Published:Updated:

பெரிய வண்டிகள் கொடுத்த வெளிச்சம் மட்டுமே ஒரே ஆறுதல்!| அன்புள்ள இடுக்கி அணை-2 | My Vikatan

Kerala

15 நிமிட நடைப் பயணத்திற்குப் பின் இடுக்கி அணையின் ஆரம்ப புள்ளிக்கு வந்தனர். அங்கிருந்த ஒரு கடையில் ஐஸ் க்ரீம் மற்றும் தண்ணீர் பாட்டில் வாங்கி சாப்பிட்டுக் கொண்டே அணையை ரசிக்க ஆரம்பித்தனர்.

பெரிய வண்டிகள் கொடுத்த வெளிச்சம் மட்டுமே ஒரே ஆறுதல்!| அன்புள்ள இடுக்கி அணை-2 | My Vikatan

15 நிமிட நடைப் பயணத்திற்குப் பின் இடுக்கி அணையின் ஆரம்ப புள்ளிக்கு வந்தனர். அங்கிருந்த ஒரு கடையில் ஐஸ் க்ரீம் மற்றும் தண்ணீர் பாட்டில் வாங்கி சாப்பிட்டுக் கொண்டே அணையை ரசிக்க ஆரம்பித்தனர்.

Published:Updated:
Kerala

வாசகர்களை, எழுத்தாளர்களாக, பங்களிப்பாளர்களாக மாற்றும் விகடனின் ‘My Vikatan’ முன்னெடுப்பு இது. இந்த கட்டுரையில் இடம் பெற்றுள்ள கருத்துக்கள் அனைத்தும், கட்டுரையாளரின் தனிப்பட்ட கருத்துக்கள். விகடன் தளத்தின் கருத்துக்கள் அல்ல. - ஆசிரியர்

அணையின் நுழைவு வாயிலின் அருகில் மக்கள் கூட்டம், வாகனம் நிறுத்தும் இடம், நுழைவு சீட்டு அலுவலகம், மொபைல் மற்றும் எலக்ட்ரானிக் பொருட்கள் பாதுகாப்பு அறை அனைத்தும் இருந்தன. பெரிதாக வசதிகள் இருக்காது என நினைத்த ரகுவிற்கு இந்த விஷயங்கள் ஒரு திருப்தியை கொடுத்தது. அணையின் அமைப்பு பற்றி முழு விபரம் அப்போதுதான் தெரிந்தது. நுழைவு வாயில் அணையின் மேற்கு திசையில் இருந்தது. நுழைவு வாயில் கடந்து அணையின் முதலாவது சுவர் இருந்தது. தண்ணீர் வெளியேற்ற 5 பெரிய மதகுகள் மற்றும் சில சிறிய மதகுகள் இருந்தது.

இடுக்கி அணை
இடுக்கி அணை

இந்த சுவற்றின் ஆரம்ப புள்ளியிலிருந்து தெற்கு நோக்கி முழுதும் மலை தொடர்களாக வரிசையாக இருந்தது. சுவற்றின் அடுத்த பக்கம் அதாவது அணையின் கிழக்கு பக்கம் ஒரே ஒரு மலை மட்டும் இருந்தது. பிறகு மீண்டும் மலை தொடர்கள். கிழக்கு பகுதியில் உள்ள இந்த ஒரு மலைக்கும் இடைவெளி விட்டு உள்ள மலை தொடர்களுக்கும் இடையில் தான் அந்த வளைவு இருந்தது. இவை எல்லாம் நுழைவு வாயிலிருந்து பாக்கும் போது தென்பட்டவை. நுழைவு சீட்டு வாங்கும் இடத்திலேயே மொபைல் எல்லாம் ஒப்படைத்துவிட்டு நுழைவு சீட்டு வாங்க நினைக்கும் பொழுது அங்கு இரண்டு வழிகள் இருப்பது தெரிந்தது. ஒன்று சிறிய ரக கார் மூலம் சுற்றி வருவது மற்றொன்று நடந்து சென்று வருவது.அணையை சுற்றி வர குறைந்தது 4 கிமீ நடந்து செல்ல வேண்டி இருக்கும். நடக்க விரும்பி நுழைவு சீட்டு வாங்கி கொண்டு பரிசோதனை நிலையத்தை கடந்து உள்ளே சென்றனர்.

