Published:Updated:

அன்புச்செல்வியின் மனு..! - சிறுகதை #MyVikatan

Representational Image
Representational Image ( Pixabay )

பள்ளி திறப்பதற்குள் தாத்தாவின் கால் எப்படியாவது சரியாக வேண்டும் என அவள் வேண்டாத நாளில்லை.. மறுநாள் மதியம் பஞ்சாயத்து டிவியில் செய்தி ஓடிக் கொண்டிருந்தது..

பொறுப்புத் துறப்பு: இந்தக் கட்டுரை, வாசகரின் படைப்பு. கட்டுரையில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள தகவல்களுக்கும் கருத்துகளுக்கும் அதன் ஆசிரியரே பொறுப்பாவார். கட்டுரை சம்பந்தமாக உங்களுக்கு ஆட்சேபனை இருந்தால், my@vikatan.com-க்கு மின்னஞ்சல் அனுப்புங்கள்!

அன்பு.... அன்பு... எங்கடீ போனே......?" - மகளைத் தேடி சத்தமிட்டபடி குடிசையை விட்டு வெளியே வந்தாள் செல்லத்தாயி.. செல்லத்தாயிக்கு கூலி வேலை செல்கிற அவசரம்.. மதிய உணவுக்கான பாத்திரத்தை ஒரு கையிலும், தலைக்குக் கட்டிக்கொள்ள பழைய துணி மற்றொரு கையிலுமாக பரபரத்தாள்.. சரியான நேரத்துக்கு செல்லவில்லையென்றால் அந்தக் கோவக்கார மேஸ்திரியிடம் வாங்கிக் கட்டவேண்டும்..

"இதோ வந்துட்டேம்மா... " என்று அடுத்த வீட்டிலிருந்து ஓடி வந்தாள் அன்பு என்கிற அன்புச்செல்வி.. ஆறாவது படிக்கிறாள்.. வயதுக்கு வரும் பருவம்.. படிப்பில் மிகவும் கெட்டி..

"காலங்காத்தால எங்கடீ போனெ.." என்று செல்லமாக கோபித்த செல்லத்தாயி, சரி.. நான் வேலைக்குப் போறேன்.. பானையிலெ சோறும் பாத்திரத்துல மோரும் வச்சிருக்கேன்.. நீயும் தாத்தாவும் சாப்பிடுங்க... வீட்டிலெ சூதானமா இருக்கணும் .. என்று சொன்னபடியே நடையைக் கட்டினாள்..

அன்புவிற்கு இது தினமும் வழக்கமான ஒன்றுதான்.. "சரீம்மா.." என்றபடியே குடிசைக்குள் நுழைந்தாள்..

Representational Image
Representational Image

அன்புவிற்கு இரண்டு வயது இருக்கும்போதே அவளுடைய அப்பா ஒரு விபத்தில் காலமாகி விட்டார் .. வறுமையைத் தவிர வேறு எதையும் அவளது அப்பா விட்டுச் செல்லவில்லை.. இப்போதைக்கு அவளுடைய அம்மாவும், அம்மாவழி தாத்தாவும் மட்டுமே அவளுக்கு எல்லாம்.. அம்மாவின் கூலி வருமானத்தில்தான் குடும்பம் ஓடிக் கொண்டிருந்தது...

அன்புவின் ஊர் ஒரு சிறிய கிராமம்.. தேசிய நெடுஞ்சாலையிலிருந்து நான்கு கிலோமீட்டர் உள்ளே தள்ளியிருக்கிறது அந்த கிராமம்.. பஸ் எதுவும் கிராமத்துக்குள் வராது.. நெடுஞ்சாலை பஸ் ஸ்டாப்பில் நின்று விட்டு அப்படியே நேராகப் போய்விடும். அந்த கிராமத்திற்கும் நெடுஞ்சாலைக்கும் நடுவில் இரண்டு கிலோ மீட்டர் தூரத்திலுள்ள ஒரு அரசுப் பள்ளியில் படிக்கிறாள் அன்பு.. அம்மா வேலைக்குப் போய் விடுவதால், அன்புவிற்குத் துணை அவளது தாத்தாதான்... அவளை பள்ளிக்கு அழைத்து சென்று விடுவது மற்றும் திரும்ப அழைத்து வருவது என எல்லாமும் அவர்தான்.. பேத்தி மீது தாத்தாவுக்கும், தாத்தா மீது பேத்திக்கும் கொள்ளைப் பிரியம்...

