Published:Updated:

கலியன் மதவு | சமூக நாவல் |அத்தியாயம் – 17 | My Vikatan

Representational Image

ஒருநாள், பட்டகசாலையில் அவள் வயதொத்த சிநேகிதர்களோடு அமர்ந்து பாவாடையைப் பரத்திக்கொண்டு கல்லாங்காய் விளையாடிக் கொண்டிருந்தாள் புஷ்பா.

கலியன் மதவு | சமூக நாவல் |அத்தியாயம் – 17 | My Vikatan

ஒருநாள், பட்டகசாலையில் அவள் வயதொத்த சிநேகிதர்களோடு அமர்ந்து பாவாடையைப் பரத்திக்கொண்டு கல்லாங்காய் விளையாடிக் கொண்டிருந்தாள் புஷ்பா.

Published:Updated:
Representational Image

வாசகர்களை, எழுத்தாளர்களாக, பங்களிப்பாளர்களாக மாற்றும் விகடனின் ‘My Vikatan’ முன்னெடுப்பு இது. இந்த கட்டுரையில் இடம் பெற்றுள்ள கருத்துக்கள் அனைத்தும், கட்டுரையாளரின் தனிப்பட்ட கருத்துக்கள். விகடன் தளத்தின் கருத்துக்கள் அல்ல. - ஆசிரியர்

‘பாவம் புஷ்பா...’

‘ஒன்பது வயசுல தாலியைக் கட்டிவிட்டு;

பத்து வயசுல அறுத்துவிட்டு;

பெண்ணாய்ப் பிறந்தவ அனுபவிக்க வேண்டிய எந்தச் சுகத்தையும் அனுபவிக்க விடாம;

கதறக் கதற மனசாட்சியே இல்லாம தலையை மொட்டையடிச்சி, முக்காடுப் போட்டு மூலைல உட்கார வெச்சிடுத்தே இந்தச் சமூகம்...’

எல்லோரையும் போல, முன்பெல்லாம் சமூகத்தைச் சாடினவள்தான் குந்தலாம்பாளும்,.

‘ஒரு கதவு அடைச்சா இன்னொரு கதவு திறக்கும்’ கறது எவ்வளவு சத்தியமான வார்த்தை. ராஜாராம் மோகன் ராய் திறந்தது பெண்களுக்கான பரமபதவாசல் அல்லவா...

Representational Image
Representational Image

‘உன் பலத்தைக் கொண்டு, பலவீனத்தைப் போக்க வேண்டும்.

‘உன் அனுமதியின்றி, எதுவும் உன்னுள் நுழைந்துவிட முடியாது.’

‘நம்மிடம் பலவீனத்தை வைத்துக்கொண்டு சமூகத்தைச் சாடுதல் எந்த விதத்தில் ஞாயம்...!’

இப்படிப்பட்ட ஆணித்தரமான விவேகானந்தரின் கருத்துக்களையெல்லாம் படிக்கப் படிக்க, குந்தலாம்பாள் தன்னுள் நிறைய மாற்றங்களை உணர்ந்தாள்.

‘பால்ய விவாகம், வைதவ்யக் கோலம். பெண்ணடிமை, இதற்கெல்லாம் சமூகம் மட்டுமே காரணமல்ல...!’ என்று உறுதியாக நம்பினாள்.

சகோதரி புஷ்பாவின் பால்ய விவாகம், வைதவ்யம் இரண்டு சடங்குகளும் முடிந்துவிட்டது.

அடுத்த இலக்கு குந்தலாம்பாள்தான் அந்த வீட்டில்.

‘பெரியவர்களைப் பேசவிட்டால் வார்த்தைகளை வலைப் போல் பின்னி அதில் சிக்க வைத்துவிடுவார்கள். சிக்கிவிடக்கூடாது...’

முடிவு செய்தாள்.

“என் கிட்டேக் கல்யாணப் பேச்செல்லாம் வேண்டாம்...”

எடுத்த எடுப்பில் மறுத்தாள் குந்தலா.

பெரியவர்கள் சமாதானம் சொன்னார்கள்.

‘வேண்டாம்’

மூர்க்கத்தனமாக மறுத்தாள்.

அறுபது வருஷங்களுக்கு முன் விவேகானந்தர் படித்திருக்கவில்லை குந்தலா.

ராஜா ராம் மோகன் ராய் பற்றிய அறிவு கிடையாது.

இன்று இருக்கும் மனமுதிர்ச்சி அன்று துளிக்கூடக் கிடையாது.

பயம்...! இனம் தெரியாத பயம்...!

இதே பயத்தினால் புஷ்பா அடங்கிப் போனாள்.

‘அடங்கிப் போனதால் அனுதாபப்பட்டு அன்பாக ஆராதித்தார்களா புஷ்பாவை. இல்லையே...!’

‘பெற்ற மகள் என்ற பாசத்தைவிட, புஷ்பாவின் எதிரில் வருவது அச்சானியம் என்ற சுயநலத்தோடு, பின் கட்டில் ஒளிந்திருந்தார்களே அப்பாவும் அம்மாவும்...’ நினைத்து நினைத்து அருவருத்தாள்.

கூடப்பிறந்தவள், என்று கூடப் பார்க்காமல் ‘துக்கிரி முண்டை’ என்று விளித்த பெரியண்ணா வைதீஸ்வரனின் அழுக்கு குணத்தை நினைத்து, விம்மி வெடித்தது அவள் மனம்.

‘புஷ்பாவின் நிலை தனக்கு வந்துவிடக்கூடாது’

தற்காப்பு உணர்வு, விழிப்புணர்வைத் தந்தது.

புஷ்பா பயத்தினாள் அடங்கிப் போனாள். விதியின் மேல் பழிபோட்டுவிட்டு வீழ்ந்துகிடக்கிறாள்.

விகடனின் அதிரடி ஆஃபர்!
தற்பொழுது ரூ.800 சேமியுங்கள்! ரூ.1749 மதிப்புள்ள 1 வருட டிஜிட்டல் சந்தா949 மட்டுமே! மிஸ் பண்ணிடாதீங்க!Get Offer

கவிக்குயில் சரோஜினி நாயுடு A Challenge To Fate என்ற கவிதையில்

‘O Fate, in vain you hanker to control My frail, serene, indomitable soul.’

என்று விதியை எதிர்த்துச் சவால் விட்டதுபோல் குந்தலாம்பாளும் சவாலுக்குத் தயாரானாள்.

பயமுறுத்துபவர்களை தைரியமாகத் திரும்பிப் பார்த்தாள்.

திடமாக மறுத்தாள்.

முகம் காட்டினாள்.

மூர்க்கமாகப் பேசினாள்.

ஒரு அளவிற்கு மேல் கட்டாயப்படுத்தவில்லை.

பயப்படுபவர்களைத் துரத்தித் துரத்தி அழிக்கும் சமூகம். தைரியமாய் திரும்பிப் பார்ப்பவர்களைக் கண்டு மிரளும்.

திடமாய்த் திரும்பிப் பார்த்த அவள் வழியில் யாரும் குறுக்கிடவில்லை.

எந்தக் காலத்திலும் அடங்கிப் போனவர்கள் மட்டுமே அடக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள். எதிர்த்து நின்றவர்களை எதிர்க்க முடியாமல் புறம் காட்டி ஓடியிருக்கிறார்கள்.

இதுதான் பொது விதி.

இதுதான் வரலாறு.

குந்தலாம்பாளிடம் எவரும் கல்யாணப் பேச்சு எடுக்கவேயில்லை.

துணிந்தபின் அவளுக்குள் தன்னம்பிக்கைத் தளிர் விட்டது.

துணிவே துணையானது அவளுக்கு.

“சுப்பாமணியோடு நானும் பள்ளிக்கூடம் போவேன்..”

அடுத்த கோரிக்கை வைத்தாள்.

செவிசாய்க்கவில்லை என்பதால் பிடிவாதம் பிடித்தாள்.

அவளுக்குக் கிடைத்தது வெற்றி.

கொடுமுடி வெங்கடாச்சாரி வாத்யாரிடம் அவளை அழைத்துப் போனார்கள்.

குந்தலாம்பாளின் அடிப்படை அறிவை சோதித்துவிட்டு, 5ம் வகுப்பு வரை பிரைவேட் ஸ்டடி போட்டுக் கொடுத்தார் அவர்.

உள்ளுர் டிஸ்ட்ரிக் போர்டு நடுநிலைப் பள்ளியில், ஆறாவது வகுப்பில் சேர்த்தார்கள் அவளை.