முதல் சுவர் இதன் பெயர் செறுத்தோணி அணை. அந்த வளைவு சுவருக்கு பெயர் தான் இடுக்கி அணை என அன்றுதான் தெரிந்தது. நடக்கத் தொடங்கி சுவரின் மையப்பகுதிக்கு வந்தடைந்து பெரிய கேட்டுகளை எட்டி பார்த்த போது சற்று பயமாகத்தான் இருந்தது இருவருக்கும். இந்த செறுத்தோணி அணை சுவரின் நீளம் சுமார் 400 முதல் 500 மீட்டர் இருந்தது. மேற்கில் உள்ள மலை தொடர்களை கிழக்கில் உள்ள மலையுடன் இணைக்கும் வகையில் கட்டப்பட்டிருந்தது. சுவரில் இருந்து தெற்கு பகுதியில் பார்த்த போது கண் எட்டிய தூரம் வரை தண்ணீரும் மலைத் தொடர்களும் தான் தெரிந்தது. அதை பார்க்கும் போது ஒருவித மன நிறைவு கிடைத்தது. நீண்ட நாள் கனவு நினைவானது. மெல்ல அப்படியே நடந்து அணையின் மறுமுனைக்கு வந்தவுடன் தூரம் காட்டும் கல்லில் இடுக்கி அணை 1.3 கிமீ என இருந்தது.

இடுக்கி அணை
இடுக்கி அணை

இப்போது இவர்கள் நிற்கும் இடம் செறுத்தோணி அணை முடிவில் உள்ள மலை அடிவாரம். அந்த இடத்தில் ஒரு சிறிய கடை இருந்தது. காலை தேனியில் சாப்பிட்டது இடையில் ஏதும் சாப்பிடாமல் பயணம் தொடர்ந்து இருந்ததால் பசி எடுத்தது. மலைத்தொடரில் இருந்த ஒரே ஒரு கடையில் கிடைத்த நொறுக்கு தீனியை வாங்கி கொறித்தவாறே இடுக்கி அணையை காண சென்றனர். அந்த மலை தொடரை கடக்க 15 நிமிடம் ஆனது. இவர்கள் நடந்து செல்ல இவர்களை அவ்வப்போது சிறிய வண்டிகள் கடந்து சென்று கொண்டிருந்ததது.

15 நிமிட நடைப் பயணத்திற்குப் பின் இடுக்கி அணையின் ஆரம்ப புள்ளிக்கு வந்தனர். அங்கிருந்த ஒரு கடையில் ஐஸ் க்ரீம் மற்றும் தண்ணீர் பாட்டில் வாங்கி சாப்பிட்டுக் கொண்டே அணையை ரசிக்க ஆரம்பித்தனர். இரண்டு மலைகளுக்கு நடுவில் கட்டப்பட்டிருந்த அணை பிரமிப்பூட்டியது. இந்த சுவற்றில் எந்த மதகுகளும் இல்லை. இது அந்த மலைகளுக்கிடையே தண்ணீர் சேமித்து வைக்க மட்டுமே கட்டப்பட்டிருந்தது. மேலும் அந்த வளைவு சுவற்றின் இறுதி பகுதியில்  உள்ள மலையில் ஓர் குகை இருந்தது. குகை வழியே சுற்றுலா பயணிகள் நடந்தும் வாகனத்திலும் சென்று வந்து கொண்டிருந்தனர்.

பாலுவும் ரகுவும் அதில் நடந்து சென்று அதன் அடுத்த முனையை அடையும் போது தான் தெரிந்தது இந்த வழிதான் அணை பின்புறம் இருந்து ஊழியர்கள் சென்று வரும் பகுதி நுழைவாயில். பிறகு அங்கேயே 10 நிமிடங்கள் அமர்ந்திருந்து விட்டு தண்ணீர் குடித்து விட்டு திரும்பி குகையை கடந்து இடுக்கி அணை சுவரை கடந்து வந்து கொண்டிருந்த பொழுது திடீரென மழை பெய்ய தொடங்கியது. வியர்த்து கலைத்துப் போன நிலையில் மழை வராது என நினைத்திருந்த நிலையில் ஒரு ஆச்சர்யமான மழை. 10 நிமிடம் நீடித்தது. மழையில் நனைந்தவாறே செறுத்தோணி அணையை கடந்து நுழைவு வாயில் பகுதிக்கு வந்தடைந்தனர். ஒரு புகைப்படம் கூட எடுக்க முடியவில்லை எனும் வருத்தம் இருக்கத்தான் செய்தது. அங்கு புகைப்பபடம் எடுப்பது தடை செய்யப்பட்டிருப்பதால்  கேமிரா, மொபைல் அனைத்திற்கும் தடை. நெடு நாளாக இருந்த ஆசை அடைந்தவுடன் இருந்த திருப்தி இருவருக்கும் கிடைத்தது.  