இப்படி இருக்கையில் இரண்டு மாதங்களுக்கு முன்பு நடந்த ஒரு விபத்தில் தாத்தாவின் ஒரு கால் முறிந்து நடக்க முடியாமல் போய் விட்டது.. நல்ல வைத்தியம் பார்க்க வசதியில்லை.. பத்து கிலோ மீட்டர் தூரத்திலுள்ள நகர அரசு மருத்துவமனைக்கு அழைத்துச் செல்லவும் யாருமில்லை. உள்ளூர் நாட்டு வைத்தியர் கட்டு போட்டு, ஒரு குச்சியை ஊன்றியபடியே நடந்து வந்தார்.. கூடுதல் தூரம் நடப்பது மிகவும் சிரமம்.. பள்ளிவரை முன்புபோல் சென்று வர வாய்ப்பே இல்லை.

தற்போது நோய்த்தொற்றுக் காலம் என்பதால் பள்ளி மூடியிருந்தது.. அன்புவின் கிராமத்திலிருந்து நடந்து செல்லும் மாணவர்களில் அவள் ஒருத்தி மட்டுமே பெண்.. மற்ற அனைவரும் அவளை விட கூடுதல் வகுப்பில் படிக்கும் பையன்கள்.. அந்தப் பள்ளியின் மிக அருகிலுள்ள மற்றொரு கிராமத்திலிருந்துதான் நிறைய பெண் பிள்ளைகள் படிக்க வருகிறார்கள்.

Representational Image
Representational Image

தாத்தா உடன் வந்ததால் இது வரை அன்புவுக்கு பிரச்சனை ஏதுமில்லை.. அடுத்து பள்ளி திறந்தால் என்ன செய்வது என்பதே அவளுக்கு பெருங்கவலையாய் இருந்தது.. வரவர அந்தப் பையன்களின் பார்வையும் சரியில்லை.. அவளது வயதுக்கே உரிய கூச்சம் அவளை பள்ளிக்குத் தனியாக செல்வதை தடுத்தது.. பள்ளி திறப்பதற்குள் தாத்தாவின் கால் எப்படியாவது சரியாக வேண்டும் என அவள் வேண்டாத நாளில்லை..

மறுநாள் மதியம் பஞ்சாயத்து டிவியில் செய்தி ஓடிக் கொண்டிருந்தது.. அவ்வழியாகப் போன அன்புவின் காதில் அந்தச் செய்தி தேனாக வந்து விழுந்தது.. அதாவது, பத்து கிலோமீட்டர் தொலைவில் உள்ள டவுனில் ஏதோ ஒரு நிகழ்ச்சியில் கலந்து கொள்வதற்காக மறுநாள் முதலமைச்சர் வருகிறார் என்பதுதான் அந்தச் செய்தி.. அவளது கிராமத்திலிருந்து நான்கு கிலோ மீட்டர் தொலைவில் உள்ள தேசிய நெடுஞ்சாலை வழியாகவே முதலமைச்சரின் வாகனங்கள் செல்வதால் அன்புவுக்கு அளவற்ற மகிழ்ச்சி..! அந்த நெடுஞ்சாலையில் உள்ள பஸ் ஸ்டாப்பையொட்டி முதலமைச்சரின் வருகையை வேடிக்கை பார்க்க பக்கத்து ஊர்க்காரர்கள் நிறைய பேர் வந்து நிற்பார்கள்.. முதலமைச்சரிடம் எப்படியாவது மனு கொடுத்து தன் தாத்தாவுக்கு சிகிச்சை அளித்து நடக்க வைத்து விட வேண்டும் என்பதில் உறுதியாக இருந்தாள் அன்பு. . பஞ்சாயத்து டிவியில் அடிக்கடி செய்தி பார்த்து மனு கொடுப்பது சம்பந்தமாக அவளுக்கு எல்லாம் தெரிந்திருந்தது..