எட்டாவது வரை அங்கு படித்தாள்.

“அதற்கு மேல் அவளும் படிப்பைப் பற்றிப் பேசவில்லை. ஒரு வேளை கேட்டிருந்தால் சங்கரியைப் போல் உயர்நிலை, கல்லூரிப் படிப்பெல்லாம் படிக்க வைத்திருப்பார்களோ என்னவோ...!”

இப்போது நினைத்துப் பார்த்தாள் குந்தலாம்பாள்.

குந்தலாம்பாளின் வயதொத்தவர்களில் சங்கரி மட்டும்தான் பி.ஏ., வரைக்கும் படித்தாள்.

டைப்ரைட்டிங், ஷார்ட்ஹாண்ட் எல்லாம் தேறினாள்.

கலெக்டர் ஆபீசில் வேலை கிடைத்தது அவளுக்கு.

‘வேலை பார்த்த இடத்திலேயே சூப்ரண்ட்டாக இருந்த ராமதுரைக்கு வாக்கப்பட்டாள்.

'இப்போது பேரன் பேத்திகளோடு எங்கே இருக்காளோ...!’

சங்கரியின் ஞாபகம் வந்து போனது குந்தலாம்பாளுக்கு.

புஷ்பா பெயருக்குத் தகுந்தாற்போல் மிருதுவான சுபாவம்.

அவள் அனுபவித்தக் கொடுமைகள் கொஞ்சமா நஞ்சமா...!

குந்தலாம்பாளை விட ஒரு வயது மூத்தவள் புஷ்பா.

புஷ்பாவுக்கு ஒன்பது வயசு.

வயசுக்குக்கூட வராத சின்னஞ்சிறுமி அவள்.

கோவிலில் வைத்துப் பிரார்த்தனை முடியிறக்கி;

தலையில் சந்தனம் தடவி;

புதுபாவாடை அணிவித்து;

ஸ்வாமிக்கு அர்ச்சனை செய்து;

வடை பாயஸத்துடன் விருந்து வைத்து;

பாலும் பழமும் இனிப்புகளும் ஊட்டி;

சந்தோஷப்படுத்த வேண்டிய வயசு புஷ்பாவுக்கு.

ஆனால், ‘என்ன நடக்குது...?, ஏது நடக்குது...?’ என்று ஒன்றும் புரியாமல் குழம்பிப்போய், ‘திருக் முறுக்’ என்று விழித்துக் கொண்டிருந்தாள்.

தன்னைச் சுற்றிலும் அழுது அரற்றிப் பிலாக்கணம் சொல்லும் பெண்டுகளைக் கண்டு பயந்து நடுங்கினாள்.

சில சமயம் அதெல்லாம் வேடிக்கையாகப் பட்டதோ என்னமோ... சிரித்தாள்.

அசோகவனத்தில் சீதாப்பிராட்டியைச் சுற்றி அரக்கியர்கள் அச்சுறுத்தியதைப் போல் மொட்டை முக்காட்டுக் கூட்டம் புஷ்பாவை மிரட்டியது.

புலிக்கூட்டத்தில் மாட்டிக்கொண்ட மான் போல் மிரண்டுபோயிருந்தாள் புஷ்பா.

அவள் கழுத்தில் தொங்கிய தாலியை அறுத்து எடுத்து, பால் சொம்புக்குள் போட்டாள் ஒரு கிழவி.

நூற்றுக் கணக்கான பிரேத பரிசோதனைகளைச் செய்த மருத்துவர், எந்த வித உணர்வுக்கும் இடக் கொடுக்காமல் கடமையே கண்ணாக செய்வதுபோல் தொழில் முறையில் நடந்தது அந்தச் சடங்கு.

‘அப்பாடா...கழுத்துல இருந்த தேவையில்லாத பாரம் இறங்கிடுத்து...!’

சந்தோஷப்பட்டவள் போல.. வெறும் கழுத்தை உள்ளங்கையால் தடவி விட்டுக் கொண்டாள் அந்தகச் சிறுமி.

இப்போதெல்லாம் கிராமம், நகரம் என்ற வேற்றுமையின்றி எங்கெங்கும், கையில் செல்போனை வைத்துக் கொண்டு வீடியோ கேம் ஆடுகிறார்கள் பெண் குழந்தைகள்.

அந்தக் காலத்தில் இதெல்லாம் ஏது?

கிராமத்தில் பெண் குழந்தைகள் கல்லாங்காய், பல்லாங்குழி, தாயக்கட்டை, பரமபதம், ஆடுபுலியாட்டம் போல ‘வளவியாட்டம்’ என்ற விளையாட்டும் பிரசித்தம்.

Representational Image
Representational Image

உடைந்த வளையல்களை ஆர்வத்துடன் சேகரிப்பார்கள் பெண் குழந்தைகள்.

சேகரிப்புக்காக தன் கை வளையல்களை உடைத்துவிட்டு, “உடைஞ்சி போச்சு” என்று வீட்டில் பொய் சொல்லும் பெண்குழந்தைகளும் உண்டு.

‘வளவியாட்டம்’ தொடங்கும் முன், ஒவ்வொரு நிறத்திலும் இரண்டு வளையல் துண்டுகள் வீதம் எட்டு அல்லது அதற்கு மேற்பட்ட ஜோடிகளை சேர்த்துக் கொள்வார்கள்.

இந்த விளையாட்டுக்குத் தரையில் ஒரு வட்டம் போடவேண்டும்.

சிறிய வட்டமாகப் போட்டால் விளையாடுவதற்குக் கஷ்டமாக இருக்கும்.

பெரிய வட்டமாக வரைந்தால் எளிதாக விளையாடலாம்.

விளையாடுபவர்களின் மனநிலையைப் பொறுத்து வட்டத்தின் விட்டம் மாறுபடும்.

வளையல் துண்டுகளை மொத்தமாக ஓர் கையில் எடுத்து வட்டத்துள் போடுவாள் ஒருத்தி.

அடுத்து, ஏதாவது ஒரு நிற வளையலை எடுத்துக்கொள்ளவேண்டும்.

அந்த வளையல் மூலம் அதே நிறத்தில் இருக்கும் ஒரு ஜோடி வளையல் துண்டுகளையும் இழுத்து வெளியே கொண்டு வர வேண்டும்.

அதிகம் வளையல் ஜோடிகளை வெளியில் எடுக்க எடுக்க வெற்றி எண்ணிக்கைக் கூடும்.

வளையலை வட்டத்துள் போடும் போது வளையல் துண்டுகள் வட்டத்துக்கு வெளியில் போய்விட்டாலோ;

வளையல் துண்டுகளை வெளியில் எடுக்கும் போது அருகிலிருக்கும் வளையல் நகர்ந்து விட்டாலோ;

வளையலுக்கு ஏற்ற ஜோடியை விடுத்து மாற்றி சேர்த்து விட்டாலோ; தோற்றதாய்க் கருதப்படுவார்கள்.

பத்தாம் நாள் சாங்கியத்தின் முதல் கட்டமாக தாலியை அறுத்துப் பால் செம்பில் போட்டாகிவிட்டது.

அடுத்த அமங்கல நிகழ்வுக்குத் தயாரானார்கள்.

புஷ்பாவின் கை வளையல்களை உருவினாள் ஒருத்தி.

ஆளாளுக்கு அவற்றை உடைத்தார்கள்.

வண்ண வண்ண ஆரங்களாய் உடைந்து , பளிச்சிட்டவாறு பரவலாகக் கிடந்த வளையல் துண்டுகள் புஷ்பாவுக்குக் கிளர்ச்சியூட்டின.

‘எல்லாரும் போனப்பறம், ‘வளவி விளையாட்டு விளையாட இதையெல்லாம் பொறுக்கி வெச்சிக்கணும்...’

மனசில் நினைத்துக்கொண்டாள் புஷ்பா.

கொல்லைக்கட்டில் நெல் பரத்தி அதன்மேல் போடப்பட்டிருந்தது.

பலகை மேல் புஷ்பாவை உட்காரவைத்தார்கள்.

நாவிதன் கத்தியோடு அவள் முன் குந்தி அமர்ந்தான்.

மிரண்டாள் புஷ்பா. பயம் அழுகையாய் வெளிப்பட்டது.

கெட்டியாகப் பிடித்துக்கொண்டார்கள். இரண்டு வைதவ்யப் பாட்டிமார்கள்.

நாவிதன் ராசகிரி அவள் தலையில் தண்ணீரைச் செழும்பத் தெளித்து கையால் தேய்த்தான்.

