்ட்'டில் நின்று கொண்டு மலைகளை ரசித்தபோது, உள்ளே இருக்கும் கடவுளின் நீட்சி தான் இந்த இயற்கையா? என்ற சந்தேகம் வராமல் இல்லை.

அதுவரை நான் அனுபவித்திடாத ஆன்மீகம் கலந்த அந்த அமைதி! அது எனக்குப் புதிது.

ஹனுமன் டாக்கிலிருந்து மூன்று கிலோமீட்டர் தொலைவில் இருக்கும் 'கணேஷ் டாக்கிற்கு' ( Ganesh Tok ) அடுத்து சென்றோம். பல நிறங்களால் மின்னிக் கொண்டிருந்த பிள்ளையாருக்கு, அலங்காரம் 'வேற லெவலில்' இருந்தன.

மனைவியுடன் சரத்..
மனைவியுடன் சரத்..

ஆனால் சதுர்த்தியின் போது, பிள்ளையாரை 'பல்சர் பைக்' ஓட்ட வைத்து அழகு பார்க்கும் எந்த ஒரு தமிழனுக்கும், அது சாதாரண ஒன்றாகவே தெரியும்!

'பிள்ளையார்பட்டி ஹீரோ நீ தான்பா...' என முனு முனுத்தபடியே கோவிலில் இருந்து வெளியேறிய போது, 'சார். ஒரு கம்பளி வாங்கிக்கோங்க' என்றொரு பெண்ணின் குரல் கேட்டது.

சொந்த ஊரிலிருந்து இரண்டாயித்து ஐநூறு கிலோமீட்டர் தூரத்தில் இருக்கும் ஓர் இடத்தில், 'தமிழா?'

அடடா!

குரல் வந்த இடத்தை நோக்கி பார்த்தபோது, அங்கோர் நடுத்தர வயது பெண்மணி நின்று கொண்டிருந்தார். விதவிதமான டிசைன்களில் கம்பளி ஆடைகளை தன் தோளில் சுமந்து கொண்டு நின்றிருந்த அவரை பார்த்ததும், அக்மார்க் தமிழச்சி எனப் புரிந்தது. பேச்சு கொடுத்தேன்.

'நீங்க தமிழா?'


'ஆமா சார். ஈரோடு பக்கம்'


'சந்தோஷம். இங்க எத்தன வருசமா தொழில் பண்றீங்க?'


'பதினெட்டு வருசமா இருக்கேன் சார்'


'இவ்வளவு தூரம் எதுக்கு? நம்ம ஊருலயே தொழில் பண்ணலாமே?'


அவரிடம் பதில் இல்லை. முகம் சுருங்கி, கண்கள் மெல்ல நிலத்தை நோக்கின. அதற்கு மேலும் அவரிடம் கேள்விகள் கேட்டு, அவரை சங்கடத்தில் தள்ள விரும்பவில்லை.


'சார். ஒரு கம்பளி வாங்கிக்கோங்க'


போதுமான கம்பளிகள் என்னிடம் இருந்தும், இரண்டு கம்பளிகளை வாங்கிக் கொண்டேன். என் துணி அலமாரியில் அடுக்கி வைக்கப் பட்டிருக்கும் அந்த கம்பளிகளை இப்போது பார்த்தாலும், அவரது முகம் நினைவில் வந்து போகும்.


சிலரை, நாம் நமது கற்பனையில் கூட சிரிக்க வைத்திட முடியாது. அவர்களின் கண்களில் புகுந்திருக்கும் உணர்வுகள், நம்மையும் தாக்கிவிட்டு அதிலிருந்து மீள முடியாமல் செய்து விடும்.


அந்த பெண்ணின் கண்களும் அப்படித் தான்!

சிக்கிம்
சிக்கிம்

கணேஷ் டாக்கிலிருந்து கிளம்பி, கோன்ஜங்க் மடாலயத்திற்கு ( Gonjang Monastery ) சென்ற போது, மணி பகல் பண்ணிரெண்டை நெருங்கிக் கொண்டிருந்தது.


