Published:Updated:

தத்துப் பிள்ளைகள்..! - அன்பில் நனைந்த Nostalgic நினைவுகள் #MyVikatan

Representational Image
Representational Image ( unsplash )

இன்றைய காலகட்டத்தில் பல ஆயிரம் ரூபாய் கொடுத்தாலும் அது போன்ற ஒரு அன்பான அணுகுமுறையுடன் குழந்தைகளைப் பார்த்துக்கொள்வார்களா என்பதற்கு எந்த உத்தரவாதமும் இல்லை...

பொறுப்புத் துறப்பு : இந்தக் கட்டுரை வாசகரின் படைப்பு. கட்டுரையில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள தகவல்களுக்கும் கருத்துகளுக்கும் அதன் ஆசிரியரே பொறுப்பாவார். கட்டுரை சம்பந்தமாக உங்களுக்கு ஆட்சேபனை இருந்தால், my@vikatan.com-க்கு மின்னஞ்சல் அனுப்புங்கள்!

1980-ம் வருடம் நான் ஒன்றாம் வகுப்பில் எங்கள் ஊர் பள்ளியில் சேர்ந்தபோது எனக்கு தமிழ் எழுத்துகள் அனைத்தும் தெரியும். ஆங்கில எழுத்துகள் ஒன்றிலிருந்து ஆயிரம் வரை எழுதவும் படிக்கவும் தெரியும். என் பெயரை ஆங்கிலத்திலும் தமிழிலும் எழுதத் தெரியும். என்னுடைய அப்பாவும் அம்மாவும் அரசுப் பள்ளி ஆசிரியர்கள் என்பதையும் தாண்டி என்னுடைய அந்தத் திறமைக்கு காரணம் எங்கள் வீட்டில் எல்லோராலும் மாமா என்று அன்புடன் அழைக்கப்பட்ட மறைந்த ரெங்கநாதன் சார் என்கிற ஒருவரே காரணம். அவர் எங்கள் ஊர் நடுநிலைப் பள்ளியின் தலைமை ஆசிரியராக சுமார் ஒன்பது வருடங்கள் பணியாற்றினார்.

Representational Image
Representational Image
Photo by Lê Minh from Pexels

இது என்ன பெரிய விஷயம், என்று நீங்கள் கேட்கலாம். நான் இன்று போல் தொடக்கப்பள்ளிக்கு முந்தய (LKG or UKG போன்ற Pre - Primary) வகுப்புகளுக்கு சென்றதில்லை. அதுபோன்ற ஒரு அமைப்பு அன்று எங்கள் கிராமத்தில் கிடையாது. அம்மா அரசுப் பள்ளி ஆசிரியர் என்பதாலும் என்னுடைய அம்மா வேலை செய்த பள்ளி எங்கள் வீட்டின் முன்பாக இருந்த காரணத்தினால் நான் வளர்ந்ததே அந்தப் பள்ளியில்தான்.

இருந்தாலும் இது போன்ற திறமைகளை வளர்த்துக்கொள்ள என்னை ஊக்கப்படுத்தி ஒருமுகப்படுத்தியவர் அவர்தான். எப்போதும் தூய வெண்மை நிறத்திலான வேஷ்டியும் மேல் சட்டையும் அணிவார். கண்ணாடி அணிந்திருப்பார். நெற்றி நடுவில் சிறியதாக ஒரு குங்குமப் போட்டு வைத்திருப்பர். பார்த்தவுடன் மரியாதை ஏற்படும் தோற்றத்துடன் கம்பீரமாக இருப்பார்.

என்னுடைய அண்ணா பிறந்த அன்று சரியாக எங்கள் ஊருக்கு தலைமை ஆசிரியராக மாற்றலாகி வந்து பணியில் சேர்ந்தார் என்று என்னுடைய அம்மா சொல்வார். அவருடைய சொந்த ஊர் முசிறி அருகிலுள்ள உமையாள்புரம் என்கிற காவிரி கரையோரம் உள்ள ஒரு சிறிய கிராமம்.

அவர்கள் எங்கள் மீது வைத்த நிபந்தனையற்ற அன்பிற்கு (Unconditional Love) காரணம் எதுவும் தேவையில்லை.