‘வரக் வரக்...’

புஷ்பாவின் தலையை முண்டகம் செய்தான்.

மாட்டுத் தொழுவத்தில், குளம்புகளால் மிதிபட்டு, வைக்கோலும் கருக்காயும் பிசறியபடி கிடந்த பசுவின் சாணத்தைத் திரட்டி, உருட்டிக் கொண்டு வந்தாள் ஒருத்தி.

சுவற்றில் அறைந்து விராட்டி தட்டுவது போல் மொன்னைக் கத்தியால், மொட்டைப் போட்ட எரிச்சலோடு இருந்த புஷ்பாவின் தலையில், சாண உருண்டையைத் “தொத்” என்று போட்டாள் ரங்கம்மாப் பாட்டி.

அதைத் தொடர்ந்து உள்ளங்கையில் தண்ணீர் ஏந்தி ஏந்தி, சாணியின் மேல் தெளித்து இளக்கித் தலைமுழுதும் ‘ஷாம்பூ போல’ அப்பி அரக்கித் தேய்த்தாள் கமலாம்பாப் பாட்டி.

சாங்கியம் செய்யும் பாட்டிமார்களின் முகங்களில், ‘நாம் அனுபவித்ததை அவளும் அனுபவிக்கட்டுமே...!’ என்ற வக்ரம் அப்பட்டமாய்த் தெரிந்தது.

திமிர விடாமல், அழுத்திப் பிடித்ததால் ஏற்பட்ட வலி;

கத்தவிடாமல் வாயைப் பொத்திய உள்ளங்கையில் இருந்து வீசிய கெட்ட வாடை;

வெறும் தண்ணீரைத் தடவி ‘வரக் வரக்’ என மொக்கைக் கத்தியால் முண்டகம் செய்த எரிச்சல்;

அதன் மேல் அப்பிய சாணி இளகிக் கண், காது, மூக்கு, வாய் எங்கும் இறங்கி வீசிய துர்நாற்றம்;

பின்கட்டில் நனைந்தும் நனையாமலும் குவிந்து கிடக்கிற ஈரத் துணிகளின் வேகம்;

சாக்கடை அடைத்துக் கொண்டதால் வீசும் கும்பி நாற்றம்.

எல்லாம் சேர்ந்து வீசியது அங்கே.

புஷ்பா, குடல் பிரட்டி வாந்தியெடுத்தாள்.

“ஆம்படையானை முழுங்கிட்டு வாந்தியா எடுக்கறே...?”

அவள் ப்ருஷ்டத்தில் பளீரென்று ஒரு அடி இறங்கியது.

கண் முன் இப்போது போல் அந்தக் காட்சித் தெரிய குந்தலாவுக்குத் தூக்கிப் போட்டது போல் உணர்ந்திருக்க வேண்டும். அவளின் அங்க அவயங்கள் அதைப் பிரதிபலித்துக் காட்டின.

‘அய்யோ கொடுமையே’

வாய் அனிச்சையாய் உச்சரித்தது...

‘என்னதான் சமூகம் தேவையற்றக் கட்டுப்பாடுகளையும், மூட நம்பிக்கைகளையும் விதைத்தாலும் அதிலிருந்து மீண்டு வந்தவர்களும் இந்த சமூகத்தில் இல்லையா என்ன...?’

‘புஷ்பாவிற்கு போர்குணங்கள் இருந்திருக்கவேண்டும். அது இல்லாததால்தான் அவள் காலத்துக்கும் இப்படியே முக்காடிட்டு காலத்தை ஓட்டிக்கொண்டிருக்கிறாள்...’

‘அறியாத பருவத்தில் இந்தச் சமூகம் என்னதான் செய்யட்டுமே...! அறியும் பருவம் வந்ததும் சீறி எழுந்திருக்கலாமே...! பாண்டு மாமாவின் மகள் பார்வதியைப் போல.’

நினைத்துக் கொண்டாள் குந்தலாம்பாள்.

பார்வதி ஈஸ்வரன் கோவில் பரிசாரகர் பாண்டுரங்கனின் ஒரே மகள்.

வறுமை காரணமாக தன் பத்து வயசு மகளை, நாற்பத்தைந்து வயது தாசில் பண்ணை வெங்கட்ரமணாவுக்கு கோவில் சந்நிதியிலேயே வைத்து கல்யாணம் செய்து வைத்தார் பாண்டு.

Representational Image
Representational Image

“தெரண்டதும் (பூப்படைந்ததும்) பார்வதியை அனுப்பிவைங்கோ மாமா...!”

மாப்பிள்ளை பெருந்தன்மையாகச் சொன்னதால், அப்பா, பாண்டுரங்கன் நிழலிலேயே இருந்தாள் பார்வதி.

அந்த வருஷம் மார்கழி மாசம் பனி கடுமையாக இருந்தது.

பனி என்றால் பனி அப்படி ஒரு பனி.

குளிர் தாங்காமல் கபம் கட்டிக் கொண்டது தாசில் பண்ணைக்கு.

உள்ளூர் வைத்தியர் ராமப்பிரசாதய்யாவின் சூரணத்துக்குக் கபம் கட்டுப்படவில்லை.

மூச்சுத் திணறல் வந்து, நிமிஷமாய்ச் செத்துப்போனார்.

புஷ்பாவுக்குச் செய்த அத்தனை வைதவ்யச் சடங்குகளும் சம்ப்ரதாயங்களும் பார்வதிக்கும் முறையாக நடந்தன.

மூன்று மாதத்திற்கு ஒரு முறை தலை மழித்தார்கள். அதனால்தானோ என்னவோ தலை முடி கரு கருவென்று வாளிப்பாய் வளர்ந்தது பார்வதிக்கு .

பதிமூணு வயசில் ‘நான் மொட்டையெல்லாம் போட்டுக்க மாட்டேன்...” என்று முரண்டு பிடித்தாள்.

வற்புறுத்திப்பார்த்துவிட்டு, கதைக்காகாதென, விட்டுவிட்டார்கள்.

கறுகறுவென்ற ஆறடிக்கூந்தலுடனும், துறுதுறுத்த கண்களுடனும், பாராமறிப்புள்ள கொல்லையில் கிளம்பிய வாழைக்கன்று போல், வெடித்து வெளிவந்த மூங்கில் குறுத்துபோல் நிகு நிகுவென்று வாளிப்பாய் நின்ற பதினாறு வயசுப் பார்வதியை கொல்லுமாங்குடி ஈஸ்வரமூர்த்தியின் மகனுக்குக் கேட்டார்கள்.

“அய்யோ... அவ வீணாப் போனவ...!” என்று பாண்டு ரங்கன் அதிர்ச்சியாய் சொன்னார்.

அதையெல்லாம் பொருட்படுத்தாமல் அவளை மருமகளாக்கிக் கொண்டார்கள்.

‘இதோ! பேரனும் பேத்தியுமாக, பார்வதி, அமோகமாகத்தானே இருக்கிறாள்.’

இப்படி முன்னும் பின்னுமாக ஏதேதோ சிந்தனைகள் குந்தலாம்பாளைச் சூழ்ந்துச் சுழற்றின.

பெற்றவர்களையும், பெரியவர்களையும் எதிர்த்துப் பேசுதல்;

உடமை உரிமை என்றெல்லாம் முழங்குதல்;

ஒத்து வரவில்லை என்றால் விவாகரத்து;

மரணம் தழுவிவிட்டால் மறுமணம் ;

பெண்ணீயம், பெண் விடுதலை

இப்போதுபோல, இப்படியெல்லாம் அந்த நாட்களில் பேசிவிடத்தான் முடியுமா...?

பெரியவர்கள் அப்படி ஒரு கண்டிப்பும், ஆதிக்கமும் செலுத்திய நாட்களல்லவா அந்த நாட்கள்.

ஒன்பதே வயதான புஷ்பா தோழிகளோடு சொப்பு வைத்து வாசல் திண்ணையில் விளையாடிக் கொண்டிருந்தாள்.

“புஷ்பா, உனக்குக் கல்யாணம்டீ...!”

அம்மா சொன்னதும் ‘கலகல’வென்று சிரித்தாள் புஷ்பா.

‘சொப்பு வைத்து விளையாடறது போல அம்மா தன்னை வைத்து விளையாடறா போல’

புஷ்பாவின் எண்ணத்தை அந்தச் சிரிப்புப் பிரதிபலித்தது.

சொந்த அத்தைப் மகள் புஷ்பாவைப் பெண் பார்க்க வந்தான் பரசு.