பின் ரகு வீட்டிற்கு செல்வது குறித்து பேச ஆரம்பித்தான். பாலு மறித்து முதலில் சாப்பிட்டு விட்டு அடுத்து மறுவேலையை பார்க்கலாம் என கூறியதால் நேராக இடுக்கி நகரம் வந்து அங்கு ஒரு சுமாரான ஹோட்டலுக்கு சென்றனர். அந்த ஹோட்டலில் தங்களை கொஞ்சம் தயார் படுத்திக் கொண்டு மீன் சாப்பாடு கொண்டு வர சொல்லி சாப்பிட்டுக் கொண்டே எப்படி செல்லலாம் என திட்டமிட்டனர்.

மூணார் 35 கிமீ என இருந்தது. மூணார் சென்று அங்கிருந்து இருவரும் பிரிந்து அவர்கள் அவர்கள் ஊருக்கு செல்வது என திட்டமிட்டனர். சரியாக 4 மணிக்கு இடுக்கியில் இருந்து கிளம்பி 5:30 மணி அளவில் மூணார் சென்றுவிடலாம் என நினைத்து பயணத்தை ஆரம்பித்தனர். ஆனால் மூணார் செல்லும் வழி மிக அருமையாக இருந்தது. அதிகமான இயற்கை காட்சிகளோடு வெள்ளம் கரை புரண்டு ஓடும் ஆறு என ஒவ்வொன்றையும் நின்று பார்த்து புகைப்படம் எடுத்து சென்றதால் மூணாரை அடைய 6 மணி ஆகி விட்டது. அங்கிருந்து பஸ் பிடித்து பாலு அவனது ஊருக்கு செல்ல வேண்டும். ரகு பொள்ளாச்சி செல்ல வேண்டும். மூணாறில் ஒரு கடையில் டீ குடிக்க சென்றனர். அங்கு அவர்களுக்கு ஒரு அதிர்ச்சி காத்திருந்தது.

Kerala
Kerala

இரவு 6 மணிக்கு மேல் மூணாறில் இருந்து உடுமலைப் பேட்டை செல்லும் சாலையில் இரு சக்கர வாகனத்திற்கு அனுமதியில்லை. அதிலும் ரகு தனியாகச் சென்றால் கண்டிப்பாக அனுமதி கிடைக்காது என டீ கடை பணியாளர் ஒருவர் சொன்னார். இருவருக்கும் சரியான அதிர்சசி. ஏன் எனக் கேட்ட போது அது யானைகள் அதிகம் உள்ள வனப்பகுதி தனியாக செல்ல முடியாது வேண்டுமானால் ஒரு குழுவாக செல்லலாம் இருந்தும் நீங்க தங்கிட்டு போறது உங்களுக்கு நல்லது என கூறினார்.

முந்தையநாள் தொலைத்த தூக்கம், இதில் இருந்த சிக்கல் வேறு என யோசிக்க தொடங்கி பிறகு மீண்டும் தேனி சென்று அங்கிருந்து பிரிந்து கொள்ளலாம் என முடிவாகியது. பாலு யூனிகார்னை இயக்கினான். முற்றிலும் இருவருக்கும் புதிய பகுதி, மலைப் பாதை வேறு எனவே இருவரும் சேர்ந்தே செல்லலாம் என நினைத்தே அந்த முடிவை எடுத்தனர்.

மூணாறில் இருந்து கிளம்பி விட்டாலும் ஒரு வித கலக்கம் இருந்து கொண்டே இருந்தது. இரவு நேர பயணம் பத்திரமாக வீடு செல்ல முடியுமா அல்லது தங்கி விட்டு நாளை செல்வோமா என யோசனை ஓடிக் கொண்டே இருந்தது. அடுத்த 15 நிமிடத்தில் யோசனையின் வழியே மூணார் நகரத்தை கடந்து தேனி செல்லும் பாதையை அடைந்து அவர்களின் அடுத்த பயணம் ஆரம்பித்து விட்டது.