1930 ஆம் ஆண்டு நடைபெற்ற சீனா திபத் போரின் போது, நிறைய புத்த பிக்குகள் இந்தியாவின் வட கிழக்கு மாநிலங்களில் தஞ்சம் புகுந்தனர் என கேள்வி பட்டிருக்கிறேன். இன்றும் அவர்களால் நிறுவப்படும் சில புத்த மடாலயங்கள், கேங்க்டாக்கில் நிறைய உள்ளன. அதில் ஒன்று தான் கோன்ஜங்க் மடாலயம்.


கணேஷ் டாக்கிலிருந்து ஐந்து கிலோமீட்டர் தொலைவில் இருக்கும் இந்த மடாலயத்தில், நூற்றுக்கும் அதிகமான இளம் புத்த துறவிகள் உள்ளனர். டூரிஸ்டுகளாக வரும் யாரிடத்திலும் அவர்கள் பேசுவது இல்லை. அங்கே நான் கண்டதெல்லாம் ஒன்று மட்டும் தான்.


அமைதி!


துறவிகளுக்கென தனி குடியிருப்புகள், மடாலயத்தின் உள்ளேயே இருக்கின்றன.

துறவிகளுடன் சேர்ந்து புகைப்படம் எடுத்துக்கொள்வதை, அவர்கள் விரும்புவதில்லை. இறுக்கமான முகத்துடன் அதை அவர்கள் மறுத்தனர்.


கேங்க்டாக்கின் அடையாளங்களில் மற்றொன்று, 'மகாத்மா காந்தி' கடை வீதி. மடாலயத்தில் நான் கண்ட அமைத்திக்கு நேர் எதிராக அது இருந்தது.


'ஷாப்பிங்' செல்ல வேண்டுமென அவள் அடம்பிடிக்க, பேண்ட் பாக்கெட்டில் இருந்த பர்ஸை ஒருமுறை தொட்டுப் பார்த்துக் கொண்டேன்.


மாலை ஆறு மணிக்கே கேங்க்டாக் நகரம், இரவில் மடியில் துயில தயார் நிலையில் இருந்தது. நம்மூர் நள்ளிரவில் இருக்கும் அதே சூழல், அங்கு இரவு எட்டு மணிக்கே ஆரம்பித்து விடும்.


ஒருவழியாக ஷாப்பிங்கை முடித்துவிட்டு, தங்கியிருக்கும் ஹோட்டலுக்கு வந்து சேர, இரவு ஒன்பது மணி ஆகிவிட்டது. அன்றைய நாளில் எங்கள் இருவருக்கும் ஏற்பட்ட புது அனுபவங்களை அசைபோட்ட படியே இருவரும் உறங்கினோம்.

நாள் 3


கேங்க்டாக்கின் மூனாறாம் நாள் பயணம், நான் மிகவும் எதிர்பார்த்த ஒன்று. அதற்குக் காரணம், சங்க்கு ஏரி ( Changu Lake ) மற்றும் நாதுலா கணவாய் ( Nathula Pass ).


கேங்க்டாக்கிலிருந்து நாற்பது கிலோமீட்டர் தொலைவில் இருக்கும் இந்த சங்க்கு ஏரி, நிலத்திலிருந்து கிட்டத்தட்ட பண்ணிரெண்டாயிரம் அடி உயரத்தில் இருக்கிறது.


அறுபது ஏக்கர் நிலப்பரப்பில் பரந்து விரிந்திருக்கும் இந்த ஏரி, பனி காலத்தில் உறைந்து போகும் தண்மையைக் கொண்டது. வெப்ப நிலைக்கு ஏற்றாற்போல் தன் நிறத்தை மாற்றிக் கொள்ளும் தனித்துவம் இந்த ஏரிக்கு உண்டு.


சங்க்கு ஏரியை கடந்து தான் நாதுலா கணவாய்க்கு செல்ல வேண்டும். ஏரியில் இருந்து பதினேழு கிலோமீட்டர் தொலைவில் இருக்கும் நாதுலா கணவாய்க்கு செல்வது அவ்வளவு சுலபம் அல்ல. இந்தியாவின் ஆபத்தான சாலைகளுள் அதுவும் ஒன்று.