வள்ளுவர் கூறிய "அன்பிற்கும் உண்டோ அடைக்கும் தாழ்" என்பதைப் போல.

Representational Image
Representational Image

நாங்கள் சிறு குழந்தைகளாக இருந்தபோது என்னுடைய அம்மா வேலைக்குச் செல்ல வேண்டியிருந்ததால் தானாக முன்வந்து எங்களைப் பார்த்துக்கொள்வதாக எந்தவித எதிர்பார்ப்புமின்றி ஜானகி மாமி கூறியதால் என் அம்மாவுக்கு எங்களை வளர்ப்பதில் சிரமம் குறைந்திருக்கும் என நினைக்கிறேன். ஆனால், இன்றைய காலகட்டத்தில் பல ஆயிரம் ரூபாய் கொடுத்தாலும் அது போன்ற ஒரு அன்பான அணுகுமுறையுடன் குழந்தைகளைப் பார்த்துக் கொள்வார்களா என்பதற்கு எந்த உத்தரவாதமும் இல்லை.

ஜானகி மாமி என்னைத் தூங்க வைப்பதற்கு என்று ஒரு பாட்டு பாடுவார்.

"கற்பக வள்ளி நின் பொற்பதங்கள் பணிந்தேன் நற்கதி அருள்வாயம்மா..." என்ற அந்தப் பாடலை அவருடைய இனிமையான குரலில் பாட ஆரம்பித்து பாடல் முடிவதற்குள் நான் தூங்கியிருப்பேன்.

என்னுடைய சிறுவயதில் எனக்கு சில நாள்கள் திக்குவாய் இருந்ததாகவும் அதற்காகத் தேன் கொடுத்ததாகவும் பின் எனக்கு அது சரியாகிவிட்டதெனவும் சொல்வார்கள். அந்தச் சமயம் நடிகர் திலகம் சிவாஜிகணேசன் அவர்கள் நடித்த `அந்தமான் காதலி' என்ற திரைப்படம் பார்த்துவிட்டு என்னை அந்தப் படத்தின் பெயரை சொல்லச் சொல்வார்கள். நான் உடனே ``அந்தமான் காதுவளை" என்று சொல்வேன். பல நாள்கள் எனக்கு அந்தப் பெயர் சரியாக உச்சரிக்க வரவில்லை. என்னுடைய மழலைக் குரலில் அதை மீண்டும் மீண்டும் சொல்லச் சொல்லி மகிழ்வார்கள்.

Representational Image
Representational Image
Pixabay

அந்த மாமா மற்றும் அவருடைய மனைவியான ஜானகி மாமி இருவரும் எங்களுடைய வீட்டில் குடியிருந்தார்கள். சுமார் 7 வருடங்கள் நானும் 9 வருடங்கள் என்னுடைய அண்ணாவும் அந்த மாமா மற்றும் அவருடைய மனைவியான ஜானகி மாமியின் அரவணைப்பில் வளர்ந்தோம். எங்களிருவரையும் தங்கள் குழந்தைகளாகவே கவனித்துக்கொண்டார்கள்.

காலை எங்களை மாமாதான் குளிப்பாட்டுவார். பின்பு உடை உடுத்திக்கொண்டு காலை உணவு எப்பொழுதும் அவர்கள் வீட்டிலேயே உண்போம். நாங்கள் இருவரும் மாமாவின் ஆளுக்கு ஒருபுறம் அமர்ந்துகொள்வோம். எங்களுக்குள் யார் வலதுபுறம் அமர்வது யார் இடது புறம் அமர்வது என்று ஒரு போட்டியே நடக்கும். அதனால் தினமும் ஒருவர் வலப்புறமும் மற்றவர் இடப்புறமும் அமர்வது என்ற ஒப்பந்தம் செய்துகொண்டோம்.

எங்களுடைய பெற்றோர் வெளியில் சென்றால் எங்களுக்கு 25 அல்லது 50 பைசா கொடுப்பார்கள். அது தவிர எஸ்ட்ராவாக ஒரு பத்து அல்லது பதினைந்து காசு கொடுப்பார்கள். அந்தக் கொசுறாகக் கொடுக்க படும் காசு எங்களுடைய தீனி காசு. ஏதாவது தின்பண்டம் வாங்கித் தின்போம்.