தேனி சாலை மழையால் மிக மோசமாக இருந்தது. பல இடங்களில் வெறும் மண் பாதை மட்டுமே இருந்தது. வெறும் மண் தரையில் அவர்கள் யூனிகார்னை செலுத்த வேண்டி இருந்தது. இது மேலும் அவர்களை பயமாக்கியது. எப்போதாவது கடந்து செல்லும் பெரிய வண்டிகள் கொடுக்கும் வெளிச்சம் மட்டுமே ஒரே ஒரு ஆறுதல். இவ்வாறான இருட்டு மலைப்பாதையில் தூரத்தில் அவ்வப்போது அடித்த மின்னல்கள் அவர்களை மேலும் பயமுறுத்தியது. இந்த பயம் மற்றும் யோசனையால் இருவரும் பேசாமல் வந்து கொண்டிருந்தனர். சிறிது நேரத்தில் எதுனா பேசிட்டே போவோம் என இருவரும் மாறி மாறிக் கூறிக் கொண்டனர். அப்போது ஒரு கார் அவர்களை முந்திச் சென்றது அந்தக் காரை அரை மணி நேரம் பின் தொடர்ந்து சென்ற பின் சின்னக்கல் எனும் பகுதியை அடைந்தனர். அங்கு சாலை இரண்டாக பிரிந்தது. மேப்பின் உதவியுடன் ஒரு சாலையை தேர்ந்தெடுத்து பயணிக்கலாயினர்.

தேர்ந்தெடுத்த சாலையில் கொஞ்ச தூரம் சென்ற பின் சாலையின் அகலம் வெகுவாக குறைந்து மேடும் பள்ளமும் ஆனா ஒரு குறுகிய தெரு போன்ற ஒரு சாலை வந்தது. மேலும் அது அடர்ந்த காட்டு பகுதியாகவும் வெளிச்சத்திற்கு கூட எதிரே வண்டி ஏதும் வராத பாதையாக இருந்தது. இரு நகரத்தை இணைக்கும் சாலை இப்படியா இருக்கும் என இருவரும் பேசிக் கொண்ட பொழுதுதான் புரிந்தது அவர்கள் வழி தவறி வந்துவிட்டனர் என்பது.

சின்னக் கல்லில் பிரிந்த இரண்டு சாலையில் ஒன்று தேனி செல்லும் தேசிய நெடுஞ்சாலை (NH85) ஏற்கனவே அவர்கள் வந்து கொண்டிருந்த சாலை போடிநாயக்கனூர் வழியாக தேனி செல்லும் நேரடி சாலை. ஆனால் இப்போது இவர்கள் தேர்ந்தெடுத்து சென்று கொண்டிருந்த குறுகிய சாலை பல்வேறு மலை கிராமங்களை இணைத்துச் செல்லும் உள்ளூர் சாலை. அதிலும் ஒவ்வொரு 2 கிமீட்டருக்கும் ஒரு மலை கிராமம் வந்து கொண்டிருந்தது. நேரம் செல்ல செல்ல ஒரு தைரியம் வந்தது. 20 கிமீ தூரம் இந்த மலை கிராம சாலையை கடந்து விட்டால் தேசிய நெடுஞ்சசாலையை பிடித்து விடலாம் என்று மேப் காட்டியது. இந்த கிராம சாலையில் சென்று கொண்டிருக்கும் போது ஒரு இடத்தில் 60 டிகிரி கோணம் அளவிற்கு கொண்டை ஊசி வளைவு வந்தது. அதில் ஏற முற்பட்ட போது யுனிகார்ன் இயங்க முடியாமல் கீழே விழுந்து ஆஃப் ஆனது.

Kerala
Kerala

இருவரும் கீழே விழுந்தனர். ரகுவிற்கு பயம் தொற்றி கொண்டது. இருட்டு சாலையில் வண்டி கீழே விழுந்ததும் அவனுக்கு என்ன செய்வதென்றே புரியவில்லை. வண்டி மீண்டும் ஆன் ஆகுமா என்பது பெரிய கவலை கொடுத்தது. வண்டியை நிமிர்த்தி ஆன் செய்த போது ஆன் ஆகியது. இது வரை வண்டி ஒட்டி வந்த பாலுவிடம் இருந்து வண்டியை வாங்கி ரகு ஓட்ட ஆரம்பித்தான். வண்டி கொஞ்ச தூரத்தில் தேசிய நெடுஞ்சசாலையை அடைந்தது. NH85 தொடங்கி போடி மெட்டு என்று கண்ட பிறகு உடனடியாக கூடவே அடுத்த பலகை தமிழ்நாடு உங்களை அன்புடன் வரவேற்கிறது என வரவேற்றது. அப்போது மனம் அடைந்த மாற்றத்தை வார்த்தைகளால் விவரிக்க இயலாது. அதற்கு பின் சாலையில் மட்டும் அல்ல மனதில் இருந்த பயங்களும் குழப்பங்களும் அகன்று தெளிவாக இருந்தது. இரவு 9.15 மணிக்கு தேனி வந்தடைந்தனர். பிறகு இரவு உணவு சாப்பிடலாம் என்று பேருந்து நிலையம் சென்று ஒரு கடையில் சாப்பிட்டு விட்டு பிரிவதற்கு தயார் ஆகினர்.