இந்திய சீன எல்லையான இந்த கணவாய்க்கு செல்ல வேண்டுமெனில், நம் அடையாள அட்டை ஆதாரத்துடன் ஐந்தாயிரம் ரூபாய் பணம் கட்டி, முன்பே பதிவு செய்வது அவசியம். பனிப்பொழிவு அதிகம் இருக்கும் காலங்களில், இவ்விடத்திற்கு செல்லத் தடை உண்டு.

எங்களின் பயணம் காலை ஏழு மணிக்கே தொடங்கியது. ஆரம்பத்தில் வழவழப்பாக இருந்த சாலைகள், போகப்போக கரடுமுரடாகின.

Changu Lake
Changu Lake

பயத்தில் அவள் என் உள்ளங்கையை பற்றிக் கொள்ள, சில்லிட்டுப் போயிருந்த எனது தேகம் சூடானது.

போதாக்குறைக்கு நம்மூர் தண்ணி லாரியை விட மோசமாக உருட்டிக் கொண்டு வந்தார் வாகன ஓட்டி. குலுங்கிக் குலுங்கி அவள் என் மேல் விழுந்ததெல்லாம் அழகியல்.

'கேன் யூ ப்ளீஸ் கோ ஸ்லோ?' என்றேன் நான். அதற்கு அர்த்தம் புரியாதவராய் திரும்பிப் பார்த்தார் வாகன ஓட்டி. 'ஹிந்தி தெரியாது போடா' என ட்ரெண்ட் செய்யும் பச்சைத் தமிழன் பாவம் என்ன செய்வான்? திறு திறுவென முழிப்பான். அதைத் தான் நானும் செய்தென். ( கேங்க்டாக்கின் பேச்சு மொழி, நேபாளியாக இருந்தாலும் டூரிஸ்ட் வாகன ஓட்டிகள் பெரும்பாலும் ஹிந்தியில் தான் பேசுகின்றனர். சிலர் ஆங்கிலத்தில் வெளுத்து கட்டுகிறார்கள் ).

பயத்தினூடே சங்க்கு ஏரிக்கு வந்தடைந்த போது, உள்ளூர் கிராமவாசிகள் முழுமையாக அங்கே ஆக்ரமித்து கொண்டிருந்தனர்.

ஆம். உள்ளூர் வாசிகளின் பிழைப்பே கவரிமா ( Domestic Yak ) எனப்படும் எருதுகளை வைத்துத் தான் நகர்கிறது. எருதுகளின் மீது பயணிகளை உட்கார வைத்து புகைப்படம் எடுத்துக் கொடுப்பது தான் அங்கே பிரதான வேலை. ஒரு புகைப்படத்திற்கு ஐம்பது ரூபாய்.

நாங்களும் எருதின் மீது அமர்ந்து, புகைப்படம் எடுத்துக் கொண்டோம். ( இது மிருகவதை சட்டத்தின் கீழ் வராது தானே ).

சங்க்கு ஏரியின் அழகு, கண்களை கொள்ளை அடித்தது. அவளுடன் சிறிது நேரம் அங்கே கொஞ்சிக் களிப்படைந்தேன்.

பயணத்தின் முக்கியப் பகுதியாக சீன எல்லையை நெருங்கிய போது, இந்திய ராணுவ வீரர்கள் பலர் உற்சாகத்துடன் பயிற்சிகளில் ஈடுபட்டுக் கொண்டிருந்தனர். மலைகளின் பள்ளத்தாக்குக்கிடையே, வழி நெடுக இப்படிப் பல ராணுவ பயிற்சி மையங்கள் இருக்கின்றன.நாதுலா கணவாயை சென்றடைந்த போது, மணி சரியாக பகல் ஒன்றை தொட்டிருந்தது.


நடுங்க வைக்கும் பேய் குளிர், உடலைத் தாண்டி முதுகெலும்பு வரையில் சீறிப் பாய்ந்தது.