பரசுவுக்கு வயசு பனிரெண்டு.

அவனை வேதபாடசாலையில் சேர்ந்தபோது வயது 5.

7 வருஷ காலம் அத்யயனம் பூர்த்தியாகிவிட்டது.

தலையில் கருகருவென்று கட்டுக் குடுமி.

பட்டு வேட்டியைக் கட்டிக்கொண்டு, அங்க வஸ்திரத்தை யோக வேஷ்டியாய்ப் போர்த்தியிருந்தான்.

அம்மா அப்பாவிற்கு நடுவில் உட்கார்ந்திருந்த பரசுவுக்கும் இது புது அனுபவம்தான்.

Representational Image
Representational Image

‘பெரியவர்கள், குழந்தைகளான தங்களை வைத்து விளையாடுவதாக’த்தான் நினைத்தார்கள் பரசு, புஷ்பா இருவருமே.

‘தங்கள் வாழ்க்கையோடு விளையாடுகிறார்கள்..’ என்ற அறியாமையில் இருந்தார்கள் அவர்கள்.

அறியாமையில் இருந்த குழந்தைகளை பெரியவர்கள் அவர்களுக்குத் தெரிந்த வழியிலெல்லாம் இயங்கிய காலமல்லவா அது.

“பரசுவை உனக்குப் பிடிச்சிருக்காடீ...!”

அத்தை கேட்டாள்.

“எனக்குப் பிடிக்குமே அவனை...!”

என்றாள் புஷ்பா.

“ஆம்படையானை அவன் இவன்’னு சொல்வாளா... அவர்னு சொல்லு...!”

திருத்தினாள் அம்மா.

புஷ்பா ‘கலகல’ வென உண்டியல் குலுக்கியதுபோலச் சிரித்தாள்.

அவள் சிரிக்க எல்லோரும் சிரித்தார்கள்.

சின்னஞ்சிறுவர்கள் இரண்டு பிரதிமைகளை வைத்து விளையாடும் அம்மா அப்பா விளையாட்டை பெரியவர்கள் பெரியவர்கள்... இரண்டு குழந்தைகளை வைத்துக்கொண்டு விளையாடினார்கள்.

“புஷ்ப்பாவைப் பிடிச்சிருக்காடா பரசு...?”

அம்மா கேட்டாள்.

“எனக்கும் பிடிக்குமே...” என்றான் பரசு.

அம்மாவின் மடியிலிருந்து எழுந்து முன்னே வந்தாள் புஷ்பா.

“விளையாடலாம் வாடா பரசு...”

அவன் கையைப் பிடித்து இழுத்தாள்.

“இப்போ விளையாடக் கூடாது...! கல்யாணத்துக்கு அப்பறம் விளையாடலாம்...” வக்ரம் வார்த்தையாக உருவெடுத்தாற்போலிருந்தது.

எல்லாரும் சிரித்தார்கள்.

இரட்டை அர்த்தம் பொருந்திய வக்ரப் பேச்சைப் புரிந்துக் கொள்ளும் வயசா அவர்களுக்கு...?

புஷ்பாவும் குந்தலாவும் அக்கம்பக்கத்துக் குழந்தைகளோடு விளையாடிக்கொண்டிருந்தார்கள்...

“இனிமே இப்படி பொறுப்பில்லாம விளையாடல்லாம் கூடாது... உனக்குக் கல்யாணம் ஆகப்போறது...!”

புஷ்பாவை விரட்டினார்கள்.

“இனிமே அவளோட விளையாடப்படாது...”

குந்தலாவைக் கண்டித்தார்கள்.

“குந்தலா விளையாடப் போறா...! நானும் போவேன்...!”

புஷ்பா அழுவாள்.

ஆராட்டம் செய்வாள்.

“சாப்பிடமாட்டேன்...!” என்று அழிச்சாட்டியம் செய்வாள்.

“புஷ்பாவுக்குத் தெரியாம விளையாடப் போடீ...!”

குந்தலாவுக்கு திருட்டுத்தனம் சொல்லிக் கொடுத்தார்கள்.

‘ஓடி ஆடித் திரியும் கன்றுக்குட்டியைப் பட்டிக்குள் அடைத்து வாட்டியதைப்போல் புஷ்பா பட்ட கொடுமை, அவள் தவித்த தவிப்பு........

“அய்யய்யோ, பெருங்கொடுமை...”

குந்தலாம்பாளின் வாய் முணுமுணுத்தது.

ஒருநாள், பட்டகசாலையில் அவள் வயதொத்த சிநேகிதர்களோடு அமர்ந்து பாவாடையைப் பரத்திக்கொண்டு கல்லாங்காய் விளையாடிக் கொண்டிருந்தாள் புஷ்பா.

“ஏண்டீ... கல்யாணம் ஆகப்போற பொண்ணு, இப்படிப் பொறுப்பில்லாம, லஜ்ஜையில்லாம கால் பரப்பிண்டு என்ன விளையாட்டு இது...?”

வழக்கம்போல ஒரு கரண்டி காப்பிப் பொடி கடன வாங்க வந்தாள் பட்டு மாமி.

விளையாடிக்கொண்டிருந்த புஷ்பாவின் தலைமுடியைப் பற்றி இழுத்துப், ‘படீர்...’ என்று ஒரு அடி கொடுத்தாள்.

Representational Image
Representational Image

சிநேகிதர்கள் எல்லோரும் பயந்து ஓடிவிட்டார்கள்.

திடீர் தாக்குதலை எதிர்பாராத புஷ்பா வீரிட்டு அழுதாள்.

இந்தக் காட்சிகளை மாறி மாறிக் கண்ட குந்தலா பிரமை பிடித்தாற்போல நின்றாள்.

‘குழந்தைகள் சண்டையோ என்னமோ...!’ என்ற நினைப்பில் சமையல் கட்டிலிருந்து அவசரமாய் வந்த அம்மா உண்மை அறிந்தாள்.

“புஷ்பா... அழப்படாது... மாமி உன் நல்லதுக்குத்தானே கண்டிச்சா... கல்யாணம் ஆகப்போறப் பொண்ணு... பொறுப்பா நடந்துக்கவேண்டாமா...?”

சமாதானப்படுத்தினாள்.

“இன்னிக்குச் சுமங்கலிப் பிரார்த்தனை...!”

“இன்னிக்கு தபஸ் வெச்சிருக்கு...!”

“பந்தக்கால் முகூர்த்தம்னா இன்னிக்கு...!”

“சத்ய நாராயண விரதமாச்சே...!”

“கௌரீ பூஜையோன்னோ...!”

“......................................”

ஏதாவது சாங்கியம் சொன்னார்கள்.

அவ்வப்போது குழந்தை புஷ்பாவைப் அரைப் பட்டினி. முழுப்பட்டினி என வதைத்தார்கள்.

மங்கள ஸ்நாநம் செய்வித்தார்கள்.

ஓடி ஆடிப் பட்டாம் பூச்சியாய் வளையவந்த புஷ்பாவுக்குப் புதுப் பாவாடை சொக்காய் மாட்டிவிட்டு மனையில் உட்கார வைத்தார்கள்.

ஹோமம் செய்தார்கள்.

Representational Image
Representational Image

ஜபம் செய்தார்கள்.

நலங்கிட்டார்கள்.

ஆரத்தி கரைத்துக் கொட்டினார்கள்.

கோலம் போடப்பட்ட மனைப் பலகையைக் கிணற்றடியில் போட்டு அதில் புஷ்பாவை உட்காரச் சொன்னார்கள்.

வேதவிற்பன்னர்கள் மந்திர உச்சாடனம் செய்து குடம் தண்ணீரை மூச்சு முட்ட முட்ட அவள் தலையில் கொட்டினார்கள்.

‘கௌரி கல்யாணமே வைபோஹமே’ என்று பாடிப் பரவசப்பட்டார்கள்.

‘இதெல்லாம் எதுக்கு?’

தெரியாமலே புஷ்பா என்கிற 9 வயதுக் குழந்தை பெரியவர்களுக்குக் கட்டுப்பட்டிருந்தது.

சில சமயம் அவளுக்குச் சிரிப்புச் சிரிப்பாய் வந்தது.

சில நேரங்களில் பயந்து நடுங்கினாள்.

‘ஏன் இப்படியெல்லாம் நடந்துக்கறாங்க...?’

கேள்வி எழும் எப்பொழுதாவது.

அவளால் எதையும் சுயமாகச் சிந்திக்கவோ முடிவெடுக்கவோ முடியாத வயசல்லவா...

