Published:Updated:

`என்ன விட்டு எங்கயும் போகாதம்மா ப்ளீஸ்!’ -மகளின் உருக்கமான பகிர்வு #MyVikatan

Representational Image
Representational Image ( Vikatan Team )

தினமும் அதற்கு உணவளித்து பழகியதால் வீட்டு வாசலில் காத்திருக்கும். அன்றும் அப்படிதான் நின்றுகொண்டிருந்தது. தைரியத்தை வரவழைத்துக் கொண்டு வாசல் அருகே சென்றேன்...

பொறுப்புத் துறப்பு : இந்தக் கட்டுரை வாசகரின் படைப்பு. கட்டுரையில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள தகவல்களுக்கும் கருத்துகளுக்கும் அதன் ஆசிரியரே பொறுப்பாவார். கட்டுரை சம்பந்தமாக உங்களுக்கு ஆட்சேபனை இருந்தால், my@vikatan.com-க்கு மின்னஞ்சல் அனுப்புங்கள்.

அன்று மாலை பள்ளி முடிந்து பேருந்தில் வீடு திரும்பிக் கொண்டிருந்தேன். எனக்குரிய நிறுத்தம் வந்ததும் இறங்கி நடக்கத் தொடங்கினேன். அங்கிருந்து வீட்டுக்கு நடந்து செல்ல 10 நிமிடம் ஆகும். பசியின் காரணமாக விரைந்து நடந்தேன். நடைபாதை கடையிலிருந்து சுடச்சுட பொரித்து எடுக்கும் உளுந்தவடையின் வாசம் பசியை இன்னும் அதிகரித்தது.

அம்மா மாலைநேர உணவுக்கு என்ன சமைத்து இருப்பாள் என்று யோசித்துக்கொண்டே சென்றேன். நகரத்தின் மையப்பகுதியில் எங்கள் வீடு அமைந்திருந்தாலும் தெரு சற்று குறுகல்தான். ஒரு ஆட்டோ மட்டுமே உள்ளே நுழைய முடியும். எதிரே இருசக்கர வாகனம் வந்தால் கொஞ்சம் வளைந்து நெளிந்துதான் செல்ல வேண்டும். தெருவின் இடதுபுறம் வரிசையாக வீடுகள் அமைந்திருக்கும். வலதுபுறம் பெருமாள் கோவிலின் சுவர் இருக்கும்.

Representational Image
Representational Image
Vikatan Team

தினமும் நூற்றுக்கணக்கான மக்கள் அங்குமிங்கும் நடந்து செல்லும் இடம் என்பதால் எங்கள் வீடு எப்போதும் உள்பக்கமாகப் பூட்டப்பட்டு இருக்கும். உயரத்தில் இருக்கும் காலிங் பெல்லை அழுத்தும் அளவிற்கு வளரவில்லை என்பதால் பூட்டை தட்டும் சத்தம் கேட்டுதான் அம்மா மாடியிலிருந்து இறங்கி வந்து கதவை திறப்பாள். அன்று 5 நிமிடத்திலேயே வீட்டை நெருங்கிக்கொண்டிருந்தேன்.

அப்போதுதான் கவனித்தேன். வீட்டு வாசலை மறித்துக்கொண்டு லட்சுமி நின்றுகொண்டிருந்தது. என் கால்கள் வேகத்தைக் குறைத்தன. லட்சுமியைத் தாண்டி வாசல் அருகில் செல்வது கஷ்டம்தான். சிறிய கரப்பான் பூச்சியைக் கண்டாலே இரண்டு அடி தள்ளி நிற்கும் எனக்கு சிவப்பு வர்ணம் பூசப்பட்ட கூர்மையான கொம்புகளை உடைய இந்த வெள்ளை நிறப் பசு மட்டும் விதிவிலக்கா என்ன! அம்மா அதனை லட்சுமி என்றுதான் அழைப்பாள்.

தினமும் அதற்கு உணவளித்துப் பழகியதால் வீட்டு வாசலில் காத்திருக்கும். அன்றும் அப்படித்தான் நின்றுகொண்டிருந்தது. தைரியத்தை வரவழைத்துக்கொண்டு வாசல் அருகே சென்றேன். லட்சுமி என்னையே முறைத்துப் பார்த்து முட்ட வருவது போலிருந்தது. இது சரிப்பட்டு வராது. தள்ளி நின்று உரக்கக் கத்தினேன்,

"அம்மா... அம்மா... சீக்கிரம் வாங்க... கதவைத்திறங்க. கீழே லட்சுமி நிக்கிது."