இந்திய சீன எல்லைக் கோடில், நமது தேசியக் கொடியை பார்த்த போது என்னையும் மீறி வெளிவந்த அந்த 'சிலிர்ப்பு', நிச்சயம் உடல் வெப்பத்தால் வெளிப்பட்டது அல்ல!


நாதுலா கணவாயைக் கண்டு களித்ததோடு, எங்களது கேங்க்டாக் பயணம் நிறைவடைந்தது. எங்களை பாதுகாப்புடன் அழைத்துச் சென்ற வாகன ஓட்டியுடன் ஒரு புகைப்படம் எடுத்துக் கொண்டோம்.


அங்கிருந்து நாங்கள் தங்கியிருந்த ஹோட்டலுக்கு வர மாலை ஆறு மணி ஆனது.


அடுத்த நாள் காலை சென்னை புறப்படுவதற்கான ஏற்பாடுகளை செய்து முடித்தோம்.


நாள் 4


பயணத்தின் கடைசி நாள்.


கேங்க்டாக்கில் இருந்து மறுபடியும் பேக்டோக்ரா விமான நிலையம் சென்றடைய மாலை நான்கு மணி ஆனது. விமானம் ஏறிய பிறகு, என் சிந்தனைகள் எல்லாம் கேங்க்டாக்கையே சுற்றிக் கொண்டிருந்தன.


கேங்க்டாக்கில் வாழும் மக்களின் வாழ்க்கையை நினைத்துப் பார்த்தேன். முழுக்க முழுக்க டூரிஸ்டுகளின் வருகையை நம்பியே அவர்களின் அன்றாட வாழ்க்கை நகர்ந்து கொண்டிருக்கிறது.


கேங்க்டாக்கில் பார்த்த காட்சிகள் யாவும் கண்முன் மின்னிக்கொண்டிருந்தன. அப்படியே சிறுது நேரம் உறங்கிப்போன என்னை திடீரென வெள்ளை ஒளி வெட்ட, கண் விழித்தபோது சென்னையை அடைந்திருந்தேன்.


பயணங்கள் நம் வாழ்க்கையில் இன்றியமையாத ஒன்று. சின்ன சின்ன பயணங்களால் கூட நிறைய மாற்றங்களை நம்மால் உணர முடியும்.


எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக நம் உறவுகளின் நெருக்கத்திற்கு , அது ஒரு பாலமாக அமையும். அப்படி என் மனைவியுடன் சேர்ந்து நான் சென்ற இந்தப் பயணம், அவளை இன்னும் புரிந்துகொள்ள ஒரு சந்தர்ப்பமாக அமைந்தது.


- சரத்

விகடனில் உங்களுக்கென ஒரு பக்கம்...

உங்கள் படைப்புகளைச் சமர்ப்பிக்க இங்கே க்ளிக் செய்க https://www.vikatan.com/special/myvikatan/

My Vikatan
My Vikatan

ஏதோ ஓர் ஊரில், எங்கோ ஒரு தெருவில் நடந்த ஒரு விஷயம்தான் உலகம் முழுக்க வைரலாகிறது. உங்களைச் சுற்றியும் அப்படியொரு வைரல் சம்பவம் நடந்திருக்கலாம்... நடந்துகொண்டிருக்கலாம்... நடக்கலாம்..! அதை உலகுக்குச் சொல்வதற்காகக் களம் அமைத்துக் கொடுக்கிறது #MyVikatan. இந்த எல்லையற்ற இணையவெளியில் நீங்கள் செய்தி, படம், வீடியோ, கட்டுரை, கதை, கவிதை என என்ன வேண்டுமானாலும் எழுதலாம். மீம்ஸ், ஓவியம் என எல்லாத் திறமைகளையும் வெளிப்படுத்தலாம்.

உங்கள் படைப்புகளைச் சமர்ப்பிக்க இங்கே க்ளிக் செய்க https://www.vikatan.com/special/myvikatan/

அடுத்த கட்டுரைக்கு