‘சப்பை கட்டாதே, சுயமாச் சிந்திக்கற வயசு வந்தப்பறம் மட்டும் சிந்திச்சிக் கிழிச்சாளாக்கும்...!’

ஆழ்மனம், குறுக்கிட்டதால் ஏற்பட்ட தடுமாற்றத்தை, குந்தலாம்பாளின் தற்காலிக சிந்தனை நிறுத்தம் பிரதிபலித்தது.

பயம்...! பயம்...! பயம்...!

பெரியவர்கள் சொன்னதை எதிர்த்தால் அடி விழும்.

அம்மா அடிப்பாள்.

அப்பா வாய்கு வந்தபடி திட்டுவார்.

ஊர் பெண்டுகள் கூட அடிப்பார்கள்.

அழுதால் “உன் நல்லதுக்குத்தானே அந்த மாமி அடிச்சா...”

நியாயப்படுத்துவார்கள்.

எந்த எதிர்ப்பும் காட்டாமல், எந்த சுய சிந்தனையும் இல்லாமல், கூப்பிட்ட குரலுக்கு ஓடினாள் புஷ்பா.

கோலாகலமாக நடக்கும் ஐந்து நாள் கல்யாண சடங்கு.

முதல் நாள் நிச்சயதார்த்தம்.

இரண்டாம் நாள் காசி யாத்திரை.

மூன்றாம் நாள் விவாகம்.

நான்காம் நாள் நலங்கு.

ஐந்தாம் நாள் கட்டுச்சாதக் கூடை.

என்று அமர்க்களப்படும்.

சாந்தி முகூர்த்தம் நான்கு ஐந்து வருடங்கள் கழித்துப் பெண் பூப்பு எய்தியதும் நடத்துவார்கள்.

பால்ய விவாகம் கொடுமை என்றால், அதை விடக் கொடுமை ஒன்பது பத்து வயதுக் குழந்தையைக் கிழவனுக்குக் கல்யாணம் செய்து வைப்பதுதான்..

வைதீஸ்வர சாஸ்திரிகளின் பேத்தி மித்ரா.

அவளை மிராசு வெங்கய்யாவுக்குக் கொடுத்தது கொடுமையிலும் கொடுமை.

வெங்கையாவுக்கு வயது நாற்பது சொச்சம்.

அவனுக்கு முதல் திருமணத்தின் மூலம் ஒரு குழந்தையும் உண்டு.

முதல் மனைவி வைசூரி போட்டு, முற்றி இறந்துவிட்டாள்.

ஏகப்பட்ட நிலபுலன்களுடன், கைக்குழந்தையோடு ஒண்டிக்கட்டையாக வாழும் வெங்கையாவுக்குத் தன் பேத்தியைக் கொடுத்தால், பேத்தி காசு பணத்தில் மிதப்பாள். நம்மைப் போல காலணாவுக்கும் அரையணாவுக்கும் மந்திரம் விற்று, லோல் பட வேண்டாமே...? பேத்தி மித்ராவாவது காசு பணத்தில் புரளட்டுமே...”

கணக்குப் போட்டார் காசிராமய்யா.

அதோடு மட்டுமில்லை. மகனிடமும் பக்குவமாக திட்டத்தை எடுத்துச் சொன்னார்.

, அவரைப் போலவே புரோகிதம் செய்து கஷ்ட ஜீவனம் செய்துவந்த மகன் சிதம்பர சாஸ்திரியும் அதற்குச் சம்மதித்தார்.

குழந்தை பவித்ராவைத் தாய்மாமன் தோளில் சுமந்து வந்தான்.

தன்னை வெட்டக் கொண்டு போகிறார்கள் என்பது தெரியாமல் ஆனந்தமாகப் புல் தின்னும் ஆட்டைப் போல சிரிப்பும் கும்மாளியுமாய், பல வகைத் திண்பண்டங்களை எடுத்து எடுத்துத் தின்றாள் மித்ரா.

மகள் வயதில் இருக்கும் அந்தச் சிறுமியின் கழுத்தில், மந்திர கோஷங்களும், தவில் நாதஸ்வர இசையும் முழங்க நாற்பது வயது வெங்கையா மாங்கல்யதாரணம் செய்து மனைவியாக்கிக் கொண்டான்.

ஐந்து நாள் திருமணமும் கோலாகலமாக நடந்தது.

உறவுகளும் ஊர்க்காரர்களும் மிராசு வெங்கையா செய்த தடபுடலான கல்யாணச் செலவுகளையும், அறுசுவையோடு அமர்க்களமாய் விருந்தளித்ததையும் மெச்சிவிட்டுச் சென்றார்கள்.

ஐந்தாம் நாள் கட்டுச் சாதக் கூடை முடிந்து, மேள தாளத்துடன், வெங்கையாவின் வீட்டில் கொண்டு போய் குழந்தையான மருமகள் மித்ராவை ஒப்படைத்தார்கள்.

கடந்த ஒரு மாதமாக கல்யாண முன்னேற்பாடுகளை முன்னிட்டு, மித்ரா பட்ட அலைக்கழிப்புகள்.

ஐந்து நாள்கள் கல்யாணச் சடங்குகளிலும் சாங்கியங்களிலும் அவள் பட்ட பாடு...

அப்பா, அம்மா, பாட்டி, தாத்தா எல்லோரையும் விட்டு, புதிய இடத்தில் யாரோ ஒருத்தனின் அறையில் இருக்கும் தனிமைப் பயம்.

இப்படிப் பலவித மன விகாரங்களுடன் இருந்தாலும், குழந்தையல்லவா. தூக்கம் சொக்கியது.

அப்படியேத் தரையில் படுத்துத் தூங்கிவிட்டாள்.

ருசி கண்ட பூனையல்லவா வெங்கையா.

மித்ரா குழந்தையாகத் தோன்றவில்லை அவனுக்கு.

தன் மனைவி என்ற உரிமையே மேலோங்கிருந்ததை அவன் செயல்பாடுகள் பிரதிபலித்தன..

அவள் இன்னும் பூப்படையாத பெதும்பை என்பதைக் கூட மறந்தான்.

அவளைத் தூக்கத்திலிருந்து எழுப்பினான்.

தூக்கக் கலக்கத்திலிருந்த அவள் கையில் ஏதோ தின்பண்டம் கொடுத்தான்.

அவளிடம் என்னென்னவோ நைச்சியமாகப் பேசினான்.

அவள் மேல் இஷ்டத்துக்கு கை வைத்தான்.

அவள் நெளிந்தாள். தூக்கக் கலக்கம் வேறு.

அவன் சொன்னது, பேசியது எதுவும் புரியவில்லை அந்தக் குழந்தைக்கு.

காலையில் மித்ராவை எழுப்பினாள் அம்மா.

“இன்னும் கொஞ்சநேரம் தூங்கணும்...”

அடம் பிடித்தாள் குழந்தை.

முந்தைய நாள் இரவு தூக்கத்தில் எழுப்பி வெங்கையாச் சொன்னதையும் , செய்ததையும், அப்படியே வந்துத் தன் அம்மாவிடம் சொன்னாள் மித்ரா.

‘இப்படி நடந்துகொண்டதற்காக அவனை அம்மாவும் அப்பாவும் கண்டிப்பார்கள்..’ என்று நினைத்தாள் மித்ரா.

“அவர் சொல்றபடி சமத்தா நடக்கணும். அவர் உன் ஆத்துக்கார். அவர் சொல்றதை, செய்யறதையெல்லாம் வெளீல யார் கிட்டேயும் சொல்லக்கூடாது...”

சிரித்துக் கொண்டே சொன்னாள் அம்மா.

மித்ராவுக்கு தலையில் இடி விழுந்தாற்போல இருந்தது.

மறு நாள் அம்மாவும் அப்பாவும் ஊருக்குப் போய்விட்டார்கள்.

வெங்கய்யாவின் இம்சைக்குப் பயந்து பயந்து அந்த வீட்டில் வளைய வந்தாள் மித்ரா.

பகல் முழுதும் அத்தை அடுப்படியில் வைத்து அவளுக்குக் கடுமையான சமையல் பயிற்சிகள் தந்தாள்.

கணவன் மனைவி உறவின் உன்னதங்களை விளக்கும் சத்தியவான் சாவித்திரி போன்ற கதைகளைச் சொன்னாள்.

வயதுக்கு மீறிய திணிப்புகள் ஆயாசத்தைதான் அளித்தது மித்ராவுக்கு.

இரவு வந்தாலே குலை நடுங்கிற்று மித்ராவுக்கு.