மாமி எங்களை அழைத்துக்கொண்டு அஞ்சலகத்துக்கு (Post Office) சென்று அந்த 25 அல்லது 50 பைசாவுக்கு அங்கு விற்கப்பட்ட சிறு சேமிப்பு அஞ்சல் தலைகளை (Savings Stamp) வாங்கி அதற்கென கொடுக்கப்படும் அஞ்சலக சிறுசேமிப்பு அட்டையில் (Postal Savings Card) ஒட்டச் சொல்வார். அந்த அட்டையில் 20 அல்லது 40 கட்டங்கள் இருக்கும். 6 வயதில் எங்களுக்கு சிறு சேமிப்பு பற்றிய போதிய விழிப்புணர்வு இல்லாதபோதும் யார் முதலில் அந்த அட்டையை நிரப்புவது என்று போட்டி போட்டுக்கொண்டு சேமிப்போம்.

Representational Image
Representational Image

அந்த அட்டை நிறைந்தவுடன் அது எங்களுடைய அப்பாவின் சிறுசேமிப்பு கணக்கில் வரவு வைக்கப்படும். சேமிப்பு என்ற பழக்கம் எங்களுக்கு அந்தச் சிறுவயதிலேயே ஆழ பதிந்ததில் எங்களுடைய அன்பிற்குரிய ஜானகி மாமிக்கு முக்கிய பங்கு உண்டு. அந்தச் சேமிக்கும் பழக்கம் இன்று பலவிதத்தில் எங்களுக்கு உதவுகிறது.

ஒவ்வொரு தீபாவளிக்கும் எங்களுக்கும் அவர் சார்பில் ஒரு உடை எடுத்து தருவார். முதன் முதலாக சிறிய லுங்கி எங்களுக்கு எடுத்து கொடுத்து அதை எங்களுக்குக் கட்டி அழகு பார்த்தது அவர்கள்தாம். எங்களுடைய கடவுள் நம்பிக்கைக்கு அவர்களுடைய கடவுள் வழிபாட்டு முறைகளும் ஒரு காரணம்.

மாமா விஷக்கடிக்கு (தேள் பூரான் போன்றவை மட்டும்) மந்திரம் சொல்வார். ஒரு சிறு குச்சியால் விஷக்கடி பட்டவரின் வலது கையை வருடி கொடுத்துக்கொண்டே சுமார் ஒரு மணிநேரம் மந்திரம் சொல்வர். ஒருமணி நேரத்துக்குப் பிறகு விஷக்கடி பட்டவர்கள் வலி குறைந்து அவர்கள் வரும்போது துடிதுடித்து வந்தவர்கள் திரும்பிச் செல்கையில் வலியின் கடுமை குறைந்து சாதாரணமாகச் செல்வதைப் பார்த்திருக்கிறேன். இப்போது இதைச் சொன்னால் எவ்வளவு பேர் நம்புவார்கள் எனத் தெரியவில்லை. நான் பலமுறை பார்த்திருக்கிறேன். என் அம்மாவுக்கும் ஒருமுறை இது நடந்திருக்கிறது.

Representational Image
Representational Image
Pixabay

மாமா பணிநிறைவு அடைந்த பிறகு, எங்கள் ஊரிலிருந்து அருகிலுள்ள முசிறி என்ற சிறு நகரத்துக்குச் சென்று குடியேறினார்கள். எங்களுக்கு வருத்தமாக இருந்ததோ இல்லையோ அவர்கள் இருவருக்கும் இது மிகுந்த வருத்தத்தைக் கொடுத்திருக்கும் என நினைக்கிறன். அதனால் என்னையும் என்னுடைய அண்ணாவையும் வார இறுதி நாள்களில் தவறாது அவர்கள் வீட்டிற்கு அனுப்பி வைக்க வேண்டும் என்று கேட்டுக் கொண்டார்கள்.