நான் கத்தியது பின் சுவற்றின் மறுபக்கம் உறங்கிக் கொண்டிருக்கும் பெருமாளுக்கே கேட்டிருக்கும்... அம்மாவுக்கு கேட்காதா என்ன..

"இதோ வர்றேன்... வர்றேன்."

என்றபடியே இறங்கி வந்தாள். முதலில் லட்சுமிக்கு உணவளித்து ஒதுக்கிவிட்டு பின் என்னை உள்ளே அழைத்தாள்.

Representational Image
Representational Image
Vikatan Team

"நான் வர்ற நேரத்துலதான் இந்த லட்சுமி வாசலை மறிச்சு நிக்கணுமா..." -கோபத்தை வெளிக்காட்டினேன். என் பசியை அறிந்த அம்மா தந்த உணவு என்ன மாயம் செய்ததோ தெரியவில்லை, மனம் அமைதிபெற்று மகிழ்ந்தது.

அடுத்த நாள் நல்ல மழை... வழக்கத்தைவிட சீக்கிரமாக பள்ளி முடித்து வீடு திரும்பிக்கொண்டிருந்தேன். மழையின் வேகம் குறைந்து தூறல் போட்டுக்கொண்டிருந்தது. என்னதான் மழையை ரசிப்பவளாக இருந்தாலும் மழை பெய்த சாலையில் நடப்பது எனக்கு எரிச்சலை கொடுத்தது.

பரீட்சை காரணமாக அதிகாலையிலேயே விழித்ததால் கண்கள் சோர்வடைந்தன. வீடு சென்று ஒரு குட்டித்தூக்கம் போட வேண்டும் என்று நினைத்துக்கொண்டேன். வீட்டின் அருகே சென்றதும்தான் கவனித்தேன் இந்த முறை கதவு வெளியில் பூட்டப்பட்டிருந்தது.

அம்மா எங்கே சென்று இருப்பாள்... என்னிடம் எதுவும் சொல்லவில்லையே என்று குழம்பியவாறே நின்று கொண்டிருந்தேன். பெரியம்மா வீடு, சித்தி வீடு, அத்தை வீடு என்று அனைவரும் அருகருகே இருந்ததால் முதலில் வெகு அருகில் இருக்கும் அத்தை வீட்டுக்கு சென்றேன். அங்கும் கதவு பூட்டப்பட்டு இருந்ததை நான் எதிர்பார்க்கவில்லை. வருத்தத்தோடு பெரியம்மா வீட்டுக்கு நடக்கத் தொடங்கினேன். ஐந்து நிமிடத்தில் பெரியம்மா வீடு வந்தது. புத்தக மூட்டையைத் தூக்க முடியாமல் சுமந்து மாடி ஏறும் வரை தெரியாது வீட்டில் பெரியம்மா இல்லை என்பது.

ஏமாற்றம்தான் மிச்சம். எல்லோரும் எங்கே சென்றார்கள் என்று மனதிற்குள் புலம்பிக்கொண்டேன். கண்களின் விளிம்பில் நீர் கசிந்தது. கார் மேகம் சூழ்ந்து இருள் மூண்டது. இடி முழங்கும் சத்தம் காதைக் கிழித்தது. மீண்டும் மழை வலுக்க தொடங்கியது. அலைந்து வந்ததில் களைப்பு வேறு அதிகரித்தது.

Representational Image
Representational Image
Vikatan Team

எஞ்சியிருப்பது சித்தி வீடு மட்டுமே... இஷ்டதெய்வத்தை வேண்டிக் கொண்டு அருகில் இருக்கும் சித்தி வீட்டுக்கு விரைந்தேன்... மாடி வீடுதான். அன்றுதான் முதல்முறையாக ஏன் எல்லோரும் மாடிவீட்டில் குடியிருக்கிறார்கள் என்று மனதிற்குள் திட்டிக் கொண்டே படி ஏறினேன்.

எல்லோரும் உரையாடும் சத்தம் கேட்டது. நல்லவேளை வீட்டில் ஆள் இருக்கிறார்கள் என்று நினைத்துக்கொண்டே கதவை தட்டினேன். சித்தி மெல்ல கதவை திறந்து,

"என்னமா ஸ்கூல் இன்னிக்கு சீக்கிரம் விட்டாங்களா.." என்று ஆச்சர்யத்தோடு உள்ளே அழைத்தார். பிறகென்ன அடக்கி வைத்திருந்த அழுகை மடைதிறந்த வெள்ளம் போல கொட்டியது.