வெங்கையா இரவில் தொடர்ந்து பலவகையில் தொல்லை கொடுத்தான் அவளுக்கு.

சாம, தான, பேத, தண்ட யுக்திகள் எல்லாவற்றையும் செய்துபார்த்துவிட்டான்.

எதுவும் பலன் தரவில்லை.

பயம் மேலிட முரண்டு பிடித்தாள் அவள்.

கோபம் எல்லை மீறியது வெங்கையாவுக்கு.

“உன்னோட குடித்தனம் நடத்தறதை விட, அதோ அந்த அரளிச் செடீலேந்து விதையைப் பறிச்சி அரைச்சித் தின்னு உயிரை விடலாம்...”

பக்கவாட்டுத் தோட்டத்தில் மஞ்சள் மஞ்சளாகப் பூத்து நிற்கும் அரளியைக் சுட்டிக் காட்டினான் வெங்கையா.

‘ஓ...! அப்படியா சேதி...?’ என்று மனதில் வாங்கிக் கொண்டாள் மித்ரா.

மறுநாள் வெங்கையா வயல்வெளிக்குச் சென்ற நேரத்தில் அரளி விதைகளைப் பறித்து அம்மியில் அரைத்துத் தின்று விட்டாள்.

இளங்கன்று பயமறியாதல்லவா...

பயமறியாத இளங்கன்று தனது அறியாமையால் செத்துப் போனது.

இந்தக் காட்சி மனத்தில் விரிய, சாஸ்திரியின் பேத்தி செத்துப்போனதைவிட, தன் தமக்கை புஷ்பா விதவையாகிப் பட்ட அவஸ்தைதான் பெரிதும் பாதித்தது குந்தலாம்பாளை.

புஷ்பாவுக்குக் கல்யாணமான மறு வருஷம்,

அவள் புருஷன் என்கிற வேதம் படித்த 13 வயது சிறுவன் பரசு ஆற்றங்கரையில் தர்ப்பைப் புல் அறுத்துவரச் சென்றான்.

வெகு நேரம் ஆகிவிட்டது.

‘பரசு வரவில்லையே...?’

கவலைப்பட்டனர் அவனைப் பெற்றவர்கள்.

புஷ்பா, தனது அத்தை (மாமியார்க்காரி) கையில் பிசைந்து போட்ட பழைய சோற்றைத் தின்றபின் கூடத்தில் உட்கார்ந்து கல்லாங்காய் விளையாடிக் கொண்டிருந்தாள்.

“......................................”

புஷ்பா ஒரு குழந்தை என்பதை மறந்தாள். பொறுப்பற்ற மருமகளாய் தோன்றியது, மாமியார்க்காரியாக மாறிவிட்ட அத்தைக்கு.

அவளைப் பார்த்து முறைத்தாள்.

முறைப்பில் “தர்ப்பை அறுக்கப் போன புருஷனைக் காணமேனு ஏதாவது கவலையிருக்காப் பாரு இவளுக்கு...” என்கிற வன்மம் தெரிந்தது.

தர்ப்பைப் பறிக்கப் போன இடத்தில் பாம்போ, பழுதோ தீண்டி பரசு இறந்துவிட்டான்.

செய்தி வந்தது.

செய்தியைத் தொடர்ந்து அழுகையும் கதறலுமாக பரசுவை தூக்கிக் கொண்டு வந்து உள்ளே கிடத்தினார்கள்.

என்ன ஏது என்று புரியாத புஷ்பா கல்லாங்காயை மடியில் கட்டிக்கொண்டு காமரா உள்ளுக்குள் ஓடி ஒளிந்து கொண்டு விட்டாள்.

“எங்கே அந்தத் துக்கிரி.”

அடியே... அதிர்ஷ்ட்டக் கட்டை...”,

“சண்டாளி, பாவி...!” என்றெல்லாம் விளித்தக்கொண்டே காமரா உள்ளுக்குள் ஆக்ரோஷமாய் வந்தார்கள்.

புஷ்பாவின் முடியைப் பிடித்துக் குலுக்கியபடி வெளியே இழுந்து வந்தார்கள்.

‘நாம் என்ன தப்பு செஞ்சோம்... ஏன் என்னை இப்படி செய்யறா...?’

யோசித்தபடி அவர்கள் இழுத்த இழுப்புக்குச் சென்றாள்.

ரேழியில் கிடத்தப்பட்ட பரசுவின் அருகில் கொண்டுபோய் உட்கார வைத்தார்கள்.

பரசுவை ‘வாடா... போடா...’ என்றுதான் விளிப்பாள். அவனை விளையாட்டுத் தோழனாகத்தான் எண்ணினாள் புஷ்பா.

ஐந்தாம் நாள் கட்டுச்சாதக் கூடை வைத்தார்கள். பரசு எங்போ புறப்பட்டபோது,“எங்கேடா போறே பரசு...?” என்றாள் புஷ்பா.

“புஷ்பா, பரசு உனக்கு ஆம்படையான். அவரை மரியாதையாத்தான் அழைக்கணும்...!”

அப்பா, அம்மா, பெரியண்ணா வைதீஸ்வரன் எல்லோரும், கண்டிப்பாகச் சொல்லிவிட்டனர்.

“அவனை எப்படிக் கூப்பிடணும்...?” அப்பாவியாகக் கேட்டாள் அவள்.

“அத்தான்’னு கூப்பிடு...!” என்றார்கள்.

“அத்தான், அத்தை குளிக்கக் கூப்பிடறா...!”

“அத்தான், மாமா கூப்பிடறா...!”

“அத்தான், அத்தை சாதம் பிசைஞ்சி கைல போடறாளாம். உடனே வரச்சொல்றா...!”

அவள் அப்படி அழைப்பது அவர்களுக்கே வேடிக்கையாய் இருந்தது.

“அத்தான், யாரு மொதல்ல சாப்பிட்டு முடிக்கறான்னு போட்டி வெச்சிக்கலாமா...!”

சீண்டுவாள் புஷ்பா.

“அத்தை, அத்தான் என்னைக் கிள்ளிட்டார்...!”

புஷ்பா கத்துவாள்.

“அம்மா... அவதான் முதல்ல என்னை கடிச்சா...!”

கடிபட்ட இடத்தைக் காட்டுவான் பரசு.

இருவருக்கும் நடுவில் புகுந்து, பஞ்சாயத்து செய்யும்போது, அத்தையின் தீர்ப்பு எப்போதும் பரசுவுக்குத்தான் சாதகமாக இருக்கும்.

கணவன் மனைவி வேஷம் கட்டிக்கொண்டிருந்த குழந்தைகள் இரண்டும் விளையாடிக்கொண்டும், ஒருவரை ஒருவர் மாட்டிவிட்டுக் கொண்டும், சிரிப்பும் கும்மாளியுமாய்ப் போய்க்கொண்டிருந்த குடும்பத்தின் மீது எந்தக் கொள்ளிக் கண் பட்டதோ.

இப்படி ஒரு சோகம் வந்துவிட்டது.

தூங்குவதுபோல் கிடந்த பரசுவைப் பார்த்த புஷ்பாவுக்கு,

தூங்குகிற மாதிரி நடித்து ஏமாற்ற நினைத்துக் கடிபட்ட, நேற்றைய பரசுவின் விளையாட்டு அவள் மனசுக்கு வந்தது.

“பரசுவைச் சாப்பிட அழைச்சிண்டு வாடீ” என்றாள் அத்தை.

“அத்தான் சாப்பிட வா...!”

நான்கைந்து முறை கத்தினாள் புஷ்பா.

பிடித்து உலுக்கினாள்.

ம்ஹூம் பரசு எழவில்லை.

கண்மூடித் தூங்குவது போல் பரசு பாசாங்கு செய்வதாகப் பட்டது புஷ்பாவுக்கு.

பரசுவின் கையை கையில் எடுத்து, ‘நறுக்’கெனக் கடித்து விட்டாள் புஷ்பா.

“அய்யோ என்று கத்திக்கொண்டே எழுந்து புஷ்பாவை அடிக்க ஓடினான் பரசு.

அத்தையின் பின்னால் போல் ஒளிந்து கொண்டாள் புஷ்பா.

பரசு நடந்ததைச் சொன்னான்.

குழந்தைகளின் இந்தக் குறுப்புகளை அத்தை மாமா உட்பட எல்லோருமே ரசித்துச் சிரித்தார்கள்.