நேராக குடிசைக்குச் சென்ற அன்பு தனது நோட்டுப் புத்தகத்திலிருந்து ஒரு வெள்ளைத் தாளைக் கிழித்தாள்.. தனது கோரிக்கையினை மனுவாக அவளுக்கு தெரிந்த நடையில் எழுதினாள். பள்ளி வகுப்பில் மனு எழுதுவது பற்றி ஆசிரியை கற்றுத் தந்தது அவளுக்கு கைகொடுத்தது.. அம்மாவிடமும் தாத்தாவிடமும் இது பற்றி சொன்னால் தன்னை தனியாக அனுப்ப பயப்படுவார்கள் என்பது அன்புவுக்கு நன்றாகத் தெரியும்.. எனவே அவள் இதைப் பற்றி யாரிடமும் சொல்லவில்லை..

மறுநாள் அம்மா வழக்கம் போல வேலைக்கு சென்று விட்டாள்.. தாத்தாவுக்கு சாப்பாடு கொடுத்து விட்டு, தானும் அவசரமாக சாப்பிட்டு விட்டு மதிய நேரம் மனுவை எடுத்துக் கொண்டு கிளம்பினாள்.. பஞ்சாயத்து டிவி பார்க்க போவதாக தாத்தாவிடம் சொல்லிவிட்டாள்.. தாத்தாவுக்கு எப்போதும் அன்பு மீது முழு நம்பிக்கை இருந்தது.

Representational Image
Representational Image

அன்புவின் பள்ளியைத் தாண்டித்தான் அந்த நெடுஞ்சாலை பஸ் ஸ்டாப் செல்ல வேண்டும்.. நான்கு மணி வாக்கில் முதலமைச்சரின் வாகனம் அந்த பஸ் ஸ்டாப்பைக் கடந்து செல்லும் என்பதைத் தெரிந்து வைத்திருந்தாள். வேகமாக நடந்தாள்.. தெரிந்த பாதைதான் என்றாலும் தனியாகச் செல்வது இப்போதுதான் முதல் முறை.. தாத்தாவின் கால் எப்படியும் சரியாக வேண்டும் என்கிற உந்துதல் அவளுக்கு இத்தனை தைரியத்தை வரவழைத்திருந்ததது.

பள்ளியைத் தொட்டபோதே மணி மூன்றைத் தாண்டியிருந்தது.. இன்னும் இரண்டு கிலோமீட்டர் தொலைவு நடக்க வேண்டும்.. வேகமாக நடந்து கொண்டிருக்கும் போது பக்கத்துக்கு கிராமத்து முதியவர் ஒருவரும் அந்தப் பாதையில் நடந்து வந்து கொண்டிருந்தார் . அவரது கையில் ஒரு சிறு துணிப்பை வைத்திருந்தார்.. பஸ் ஸ்டாப் சென்று பஸ் பிடித்து பக்கத்து டவுனுக்கு போவது அவருடைய பயணத் திட்டமாக இருந்தது.. அந்த முதியவரை இதற்கு முன் அன்பு பார்த்ததில்லை.. ஆனால் அவரைப் பார்த்தால் தனது தாத்தாவைப் பார்ப்பது போன்றே அவளுக்கு பட்டது..

பள்ளியிலிருந்து நெடுஞ்சாலை செல்கிற அந்த இரண்டு கிலோமீட்டர் தொலைவு கொஞ்சம் மேடு பள்ளம் நிறைந்தது.. கருவேலஞ்செடிகளையும் சரளைக் கற்களையும் கடந்து போக வேண்டும்..

முதியவருக்கு காது சரியாக கேட்காது என்பதால் அவர் எதுவும் பேசாமல் தன்னால் முடிந்த அளவு தள்ளாடி நடந்து வந்து கொண்டிருந்தார்.. அன்புவை புன்னகையோடு பார்த்தார். அன்புவும் தனது மனு வைத்திருந்த மஞ்சள் பையை பிடித்தபடி கூட நடந்தாள்.. வெயில் உக்கிரமாக இருந்தது.. பஸ் ஸ்டாப்புக்கு இன்னும் ஒரு கிலோமீட்டர் தொலைவு இருக்கும் தூரத்தில் ஒரு பெரிய மேடு தென்பட்டது. அந்த மேட்டின் மீது ஏறி நடக்க வேண்டும். அன்பு லாவகமாக ஏறி நடந்தாள்.. சில நொடிகளில் "அம்மா.." என்ற சப்தத்துடன் அந்த முதியவரின் ஈனக் குரல் கேட்டு அன்பு திரும்பி ஓடி வந்தாள்..