இப்போது இருவரது கண்களும் மிகவும் சிவந்திருந்தது. ரகு மேலும் 200 கிமீ யூனிகார்னில் தனியாக செல்ல வேண்டி இருந்தது. சில பல சிக்கல்கள் வந்தாலும் நினைத்ததை முடித்த சந்தோசத்தில் இருவரும் பிரிந்தனர்.

இரவு மணி 10 ஆகியிருந்தது. பாலு பேருந்து ஏறி புளியங்குடி புறப்பட்டவுடன் ரகு தன் மொபைலில் பாட்டை ஒலிக்க விட்டு கோவை நோக்கி கிளம்பினான். சிறிது நேரத்தில் மழை மெதுவாக பெய்ய ஆரம்பித்தது. 10:45 மணியளவில் வத்தலகுண்டு வந்தடைந்தான். அங்கு மீண்டும் பெட்ரோல் நிரப்பி விட்டு சில இடங்களில் மெதுவாகவும் சில இடங்களில் மிதமான வேகத்திலும் ஒட்டன்சத்திரத்தை கடந்து தாராபுரம் வந்தடைந்தான். இதுவரை நிக்காமல் வந்த அவன் தாராபுரத்தில் நின்றே ஆக வேண்டிய சூழ்நிலையை உடல் எட்டியது. கண் எரிச்சல் நீண்ட நேர பயணம் ஆகியவை அதிகமான களைப்பை உண்டு பண்ணியது. அங்கு ஒரு டீ அருந்தி விட்டு கிளம்பி பல்லடம் செல்லும் சாலையில் பாதியில் வந்து கொண்டிருந்த போது பெரும் மழை பொழிய ஆரம்பித்தது, சிறு தூறல், மின்னல் மட்டும் என்றிருந்த வானிலை திடீரென மழையாய் மாறியதில் திடீர் கலக்கம் ஏற்பட்டது.

ஆனால் காலையில் நிறுத்தியது போல இப்போது நிறுத்த வேண்டாம் என் எண்ணி மொபைல் எடுத்து பாலிதீன் கவரில் போட்டு பேக்கினுள் வைத்து விட்டு பெரும் மழையின் ஊடாக பயணத்தை தொடர்ந்தான் ரகு. நிமிடத்திற்கு ஒரு முறை ஹெல்மெட்டில் வழியும் நீரை துடைத்த படி மெதுவாக வண்டியை இயக்கி கொண்டிருந்தான். அவ்வப்போது பெரும் பெரும் பள்ளங்களில் யுனிகார்ன் விழுந்து எழுந்தது. எதையும் பெருட்படுத்த வில்லை ரகு. 2:15 மணிக்கு பல்லடம் வந்து சேர்ந்தான். அடுத்து சூலூர் அடுத்து தனது வீடு இருக்கும் சிங்காநல்லூர் செல்ல 30 கிமீ மட்டுமே பாக்கி இருந்தது. அது அவனுக்கு ஒரு உற்சாக மன நிலையை கொடுத்தது. முழுதும் நனைந்த நிலையில் சூலூர் செல்லும் போது மழை முழுதும் நின்று பெரும் சத்தத்துடன் இடி முழங்க ஆரம்பித்தது. அடுத்த 15 நிமிடத்திற்கு பயங்கரமான இடியும் மின்னலும் இருந்தது. இரவு நேர பாதையில் ரகுவிற்கு அந்த இடிசத்தமும் மின்னல் வெளிச்சமும் பெரிய பயத்தை கொடுத்தது. அந்த பயம் கொடுத்த சுதாரிப்பில் பத்திரமாக 3 மணி அளவில் சிங்காநல்லூர் வந்து வீட்டை அடைந்தான்.