“நீ செஞ்சதுதான் சரி. எப்பவுமே இப்படித்தான் அவனை எழுப்பணும்...” என்று சிரித்துக் கொண்டே சொல்லி முத்தம் கூடத் கொடுத்தாள் அத்தை.

ரேழியில் கிடத்தப்பட்ட பரசு கண்மூடி இருப்பதைப் பார்த்தபோது, அவன் கண்ணைத் திறக்காமல் தூங்குவது போல நடிப்பதாகப் பட்டது புஷ்பாவிற்கு.

எல்லோரும் ஏன் கதறிக் கதறி அழுகிறார்கள் என்று தெரியவில்லை.

“ அன்னிக்கு இப்பிடித்தான் கூப்பிடக் கூப்பிட கண்ணைத் திறக்காம நடிச்சான். நான் கையை இழுத்து வெடுக்குனு கடிச்சதும்தான் எழுந்தான். நான் கடிக்கட்டுமாத்தே…!”

வெள்ளந்தியாகக் கேட்டாள் அழுது கொண்டிருந்த அத்தையிடம்...

“மூதேவி, முண்டே அவன் செத்துப்போயிட்டாண்டீ... அவன் இனிமே எழவே மாட்டாண்டீ...”

சொல்லிச் சொல்லி அழுதாள் அத்தை.

புஷ்பாவுக்கு வயிறு பசித்தது.

“அவன் எந்திரிக்கலேன்னா போட்டும். எனக்கு மட்டும் சாதம் பிசிஞ்சி கைல போடு அத்தை. பசிச்சா அத்தானே எழுந்து வந்துடுவார்...”

சொல்லியபடி எழுந்தாள் புஷ்பா.

“கட்டின புருஷனை முழுங்கி ஏப்பம் விட்டுட்டு என்னடீ உனக்குப் பசி வேண்டியிருக்கு...”

ஒரு மாமி வந்து அவள் தலைமுடியைக் கொத்தாக இறுக்கிப் பிடித்தாள்.

வலிதாங்காமல் புஷ்பா அழத்துவங்கினாள்.

“அழுடீ... நல்லா அழு...!”

அவளை அழத் தூண்டினார்கள் சிலர்.

“நீ இங்கேயேதான் உக்காந்திருக்கணும்.”

கட்டளையிட்டார்கள்.

வந்தவர்கள் எல்லோரும் அவளிடம் வந்து “பாவி, தொடகாலி, துக்கிரி, அதிர்ஷ்டக் கட்டை...”

என்றெல்லாம் விளித்துத் துக்கம் கேட்டார்கள்.

“இப்படி ஆயிடுத்தே...! இப்படி ஆயிடுத்தே...!”

புலம்பினார்கள்;

தேம்பினார்கள்;

அழுதார்கள்;

அரற்றினார்கள்;

செய்தி அறிந்து, அம்மா, அப்பா, எல்லோரும் வந்திருந்தார்கள்.

“அம்மா வந்ததும் தனக்கு ஆறுதலாக இருப்பாள் என்று எதிர்பார்த்தாள் புஷ்பா.

புஷ்பா என்று வாய் நிறைய அழைக்கும் அம்மாவும், ‘முண்டே, மூதேவி’ என்றெல்லாம் விளிப்பதற்கு அர்த்தம் தெரியவில்லை.

அது மட்டுமா தெரியவில்லை.

ஏன் தூங்கிக் கொண்டிருந்த பரசுவை எழுப்பவில்லை?.

அவனைப் பச்சை ஓலையில் கட்டி எங்கே கொண்டு போனார்கள்?

செத்துப்போதல் என்றால் என்ன?

சாமியிடம் போதல் என்றால் என்ன?

முண்டை என்றால் என்ன பொருள்.?

விதவை என்பதன் அர்த்தம் என்ன?

இப்படி எவ்வளவோ தெரியாது அவளுக்கு.

“பத்து நாளுக்குள் புஷ்பாவை தன் வீட்டுக்கு ஒருதரம் அனுப்பினாத்தேவலை.”

சாஸ்திரம் பேசினான் பெரியண்ணா வைத்தீஸ்வரன்.

அழுகையும், விம்மலும், புலம்பல்களும், அமங்கல வார்த்தைப் பிரயோகங்களுமாக, புஷ்பாவின் நெற்றியில் குங்குமத்தை அப்பினார்கள்.

கைக் கொள்ளாமல் வளையல்களை அடுக்கினார்கள்.

கன்னத்திலும் கழுத்திலும் சந்தனமும் மஞ்சளும் கலந்து பூசினார்கள்.

காலில் ‘கொர்ரே முர்ரே’ என்று நலங்கு போட்டார்கள்.

வண்டிக் குடத்துக்கு மசி பூசுவதுபோல கண்களில் ‘மை’ அப்பினார்கள்.

மஞ்சள், குங்குமம், நலங்கு, வளையல், புஷ்பங்கள் எல்லாம் இந்த பத்து நாட்களுக்கும் வைத்தால்தான் உண்டாம்;

அதன் பிறகு இவையெல்லாம் பற்றி அவள் உயிருள்ளவரை நினைக்கக் கூட முடியாதாம்;

அதனால் அவள் ஆயுள் பூராவும் சுமங்கலியாக இருந்தால் வைக்கும் பூவையும் பொட்டையும் இந்த பத்து நாட்களுக்குள் வைத்துப் பார்த்துக்கொள்கிறார்களாம்.

இப்படி அதற்கு விளக்கமளித்தார்கள்.

இப்படியெல்லாம் செய்யறது மனசுக்குக் கஷ்டமாத்தான் இருக்கு...” என்று கண்ணில் நீலிக் கண்ணீர் வைத்தார்கள்.

“இருந்தாலும் சாஸ்தரத்தை மீறக்கூடாது...!”

மனதில் சக்கல்பம் செய்துகொண்டு கொடுமைப் படுத்தினார்கள்.

ஏற்கெனவே கொடுமைப்பட்ட விதவைகள் ‘நாம பட்டது இவளும் படட்டுமே...’ என்று செய்தார்கள்.

கண்ணாடியின் முன் நிறுத்தி அலங்காரத்தைப் பார்க்கச் சொன்னார்கள்.

சிரிப்புப் பொத்துக்கொண்டு வந்து புஷ்பாவுக்கு.

கலகலவென்று சிரித்தாள் அவள்.

“சிரிக்கற வாயில பழுக்கப் பழுக்கச் சூடுபோடு...!”

ஒரு மாமி ஆக்ரோஷமாய்ப் பேசினாள்.

“இனிமே நீ சிரிக்கவேக் கூடாதுடீ...!”

அம்மா எச்சரித்தாள்.

கஷ்டப்பட்டு சிரிப்பை அடக்கினாள் புஷ்பா.

மோட்டார் கார் வந்து நின்றது.

“ஐ...! நான் மோட்டார் கார்ல போகப் பேறேனா...? அண்ணாவாத்துக்கா...? அம்மா, அப்பால்லாம் வல்லியா பாட்டி...!”

Representational Image
Representational Image

ஆசையாகக் கேட்டாள் புஷ்பா...

“அச்சானியமாப் பேசாதே... சுமங்கலி யாரும் உன் கூட வரப்படாது...”

வாயடக்கினாள் ஒரு பாட்டி.

பாட்டி மட்டும் புஷ்பாவை மோட்டார் காரில் அழைத்துப்போனாள்.

பெரியண்ணா வீட்டின் முன் கார் நின்றது.

வீட்டுக்குள் எப்படி நுழைய வேண்டும்;

என்னென்ன சாங்கியங்கள் செய்ய வேண்டும்;

எப்படியெல்லாம் நடந்துகொள்ளக்கூடாது;

என்னென்ன செய்தால் அச்சானியம்;

என்றெல்லாம் அந்தப் பாட்டி பேத்தியிடம் சொன்னாள்.

அவளுக்குத் தலையும் புரியவில்லை, காலும் புரியவில்லை

“செரி செரி...” என்று தலையாட்டினாள்.

மோட்டார் காரில் இருந்து இறங்கியதும் ‘வா!’ என்று வரவேற்க அண்ணா மன்னி கூட வரவில்லை.

தெருவே வெறிச்சோடிக் கிடந்தது.

‘விதவையைப் பார்ப்பது அச்சானியம்...’

ஊரார் கதவடைத்துக் கொண்டார்கள்...

காரிலிருந்து பாட்டிதான் புஷ்பாவை இறக்கி உள்ளே அழைத்துப்போனாள்.

சுமங்கலிகள் எவரும் எதிரில் வந்தால் அச்சானியம் என்று எல்லோரும் பின்கட்டில் ஒளிந்து கொண்டார்கள்.