"நல்லவேளை நீங்களாவது வீட்டில் இருக்கீங்களே சித்தி... இல்லன்னா நடுரோட்டில்தான் நின்றிருப்பேன்... கடவுளுக்கு நன்றி" என்று சொல்லி தேம்பி அழுதேன்.. உள்ளே சென்று பார்க்கும் போதுதான் தெரிந்தது அம்மா, அத்தை, பெரியம்மா அனைவரும் அங்குதான் இருந்தனர்.. என்னை சமாதானப்படுத்தி அம்மா பேச ஆரம்பித்தாள்,

" எல்லாரும் கோவிலுக்கு போயிட்டு இப்பதான் வந்தோம்... மழை வேற பெஞ்சதுல வர்றதுக்கு கொஞ்சம் லேட் ஆயிடுச்சு... நீ என்ன இன்னைக்கு சீக்கிரமாக ஸ்கூல்ல இருந்து வந்துட்ட?"

"நல்ல நேரம் பார்த்து கோவிலுக்கு போனீங்க.. ஒரு பிள்ளையை இப்படியா அலைய விடுவது" என்று அனைவர் மீதும் கடிந்து கொண்டேன்.

Representational Image
Representational Image
Vikatan Team

"பக்கத்து கடையில ஒரு ரூபா போன் போட்டு பேசி இருக்கலாம்ல... சரி வா... தலையைத் துவட்டிட்டு சாப்பிடு" என்றாள் அம்மா.

அட ஆமா போன் பண்ணி இருக்கலாமோ என்று என் மூளையை திட்டினேன்... இரவு வீடு திரும்பியதும் அம்மாவிடம்,

"இனிமே என்னை விட்டுட்டு எங்கேயும் போகாதீங்கம்மா... என்னையும் கூட்டிட்டு போங்க... ப்ளீஸ்" என்று கெஞ்சினேன்.

"சரிம்மா உன்னை விட்டு அம்மா எங்கேயும் போகமாட்டேன்" என்று உறுதியாகக் கூறினாள். அன்றிலிருந்து எப்போதுமே எங்கு சென்றாலும் என்னையும் அழைத்துச் செல்வாள். வருடங்கள் உருண்டோடின... திடீரென்று ஒருநாள் கல்லூரியிலிருந்து திரும்பும்போது வீடு பூட்டி இருந்தது.

"அம்மாக்கு என்னாச்சு... என்கிட்ட சொல்லாம எங்க போயிட்டாங்க" என்று குழந்தையைப்போல் அம்மாவை தேடி மனதிற்குள் அழத் தொடங்கினேன்... முகத்தில் கதிரவனின் ஒளிக்கீற்று பட்டு கண்கள் கூசின... விழித்துப் பார்த்தேன்... ஜன்னல் திரைச்சீலைகளின் இடையே வெளிச்சம் ஊடுருவி படுக்கையின் மீது படர்ந்தது..

"ஓ! கனவா!"அடுத்த முறையாவது அம்மாவிடம் எங்கு சென்றாய் என்று கேட்க வேண்டும். ஆம்... கனவில் தானே என்னை பிரிந்து விண்ணுலகம் சென்ற அம்மா மீண்டும் உயிர்பெற்று வருவாள்...

கனவுகள் தொடரும்…

- தாமரை

விகடனில் உங்களுக்கென ஒரு பக்கம்...

உங்கள் படைப்புகளைச் சமர்ப்பிக்க இங்கே க்ளிக் செய்க https://www.vikatan.com/special/myvikatan/

My Vikatan
My Vikatan

ஏதோ ஓர் ஊரில், எங்கோ ஒரு தெருவில் நடந்த ஒரு விஷயம்தான் உலகம் முழுக்க வைரலாகிறது. உங்களைச் சுற்றியும் அப்படியொரு வைரல் சம்பவம் நடந்திருக்கலாம்... நடந்துகொண்டிருக்கலாம்... நடக்கலாம்..! அதை உலகுக்குச் சொல்வதற்காகக் களம் அமைத்துக் கொடுக்கிறது #MyVikatan. இந்த எல்லையற்ற இணையவெளியில் நீங்கள் செய்தி, படம், வீடியோ, கட்டுரை, கதை, கவிதை என என்ன வேண்டுமானாலும் எழுதலாம். மீம்ஸ், ஓவியம் என எல்லாத் திறமைகளையும் வெளிப்படுத்தலாம்.

உங்கள் படைப்புகளைச் சமர்ப்பிக்க இங்கே க்ளிக் செய்க https://www.vikatan.com/special/myvikatan/

அடுத்த கட்டுரைக்கு