மொத்தம் 24 நான்கு மணி நேரம் ஆகியிருந்தது. 30.08.2018 அதிகாலை 3 மணிக்கு ஆரம்பித்த பயணம் அடுத்த நாள் காலை 3 மணி அளவிற்கு முடிவிற்கு வந்தது. பயணம் செல்வதற்கு முன்பு வீட்டில் பொய் சொல்கிறோமே எனும் குற்ற மன நிலை, வானிலை அறிவிப்பு தந்த பய மனநிலை, பயணத்தின் போது ஏற்பட்ட இடையூறுகளால் ஏற்பட்ட மோசமான மனநிலை என அனைத்தையும் தாண்டி ரகுவின் நீண்ட நாள் விருப்பமான இடுக்கி அணையை காண்பது மற்றும் நீண்ட தூர யுனிகார்ன் பயணம் என இரண்டும் நிறைவேறிய உற்சாக மன நிலையில் இருந்த போது மொபைல் ஒலித்தது. பாலுவே தான். பத்திரமாய் வீடு சேர்ந்ததை சொல்லி விட்டு அடுத்த பயணம் எப்போது என கேட்டு சிரித்தான். பதில் ஏதும் சொல்லாமல் ரகுவும் சிரித்தான். அந்த சிரிப்பின் ஊடே பேச்சும் பயணமும் முடிந்தது.

720 கிமி பயணம் செய்த யூனிகார்னுக்கு 720 முத்தங்களும் நன்றிகளும்.

-முற்றும்-

வாசகர்களை, எழுத்தாளர்களாக, பங்களிப்பாளர்களாக மாற்றும் விகடனின் ‘My Vikatan’ முன்னெடுப்பு இது. இந்த கட்டுரையில் இடம் பெற்றுள்ள கருத்துக்கள் அனைத்தும், கட்டுரையாளரின் தனிப்பட்ட கருத்துக்கள். விகடன் தளத்தின் கருத்துக்கள் அல்ல. - ஆசிரியர்

இந்திய வரைபடத்தில் அரபிக் கடலில் சிறு சிறு புள்ளிகள் இருக்கும். அது எல்லாம் தீவுக் கூட்டங்கள். ஆம் இந்திய ஆளுகைக்கு உட்பட்ட லட்சத்தீவு தான் அவை. உண்மையிலேயே இயற்கையை விரும்புபவர்களுக்கும், ஸ்கூபா டைவிங், நீச்சல் பயிற்சியில் ஈடுபடும் சாகச பிரியர்களுக்கும் அதை சொர்க்க பூமி என்றே சொல்லலாம். கவரத்தியை தலைமையிடமாக கொண்ட இந்த தீவில் அகத்தி, அமினி, கட்மத், அந்த்ரூத், மினிகாய், கில்தான், சேத்லத், பித்ரா உள்ளிட்ட 10 தீவுகளில் மக்கள் வசிக்கின்றனர். மக்கள் தொகை மிகவும் குறைவு தான். ஆனாலும், இங்கு மதுக்கடைகள், கேளிக்கை விடுதிகளுக்கு அனுமதி கிடையாது.

லட்சத்தீவு
லட்சத்தீவு

மீன் பிடித்தல், மீன் பதப்படுத்தம் தொழில்கள் மற்றும் மீன் ஏற்றுமதி செய்தல், லட்சத்தீவில் தென்னை மரங்கள் அதிகமாக உள்ளதால் தேங்காய் எண்ணெய் உற்பத்தி அதிக அளவில் உள்ளது. அதேபோல், சுற்றுலா மூலம் அதிக வருவாய் கிடைக்கிகிறது. ஆண்டுதோறும் வெளிநாட்டு சுற்றுலா பயணிகள் இங்கு வந்து செல்வார்கள். இங்குள்ள கடற்கரையில் உள்ள மணல் வெள்ளை நிறத்தில் காணப்படும். அதில் மாலை நேரத்தில் அமர்ந்து ஓய்வு எடுப்பதே, இங்குள்ள மக்களின் பொழுதுபோக்கு.

லட்சத்தீவு
லட்சத்தீவு

அகத்தி என்ற தீவில் விமான நிலையம் இருப்பதால், கொச்சியில் இருந்து தினசரி இங்கு விமானம் இயக்கப்படுகிறது. கொச்சியில் இருந்தும் மங்களூருவில் இருந்தும், இந்த தீவுகளுக்கு கப்பல் போக்குவரத்து உண்டு. இத்தகைய பெருமைமிகு லட்சத்தீவில் உள்ள, 2 கடற்கரைகளுக்கு நீலம் குறியீடு அந்தஸ்து கிடைத்துள்ளது.