Published:Updated:

கடவுளின் சிரிப்பு! | குறுங்கதை | My Vikatan

Representational Image

"புன்னகை" எனப் பெயரிடப்பட்ட அக்குழந்தை குப்புற விழுந்து, தவழ ஆரம்பித்து இப்போது நடக்க ஆரம்பித்துவிட்டது. இரண்டாவதும் பெண் குழந்தை பிறந்தால் மொட்டை அடித்துக்கொள்கிறேன் என்று பணக்கார கடவுளுக்கு வேண்டிக்கொண்டான் பூவிழி.

கடவுளின் சிரிப்பு! | குறுங்கதை | My Vikatan

"புன்னகை" எனப் பெயரிடப்பட்ட அக்குழந்தை குப்புற விழுந்து, தவழ ஆரம்பித்து இப்போது நடக்க ஆரம்பித்துவிட்டது. இரண்டாவதும் பெண் குழந்தை பிறந்தால் மொட்டை அடித்துக்கொள்கிறேன் என்று பணக்கார கடவுளுக்கு வேண்டிக்கொண்டான் பூவிழி.

Published:Updated:
Representational Image

வாசகர்களை, எழுத்தாளர்களாக, பங்களிப்பாளர்களாக மாற்றும் விகடனின் ‘My Vikatan’ முன்னெடுப்பு இது. இந்த கட்டுரையில் இடம் பெற்றுள்ள கருத்துக்கள் அனைத்தும், கட்டுரையாளரின் தனிப்பட்ட கருத்துக்கள். விகடன் தளத்தின் கருத்துக்கள் அல்ல. - ஆசிரியர்

தனக்குப் பிறந்த இரண்டாவது பெண் குழந்தையின் உள்ளங்கால்களில் அழுத்தமாக முத்தமிட்டு அந்தக் குட்டி இளவரசியை பூமிக்கு வரவேற்றான் தந்தை பூவிழிக்கண்ணன். இரண்டாவதும் பெண் குழந்தை என்பதால் மருத்துவமனை வந்து குழந்தையை பார்த்துவிட்டு குழந்தையின் கைகளில் ரூபாய்த்தாள்கள் வைத்துக் கொடுத்த பெருசுகளில் ஒரு நரைத்த தலையுடைய பாட்டிமா அந்த இரண்டாவது பெண் குழந்தையை கையிலேந்தி,

"எங்க கனவுல மண்ணள்ளி போட்டுட்டியே... நீ ஆம்பள பையனா பொறந்துருக்க கூடாதா..." என்று பூவிழி முன்பே சொல்ல, பூவிழிக்கு அந்தப் பாட்டி மீது எரிச்சலாக வந்தது.

"வாய மூடு கிழ்ஸ்!" என்று அந்தப் பாட்டிக்குப் பதிலளிக்க வேண்டும்போல் இருந்தது அவனுக்கு.

Representational Image
Representational Image

செல்போன் ரிங்டோனாக கவிஞர் தாமரை எழுதி சைந்தவி பாடிய "கண்ணிரண்டும் நீயே" என்ற பாடலை மாற்றி வைத்தான். நந்தினியும் பூவிழியும் இரவுகளில் மாடியில் படுத்து நிலவையும் நட்சத்திரங்களையும் ரசித்தபடி ஒரே ஹெட்செட்டை இருவரும் அணிந்துகொண்டு பலமுறை இந்தப் பாடலை கேட்டு மகிழ்ந்துள்ளனர். கேட்க கேட்க அவர்களுக்கு இதயம் பூத்துக் குலுங்குவதுபோல் இருக்கும். அப்போதெல்லாம் தாமரைக்கும் சைந்தவிக்கும் மனதுக்குள் இருவரும் நன்றி சொல்லிக் கொள்வார்கள்.

குழந்தைகளுக்கும் மனைவி நந்தினிக்கும் கருப்பட்டி கடலைமிட்டாய், பனங்கிழங்கு என்று விதவிதமாய் வாங்கி வந்து கொடுத்தான். குழந்தை அவனை போலவே கருகருவென அழகாய் இருந்தது.

"புன்னகை" எனப் பெயரிடப்பட்ட அக்குழந்தை குப்புற விழுந்து, தவழ ஆரம்பித்து இப்போது நடக்க ஆரம்பித்துவிட்டது. இரண்டாவதும் பெண் குழந்தை பிறந்தால் மொட்டை அடித்துக்கொள்கிறேன் என்று பணக்கார கடவுளுக்கு வேண்டிக்கொண்டான் பூவிழி. குழந்தைக்கும் முதல் மொட்டை அடிக்கும் காலம் வந்துவிட்டது.

