Published:Updated:

யாசகப் பெண்ணின் மனப் போராட்டம்! | உண்மை சம்பவம் | My Vikatan

யாசகர்

மீண்டும் அந்த பெண் அதே போல் எல்லோரிடமும் கால் விழுந்து பிச்சை கேட்டுக் கொண்டிருந்தார். என்னருகே வந்தார், நான் இந்த முறை ``காசு இல்லை டீ ஏதும் வாங்கிதரவா இல்லை சாப்பாடு ஏதும் வேணுமா’’ என்றேன்.

யாசகப் பெண்ணின் மனப் போராட்டம்! | உண்மை சம்பவம் | My Vikatan

மீண்டும் அந்த பெண் அதே போல் எல்லோரிடமும் கால் விழுந்து பிச்சை கேட்டுக் கொண்டிருந்தார். என்னருகே வந்தார், நான் இந்த முறை ``காசு இல்லை டீ ஏதும் வாங்கிதரவா இல்லை சாப்பாடு ஏதும் வேணுமா’’ என்றேன்.

Published:Updated:
யாசகர்

வாசகர்களை, எழுத்தாளர்களாக, பங்களிப்பாளர்களாக மாற்றும் விகடனின் ‘My Vikatan’ முன்னெடுப்பு இது. இந்த கட்டுரையில் இடம் பெற்றுள்ள கருத்துக்கள் அனைத்தும், கட்டுரையாளரின் தனிப்பட்ட கருத்துக்கள். விகடன் தளத்தின் கருத்துக்கள் அல்ல. - ஆசிரியர்

இது சில வருடங்களுக்கு முன் நடந்த நிகழ்வு இது.. நான் சென்னையில் வேலை பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன், சில மாதம் கழித்து தீபாவளி லீவுக்கு வீட்டிற்கு போக தயாராக இருந்தேன். தீபாவளி வந்தாலே சென்னையே காலியாகிவிடும் என்று சொல்வார்கள். பலர் சொந்த ஊர்களுக்கு கிளம்பிவிடுவார்கள்.

நானும் தீபாவளிக்கு முந்தைய நாள் காலையே கிளம்பிவிட்டேன் ஏனென்றால் தீபாவளிக்கு முந்தைய இரவு பஸ் கிடைக்க வாய்ப்பேயில்லை. அதனால் காலை 10 மணிக்கு பேருந்து நிலையத்துக்குப் போனேன். ஆனால் 11 மணிக்கு தான் பஸ் ஏறினேன். மதுரை பஸ்தான் கிடைத்தது. சாதாரண பஸ்ஸில் மதுரை வருவதற்குள் ஒரு வழி ஆகிவிடுவோம். அங்கிருந்து தேனி வர 2 மணிக்கு ஆகிவிட்டது. அங்கிருந்து எங்கள் ஊருக்கு போக பஸ் எதுவும் இல்லை. டைம்கீப்பரிடம் கேட்டால், 3 மணிக்கு மேல ஆகும் என்றுசொன்னார்கள். வேறு வழி இல்லாமல் அங்கே நின்று கொண்டிருந்தேன்… நான் மட்டும் இல்லை, அங்கே ஒரு 40 பேர் இருந்தோம்.

பேருந்து நிலையம்
பேருந்து நிலையம்

ஒட்டுமொத்த விகடனுக்கும் ஒரே ஷார்ட்கட்!

கொஞ்ச நேரம் அங்கும் இங்குமாக நடந்துக் கொண்டிருந்தேன். திடீரென்று ஒரு பெண் என் காலில் விழுந்து, ``சாமி காசு கொடு’’ என்று கும்பிட்டார். அழுக்குப் படிந்த முகம், முடி முழுவதும் ஆழம் விழுது போல் பின்னல் விழுந்திருந்தது. அப்பெண்ணின் சேலையில் ஆயிரம் ஓட்டைகள் கொண்ட மீன் வலை போல இருந்தது. பேருந்து வராத விரக்தியில் இருந்த நான், என்னிடம் அவர் யாசகம் கேட்டதும், சற்று கோவத்துடன் ``காசெல்லாம் இல்ல’’ என்று அங்கிருந்து நகர்ந்து சென்றுவிட்டேன்.