காரிலிலுந்து இறங்கிய புஷ்பாவின் கையில் நெல் நிறைந்த மடக்கைக் கொடுத்தாள் பாட்டி.

“மடக்குலேந்து நெல்லைக் எடுத்து எடுத்து வீடு பூராவும் வாரி எரைச்சிண்டே வாடி...” என்றாள் பாட்டி.

‘எதையும் கீழே சிந்தக் கூடாது, இறைக்கக் கூடாது’ன்னு வார்த்தைக்கு வார்த்தை, சொல்லிச் சொல்லிக் கண்டிப்பாளே பாட்டி...’

‘இன்னிக்கு இப்படி வீடு பூராவும் நெல் வாரி இறைக்கச் சொல்றாளே?”

நெல் மடக்கைக் கையில் திணித்துவிட்டு பாட்டியும் சமையல்கட்டுக்குள் சென்றுவிட்டாள்.

ஏன் என்று கேட்பதற்கும் அங்கே யாரும் இல்லை.

வீடு முழுதும் நெல் இறைத்துவிட்டு வந்தாள் புஷ்பா.

அவள் கையில் ஒரு உள் கைப்பிடி புழுங்கல் அரிசி தந்தாள் பாட்டி.

அதை வாயில் போட்டு மென்று முழுங்கச் சொன்னாள்.

மட்கு வாடை அடித்தது அந்தப் புழுங்கரிசி.

மென்று தின்னுவதற்குள் அரை டம்ளர் புளித்த மோர் தந்து குடிக்கச் சொன்னாள்.

புளித்த மோர் வாடைக் குமட்டியது.

“அண்ணா மன்னியெல்லாம் எங்கே பாட்டி...?”

“......................................”

பதில் இல்லை.

“ரெண்டு நாள் இங்கே அண்ணாவாதுல இருந்துட்டுப் போலாமாப் பாட்டி...!”

அப்பாவியாகக் கேட்டாள் புஷ்பா.

“நீ எங்கேயும் வெளீல ராத் தங்கக் கூடாது புஷ்பா.. பரசுவாத்துலதான் இருக்கணும்.”

“ஏன் பாட்டி?”

“நீ விதவை ஆயிட்டே... இன்னிக்கு 5 ஆம் நாள்.”

“......................................”

இந்தப் பூ வைக்கறதும், பொட்டு வைக்கறதும், மஞ்சள் பூசிக்கறதும் கூட ,பத்தாம் நாள் வரைக்கும்தான்.”

“......................................”

ஒன்றும் விளங்கவில்லை அவளுக்கு. திரு திருவென முழித்தாள்.

“அடுத்த புதன் கிழமை உன் கழுத்துல தொங்கற தாலியை அறுத்துடுவா... கையிலே இருக்கற வளையல்களையெல்லாம் உடைச்சிடுவா... நெத்திப் பொட்டை அழிச்சி விட்டுடுவா...”

இப்படி மூளியாகி வந்து நிக்கறியே அதிர்ஷ்டக் கட்டை...”

ஒரு பாட்டம் அழுது அரற்றினாள் பாட்டி.

மீண்டும் அம்மா அப்பா எப்போ வருவா...?” என்று கேட்டாள் புஷ்பா

“அவா யாரும் இந்த வீட்ல வெச்சி இப்போ உன்னைப் பார்க்கக் கூடாது. மாமியாராத்துக்கு உன்னைப் பார்க்க வருவா. நாம இப்ப போகலாம்...”

என்று சொல்லி மீண்டும் காரில் ஏற்றி அத்தை வீட்டுக்கு அழைத்து வந்து விட்டார்கள்.

இன்னும் இன்னும் எவ்வளவு கொடுமைகள்... நினைத்து நினைத்து மருகினாள் குந்தலாம்பாள்.

பெரியண்ணா வைதீஸ்வரன் வீட்டிற்கு புஷ்பா வந்த நாளில் பெற்றவர்களோடும் உடன்பிறந்தானோடும் பின் கட்டில்தான் இருந்தாள் குந்தலா.

“அக்காவைப் நான் பார்க்கணும்...”

அடம் கூடப் பிடித்தாள்.

“நீ பார்க்கலாம். தோஷமில்லை. ஆனா அந்தத் துக்கிரி முண்டை உன்னைப் பார்த்துட்டு இங்கேயே வந்து ஒட்டினுடுத்துன்னா கஷ்டமாயிடும். அதனால நீ பாக்க வேணாம்...”

வைதீஸ்வரன் அண்ணா ஐம்பது வருஷத்துக்கு முன்னால் சொன்னது.

இப்போது சொல்வதைப்போல காதில் ஓங்கி ஒலித்தது.

புஷ்பாவுக்கு நேர்ந்த கொடுமைகளும், அவற்றிலிருந்து வெளிவரக் கையாலாகாத தன் தங்கை புஷ்பா கண்முன் உட்கார்ந்திருப்பதைக் கண்ட குந்தலாம்பாளுக்கு நெஞ்சு பிசைந்தது.

கண்கள் ஆறாய் நீரைப் பெருக்கின.

“அம்மா...!”

“......................................”

எதிரே நின்ற துரைராமனை ‘நீயெல்லாம் ஒரு மனிஷனா...?’ என்பதைப் போலப் பார்த்தாள் குந்தலாம்பாள்.

“பத்தாம் நாளுக்குள்ள ஒரு முறை நீ வந்தாத்தான், இந்த வருஷத்துக்குள்ளே ஏதாவதுன்னா நீ என் ஆத்துக்கு வரமுடியுமாம்...”

“ம்... எனக்கும் தெரியும் அந்த சாஸ்த்திரம் ”

“மோட்டார் கார் ஏற்பாடு பண்ணட்டுமாம்மா...?”

“நான் என்னத்துக்கு உன் ஆத்துக்கு வரப்போறேன்... நான் வரலை...!”

“ஏம்மா... அப்படிச் சொல்றே...?”

“ஏதாவது தேவைன்னா நீயே வந்துடுவியே...! நான் அங்கே வரணும்ங்கற ஆசையே எனக்கு எப்பவுமே கிடையாது.”

இவர்கள் பேசிக்கொண்டிருக்கம்போதே வாசல் திண்ணையிலிருந்து வந்தது கலியனின் குரல்.

Representational Image
Representational Image

“அம்மா...!”

“சொல்லு கலியா...”

“வண்டி கட்டியாச்சும்மா...”

“இதோ வந்துட்டேன் கலியா...”

“......................................”

“கலியன் வண்டி பூட்டிண்டு வந்து நிக்கறானே...?

“ம்... நான்தான் கட்டச் சொன்னேன்.”

“......................................”

எங்கேம்மா போறே...?” கண்களாலேயேக் கேட்டான் துரைராமன்.

“பத்து நாளுக்குள்ளே யாராத்துல கால் பதிக்கறோமோ அவாத்துக்குத்தான் அவசரம் ஆத்தரம்னா இந்த ஒரு வருஷம் பூராகால் வைக்கலாம்னு சாஸ்த்தரம் சொன்னியோன்னோ...?”

“ம்...”

“அந்த சாஸ்திரத்தை மதிச்சி ஒரே ஒரு அகத்துக்கு மட்டும் போறேன்.”

“யாராத்துக்கு...?”

“கலியனாத்துக்கு...”

தொடரும்...

விகடனில் உங்களுக்கென ஒரு பக்கம்...

உங்கள் படைப்புகளைச் சமர்ப்பிக்க - my@vikatan.com என்ற மின்னஞ்சலுக்கு அனுப்புங்கள்!

My vikatan
My vikatan
My vikatan

ஏதோ ஓர் ஊரில், எங்கோ ஒரு தெருவில் நடந்த ஒரு விஷயம்தான் உலகம் முழுக்க வைரலாகிறது. உங்களைச் சுற்றியும் அப்படியொரு வைரல் சம்பவம் நடந்திருக்கலாம்... நடந்துகொண்டிருக்கலாம்... நடக்கலாம்..! அதை உலகுக்குச் சொல்வதற்காகக் களம் அமைத்துக் கொடுக்கிறது #MyVikatan. இந்த எல்லையற்ற இணையவெளியில் நீங்கள் செய்தி, படம், வீடியோ, கட்டுரை, கதை, கவிதை என என்ன வேண்டுமானாலும் எழுதலாம். ஃமீம்ஸ், ஓவியம் என எல்லாத் திறமைகளையும் வெளிப்படுத்தலாம்.