குடும்பமாய் பணக்கார கடவுளின் கோவிலுக்கு வந்தனர். குழந்தையை சுமந்தபடி மலையேறினர். டோக்கன் வாங்கி அங்குள்ள பெண் சவரத் தொழிலாளிகளிடம் பூவிழிக்கும், புன்னகைக்கும் அவளது அக்கா (முதல் பெண் குழந்தை) இசைக்கும் மொட்டை அடிக்கப்பட்டது. மொட்டை அடித்து குளத்தில் குளித்துவிட்டு இசையை பூவிழி தன் தோளில் சுமக்க, ஒருவயது குழந்தை புன்னகையை நந்தினி சுமந்தபடி அந்தக் கோவிலுக்கே உண்டான அந்த நீண்ட காத்திருப்பு வரிசையில் நின்றாள்.

பக்தர்களை காத்திருப்பு வரிசையில் பலமணிநேரம் அடைத்து வைத்தனர். நந்தினியை போலவே குழந்தையுடன் இருந்த தாய்மார்கள் எல்லாம் காத்திருந்து காத்திருந்து படாதபாடு பட்டார்கள். காத்திருப்பு அறை கதவை திறந்தவுடன் எல்லோரும் திபுதிபுவென ஓட பூவிழியும் நந்தினியும் அந்தக் கூட்டத்தில் குழந்தையை பாதுகாப்பாய் கொண்டுசெல்வதற்குள் திணறிப் போய்விட்டார்கள். குழந்தையை வைத்திருக்கும் எல்லோருக்கும் இதே நிலைதான். இதேபோல் பத்து மணிநேரத்துக்கும் மேலாக அங்கங்கு அடைக்கப்பட்டு அடைக்கப்பட்டு பிறகு கதவை திறந்துவிட கூட்டம் வழக்கமாய் திபுதிபுவென ஓட நந்தினிக்கும் பூவிழிக்கும் "போதும்டா சாமி" என்றாகிவிட்டது. ஒருவழியாய் கடவுளை தரிசத்துவிட்டு பிரசாதம் வாங்கிவிட்டு கீழே வந்தனர்.

Representational Image
Representational Image

பத்து மணிநேரத்துக்கு மேலாக பக்தர்கள் வரிசையில் காத்திருந்தும் இசையும், புன்னகையும் கொஞ்சம் கூட அழவில்லை. பூவிழிக்கு அது வியப்பாய் இருந்தது. இப்போது இரண்டு குழந்தைகளும் இருவரது தோளில் சாய்ந்து தூங்கிக் கொண்டிருக்க...

கீழே வந்து கடைகளில் குழந்தைகளுக்கு விளையாட்டு சாமான்கள் வாங்கிக் கொண்டிருந்தான் பூவிழி. கிட்டத்தட்ட ஐநூறு ரூபாய்க்கும் மேல் குழந்தைகளுக்கான பொம்மைகள் வாங்கிக்கொண்டு நடக்க, அப்போது ஆறுமாத கருப்புநிற பெண் குழந்தையை சுமந்தபடி ஒரு தாய் "சாமி சாமி... குழந்த பசில இருக்குங்..." என்று அவனிடமும் நந்தினியிடமும் மாறிமாறி கையேந்த அவர்கள் இருவரும் அந்தம்மாவை கொஞ்சம் கூட சட்டை செய்யாமல்...

"2022ல 75வது சுதந்திர தினம் கொண்டாடுறோம்... அப்பயும் குழந்தைய காட்டி பிச்ச எடுக்குறாங்க... யார குத்தம் சொல்ல... இவங்களுக்கு ஏதாவது வாழ்வாதாரம் கொடுங்கன்னு கேட்டா அந்த மாதிரி பொம்பளைங்க பிராடுங்கனு சொல்வாங்க அதிகாரவர்க்கம்..." என்று மனதுக்குள் நினைத்துக் கொண்ட நந்தினி அந்த யாசகருக்கு பதில் எதுவும் சொல்லாமல் நடந்துவந்தாள்.

பேருந்து நிலையம் வந்தனர். இருவரது தோளிலும் உறங்கிக் கொண்டிருந்த குழந்தைகள் விழித்துக்கொண்டனர். உயர்தர சைவ உணவகத்தில் பிரெஷ் ஆகி சாப்பிட்டுவிட்டு விளையாட்டு பொம்மைகளை இரண்டு பெண் குழந்தைகளிடமும் காட்ட மூத்தவள் முகத்திலும் இளையவள் முகத்திலும் கொஞ்சமும் மகிழ்ச்சியில்லை. வழக்கமாக பொம்மைகளை காட்டினால் அவர்களது முகம் மலரும். ஆனால் இந்த முறை முகத்தில் எந்தவொரு உணர்ச்சியும் தோன்றவில்லை. மூத்தவள் அந்தப் பொம்மைகளை பார்த்து "இதெல்லாம் குப்பைங்கப்பா..." என்றதும் பூவிழிக்கு மனம் கனமாகிவிட்டது. "பொம்மைகளை பார்த்து ஒரு குழந்தை இதெல்லாம் குப்பை பா..." என்று சொல்கிறதெனில் என்ன அர்த்தம்? அவள் குழந்தைமையை கடந்துவிட்டாளா? என்றெல்லாம் யோசித்தான்.