அதன்படி சனிக்கிழமை காலை 10 மணிக்கு எங்கள் ஊரிலிருந்து காமாட்சி (அந்த பஸ் இப்பொழுதும் எங்கள் ஊரில் ஓடிக்கொண்டிருக்கிறது) பஸ்ஸில் செல்வோம். முசிறி அரசு மருத்துவமனை ஸ்டாப்பில் மாமா எங்களுக்காகக் காத்துக் கொண்டிருப்பார். நாங்கள் பஸ்ஸைவிட்டு இறங்கியதும் எங்களை அழைத்துக்கொண்டு வீட்டுக்குச் செல்வார். காலை உணவு ரெடியாக இருக்கும். உண்ட பிறகு சிறிது ஓய்வு. மாலை ஏதேனும் திரைப்படத்துக்கு மாமியுடன் அங்கு இருக்கும் பக்கத்துக்கு வீட்டுக் காரர்களுடன் செல்வோம்.

Representational Image
Representational Image
Supriya S / Unsplash

நாங்கள் கேரம் (Carom) சதுரங்க (Chess) கிரிக்கெட் (Cricket) போன்ற விளையாட்டுகளை கற்றுக்கொண்டது அங்குதான். மாமி வீட்டுக்கு அருகில் ஒரு மின்வாரிய இன்ஜினீயர் இருந்தார். அவருக்கு எங்கள் வயதொத்த மூன்று பயன்கள் (பிரகாஷ், சுரேஷ், பத்து என்கிற பாலாஜி) உண்டு. அவர்கள் எங்கள் நண்பர்களாக அவர்கள் வீட்டில்தான் கேரம் (Carom) சதுரங்க (Chess) விளையாட்டைக் கற்று கொண்டோம்.

மீண்டும் ஞாயிற்றுக்கிழமை மதியம் 2 மணிக்கு அதே காமாட்சி பஸ்ஸில் எங்களை ஏற்றிவிடுவார். இதுபோல் கிட்டத்தட்ட எட்டு வருடம் நாங்கள் தவறாது வார இறுதி நாள்களில் சென்றோம். மாமா இப்பொழுது இல்லை ஜானகி மாமி மட்டும் இருக்கிறார்.

Representational Image
Representational Image
Pixabay

இப்பொழுதும் ஊருக்குச் சென்றால் முடிந்தளவு மாமியைச் சென்று பார்த்துவிட்டுதான் வருவோம். சென்றால் சாப்பிடாமல் விடமாட்டார். ஒவ்வொரு முறை செல்லும்போதும் எங்களுக்கு ஆளுக்கு 10 ரூபாய் மாமாவின் அன்பளிப்பு என்று சொல்லி கொடுப்பார். வேண்டாம் என்றாலும் விடமாட்டார்.

10 ரூபாய்தான், ஆனால் அன்புடன் கொடுக்கும் அந்த 10 ரூபாய்க்கு எதுவும் ஈடாகாது.

எங்களுடைய பால்ய கால நினைவுகளில் இது என்றும் மறக்க முடியாத இனிய நினைவுகள் என்பது மறுக்க முடியாத உண்மை.

- ஆனந்தகுமார் முத்துசாமி.

விகடனில் உங்களுக்கென ஒரு பக்கம்...

உங்கள் படைப்புகளைச் சமர்ப்பிக்க இங்கே க்ளிக் செய்க https://www.vikatan.com/special/myvikatan/

My Vikatan
My Vikatan

ஏதோ ஓர் ஊரில், எங்கோ ஒரு தெருவில் நடந்த ஒரு விஷயம்தான் உலகம் முழுக்க வைரலாகிறது. உங்களைச் சுற்றியும் அப்படியொரு வைரல் சம்பவம் நடந்திருக்கலாம்... நடந்துகொண்டிருக்கலாம்... நடக்கலாம்..! அதை உலகுக்குச் சொல்வதற்காகக் களம் அமைத்துக் கொடுக்கிறது #MyVikatan. இந்த எல்லையற்ற இணையவெளியில் நீங்கள் செய்தி, படம், வீடியோ, கட்டுரை, கதை, கவிதை என என்ன வேண்டுமானாலும் எழுதலாம். மீம்ஸ், ஓவியம் என எல்லாத் திறமைகளையும் வெளிப்படுத்தலாம்.

உங்கள் படைப்புகளைச் சமர்ப்பிக்க இங்கே க்ளிக் செய்க https://www.vikatan.com/special/myvikatan/

அடுத்த கட்டுரைக்கு