விகடனின் அதிரடி ஆஃபர்!
தற்பொழுது ரூ.800 சேமியுங்கள்! ரூ.1749 மதிப்புள்ள 1 வருட டிஜிட்டல் சந்தா949 மட்டுமே! மிஸ் பண்ணிடாதீங்க!Get Offer

அந்த பெண் அடுத்தவரிடம் காலில் விழுந்து அதேபோல் காசு கேட்டார். அனைவரும் என்னை போல தான், இல்லை என்று சொல்லி நகர்ந்தனர். மணி 2.30 ஆனது. இன்னும் பஸ் வரவில்லை. கால் வலி அதிகமாக இருந்தது.

மீண்டும் அந்த பெண் அதே போல் எல்லோரிடமும் கால் விழுந்து பிச்சை கேட்டுக் கொண்டிருந்தார். என்னருகே வந்தார், நான் இந்த முறை ``காசு இல்லை டீ ஏதும் வாங்கிதரவா இல்லை சாப்பாடு ஏதும் வேணுமா’’ என்றேன். ``வேணாம்’’ என்று தலையை அசைத்தார். ``அப்போ காசு தான் வேணுமா’’ உங்களுக்கு என்றேன்.

அந்த பெண் ``ஆமா சாமி’’ என்று கும்பிட்டார்.

``இல்லை!’’ என்று கோபத்தில் சொன்னேன், அந்த பெண் அமைதியாக என்னை விட்டு கடந்து அடுத்தவரிடம் போனார்.

பேருந்து நிலையம்
பேருந்து நிலையம்

``பஸ் ஸ்டாப்க்கு வந்தாலே இவங்க தொல்லை’’ என்று பக்கத்தில் இருந்தவர் என்னை பார்த்து சிரித்துக்கொண்டே சொன்னார்.

அந்த பெண் சற்று ஏமாற்றத்துடன், கண்கள் கலங்க, ஓரத்தில் சேர்கள் இருக்கும் இடத்திற்கு போனார்.

அங்கு தான் இவர்களுக்கு வீடு எல்லாமே . அங்கு போனதும் கண்களை துடைத்துக் கொண்டு பொய்யான சிரிப்பை வரவழைத்துக் கொண்டு போனார்.

உள்ளே ஒரு பஸ் ஒன்று வேகமாக வந்து நின்றது. மதுரையில் இருந்து வந்தது. அதிலிருந்த கூட்டம் எல்லாம் இறங்கி வந்தனர். அந்த பெண் பஸ் வரும் சத்தம் கேட்டு வெளியே வேகமாக வந்து காலில் விழுந்து கும்பிட்டு கையை நீட்டி கொண்டிருந்தார் மீண்டும்..

அங்கும் யாரும் தருவதாக இல்லை மீண்டும் அந்த சேர்களை நோக்கி நடந்தார், கண்களை துடைத்து கொண்டு உள்ளே போனார். இவர்களுக்கு என்னதான் பிரச்சனை என்று தெரிந்து கொள்ள அவர்கள் இருக்கும் இடத்துக்கேப் போனேன்.

அங்கு ஒரு பதின்வயது பெண் அழுதுக் கொண்டிருந்தாள். அவளின் கையை பிடித்து இந்த பெண் ஏதோ சொல்லிவிட்டு அங்கிருந்து வெளியேவந்தார்.

நான் அவரின் பின்னால் நின்றுக் கொண்டிருந்தேன். திரும்பி என்னை பார்த்து என்ன சொல்லவதென்று தெரியாமல் தயங்கினார்.

யாசகர்
யாசகர்

``அந்த பொண்ணுக்கு என்ன பிரச்சனை? ஏன் அழுகுது சொல்லுங்கம்மா?’’

``ஏதும் இல்லை சாமி.’’