"ஏன்டி அப்படி சொல்ற? பொம்மைலாம் பாத்து பாத்து வாங்கிருக்கோம்... இவ்வளவு அழகா இருக்கு... இத போயி குப்பைங்கற" என்று நந்தினி இசையிடம் கேட்க,

"தெரிலம்மா... எனக்கு இப்ப இதெல்லாம் குப்பையா தான் தெரியுது..." என்றாள் இசை. பூவிழிக்கும் நந்தினிக்கும் முகம் வாடிவிட்டது. பூவிழி என்ன காரணமாய் இருக்குமென யோசித்து யோசித்து குழம்பி போக, கடைசியில் அவனுக்கு ஒரு சிந்தனை உதித்தது. நந்தினியையும் குழந்தைகளையும் ஹோட்டல் அறையில் தங்க வைத்துவிட்டு நகர வீதியில் நடக்க ஆரம்பித்தான்.

பொம்மை வாங்கிய கடையருகே வந்தான். அங்கு குழந்தையை சுமந்தபடி யாசகம் பெறும் தாய் பக்தர்களிடம் கையேந்திக் கொண்டிருந்தார். தனது பாக்கெட்டிலிருந்து இருநூறு ரூபாய் தாளை எடுத்துக் கொடுக்க அந்தத் தாய் அவனை நன்றியோடு பார்த்தார். அவரது கையிலிருந்த கருப்புக் குழந்தை அவனை பார்த்து அழகாய் புன்னகைக்க பலமணி நேரம் காத்திருப்பு வரிசையில் நின்று நொந்துபோயி கடவுளை பார்த்தபோது இல்லாத மனதிருப்தி இப்போது அந்த ஆறுமாத குழந்தையின் புன்னகையில் அவனுக்கு கிடைத்தது. அவனும் பதிலுக்குப் புன்னகைத்துவிட்டு தனது குடும்பம் இருக்கும் ஹோட்டலுக்கு வந்தான். இப்போது அவன் மூத்தவள் இசையிடம் பொம்மையை நீட்டி "இது பொம்மையா? குப்பையா?" என்று கேட்டான்.

"இதெல்லாமே என் செல்ல பொம்மைங்கப்பா..." என்று அவள் பொம்மைகளை கட்டிக்கொள்ள அவளது தங்கை புன்னகையும் வாயில் கைவைத்து சப்பிக்கொண்டு சிரித்தாள்.

"குழந்தைகளின் சிரிப்பில் இறைவனை காணலாம்" என்று அவன் மனதுக்குள் நினைத்துக் கொண்டான். பத்துமணி நேரத்திற்கும் மேலாக வரிசையில் காத்திருந்த அலுப்பில் ஆம்னி பேருந்தில் அவன் அசந்து தூங்க அவனுக்கு ஒரு கனவு வந்தது. அந்தக் கனவில் சிறகுகள் முளைத்த கருப்புநிற குழந்தைகள் வானம்

விகடனில் உங்களுக்கென ஒரு பக்கம்...

உங்கள் படைப்புகளைச் சமர்ப்பிக்க - my@vikatan.com என்ற மின்னஞ்சலுக்கு அனுப்புங்கள்!

My vikatan
My vikatan
My vikatan

ஏதோ ஓர் ஊரில், எங்கோ ஒரு தெருவில் நடந்த ஒரு விஷயம்தான் உலகம் முழுக்க வைரலாகிறது. உங்களைச் சுற்றியும் அப்படியொரு வைரல் சம்பவம் நடந்திருக்கலாம்... நடந்துகொண்டிருக்கலாம்... நடக்கலாம்..! அதை உலகுக்குச் சொல்வதற்காகக் களம் அமைத்துக் கொடுக்கிறது #MyVikatan. இந்த எல்லையற்ற இணையவெளியில் நீங்கள் செய்தி, படம், வீடியோ, கட்டுரை, கதை, கவிதை என என்ன வேண்டுமானாலும் எழுதலாம். ஃமீம்ஸ், ஓவியம் என எல்லாத் திறமைகளையும் வெளிப்படுத்தலாம்.