`` சொல்லுங்க என்னால் முடிச்ச உதவி பண்றேன்’’

அந்த பெண் எதுவும் சொல்லவே இல்லை. நானும் விடுவதாக இல்லை. சிறிது நேரம் கழித்து சொன்னார். அந்த இளம்பெண் இவரின் மகளாம். அவளுக்கு 17 வயது இருக்கும். எல்லா பெண்களுக்கு வரும் மாதவிடாய் காலம் போல. அந்த இளம்பெண் தாங்க முடியமால் தவித்து கொண்டிருந்தாள். என்ன பிரச்னை என்று எனக்குப் புரிந்தது.

``தம்பி அந்த பொருள் ஒண்ணு வாங்கணும். அதற்கு தான் காசு’’ என்றார். எனக்கு இருந்த தூக்கம் முழுவதும் கலைந்துவிட்டாது. சிறு மெளனத்திற்கு பிறகு,

``நீங்க அவசரத்துக்கு இப்போதைக்கு துணி ஏதாவது பயன்படுத்தியிருக்கலாமே?’’ என்றேன்.

அந்த பெண் அழுதுகொண்டே,

``இல்ல தம்பி போன மாசம் அப்படி வெச்சு புண்ணாகிருச்சு’’ என்றார்.

இதற்கு மேல் எனக்கு வார்த்தைகள் எதுவும் வரவில்லை. அம்மா இந்த அரசுமருத்துவனை, அங்கன்வாடி போன்ற இடங்களில் இலவசமாக நேப்கின் கொடுப்பாங்களே? உங்களுக்கு அத பத்தி தெரியாதா?’’ என்று கேட்டேன்.

``தம்பி எங்கள இங்க இருக்கிற பாத்ரூம்ல கூட விடமாட்டங்க. இதுல அங்க எல்லாம் போன துரத்துவாங்க.’’ என்றார். எனக்கு சுறுக் என்றது.

நாமும் சற்றுமுன் இவரை அப்படி தானே துரத்தினோம் என்று குற்ற உணர்ச்சி ஏற்பட்டது. அதற்குள் எனக்கு பஸ் வந்து விட்டது என்ன செய்வது என்று தெரியவில்லை என் கையில் வைத்திருந்த 300 ரூபாய் கொடுத்துவிட்டு அந்த பெண்ணின் கையை பிடித்துக்கொண்டு மன்னித்துவிடுங்கள் என்று சொல்லிவிட்டு அந்த பஸ்சில் எறிவிட்டான். ஆனால் அன்றிலிருந்து எனக்கு அந்த பெண்ணின் முகம் நினைவுக்கு வந்துகொண்டே இருக்கிறது.

பெண்களின் சங்கடங்களை போக்கும் பாலூட்டும் அறைகள் போன்று நிறைய வசதிகள் பேருந்து நிலையங்களில் இருக்கிறது. அதில் நாப்கின்களை வைக்கலாம். ரயில் நிலையம் போன்ற பொதுஇடங்களிலிலும் நேப்கின்களை வைக்கலாம் என்பதே என் தாழ்மையான கருத்து!


-சீலையம்பட்டி சிவக்குமார்

விகடனில் உங்களுக்கென ஒரு பக்கம்...

உங்கள் படைப்புகளைச் சமர்ப்பிக்க - my@vikatan.com என்ற மின்னஞ்சலுக்கு அனுப்புங்கள்!

My vikatan
My vikatan
My vikatan

ஏதோ ஓர் ஊரில், எங்கோ ஒரு தெருவில் நடந்த ஒரு விஷயம்தான் உலகம் முழுக்க வைரலாகிறது. உங்களைச் சுற்றியும் அப்படியொரு வைரல் சம்பவம் நடந்திருக்கலாம்... நடந்துகொண்டிருக்கலாம்... நடக்கலாம்..! அதை உலகுக்குச் சொல்வதற்காகக் களம் அமைத்துக் கொடுக்கிறது #MyVikatan. இந்த எல்லையற்ற இணையவெளியில் நீங்கள் செய்தி, படம், வீடியோ, கட்டுரை, கதை, கவிதை என என்ன வேண்டுமானாலும் எழுதலாம். ஃமீம்ஸ், ஓவியம் என எல்லாத் திறமைகளையும் வெளிப்படுத்தலாம்.