Representational Image
Representational Image

அந்த முதியவர் மேட்டில் ஏறும்போது சரளைக்கல் சறுக்கி கீழே விழுந்திருந்தார்.. உதவிக்கு வேறு யாரும் இல்லை.. எழுந்திருக்க முயற்சி செய்து கொண்டிருந்த அந்த முதியவரை ஓடிச் சென்று உதவி செய்து அருகிலிருந்த ஒரு மர நிழலில் அமர வைத்தாள்.. பெரியவரின் கையில் லேசான சிராய்ப்பு ஏற்பட்டு சிறிது ரத்தம் வழிந்தது .. பெரியவர் வைத்திருந்த தண்ணீர் பாட்டிலைத் திறந்து அவருக்கு குடிக்கக் கொடுத்து பிறகு அந்த காயத்தில் வழிந்த ரத்தத்தைக் கழுவி விட்டாள். பெரியவரின் கண்கள் நன்றியில் பனித்தன..!

அப்போதுதான் அன்பு கவனித்தாள்.. பெரியவரின் சட்டைப் பையில் வைத்திருந்த மாத்திரைகள் கீழே விழுந்து சிதறிக் கிடந்தன.. பெரியவர் கீழே விழுந்ததில் சட்டைப்பை தையல் விட்டுப்போய் லேசாக கிழிந்திருந்தது.. அந்த மாத்திரைகளை பொறுக்கியெடுத்து பேப்பரில் மடித்து அவரது துணிப்பையில் வைத்தாள். அவரை ஆசுவாசப்படுத்தி நெடுஞ்சாலை பஸ் ஸ்டாண்டில் விட்ட போது முதலமைச்சரின் வாகனங்கள் ஏற்கனவே கடந்து போய் விட்டதற்கான அறிகுறிகள் தென்பட்டது.. பக்கத்துக்கு ஊர்க்காரர்கள் வேடிக்கை பார்த்து விட்டு திரும்பிப் போய்க் கொண்டிருந்தார்கள்..

சற்று நேரத்தில் அந்தப் பெரியவரின் பஸ் வர அதில் அவரை ஏற்றி அனுப்பி விட்டு, லேசான வருத்தத்துடன் வேகமாக வீடு வந்து சேர்ந்தாள் அன்பு.. தாத்தாவிடமும் அம்மாவிடமும் எதைப்பற்றியும் வெளிக்காட்டிக் கொள்ளவில்லை..

அடுத்த நாள் அன்புவின் அம்மாவுக்கு லேசாக உடம்புக்கு முடியவில்லை என்பதால் வேலைக்கு செல்லவில்லை.. கயிற்றுக் கட்டிலில் படுத்திருந்த தனது தாத்தாவின் கால்களுக்கு தைலம் தேய்த்து விட்டபடி மண் தரையில் அமர்ந்திருந்தாள் அன்பு. அப்போது அரசாங்க ஜீப் ஒன்று அன்புவின் குடிசை முன்பு வந்து நின்றது.. அதைப் பார்த்த அன்புவின் அம்மா செல்லத்தாயிக்கு தூக்கி வாரிப் போட்டது.. ஓடி வந்து வெளியே பார்த்தாள் .. அன்புவும் பின்னாடியே ஓடி வந்தாள்.. தாத்தா எழுந்து உட்கார்ந்து கொண்டார்.. என்ன நடக்கிறது என்று யாருக்கும் பிடிபடவில்லை..!

அன்புச்செல்வியின் மனு..! - சிறுகதை #MyVikatan

அரசாங்க அதிகாரிகளுடன் கிராமப் பஞ்சாயத்து தலைவரும் உடன் வந்திருந்தார். அரசாங்க அதிகாரி ஒருவர் பேசினார்: "அம்மா, உங்க பொண்ணு அன்புச்செல்வி கொடுத்த மனு முதலமைச்சரின் பார்வைக்கு வந்து பரிசீலனை பண்ணி, அவரின் உத்தரவுப்படி நாங்க இங்கே வந்திருக்கோம்.. உங்க வீட்டு பெரியவருக்கு தேவையான எல்லா மருத்துவ உதவிகளும் உடனே செய்யச் சொல்லி எங்களுக்கு உத்தரவு.. இன்னும் கொஞ்ச நேரத்தில ஆம்புலன்ஸ் வந்துரும்.. பெரியவரை இன்னிக்கே சிட்டி கவர்ன்மெண்ட் பெரிய ஆஸ்பத்திரியில அட்மிட் பண்ணறோம்.. அவருக்கு தேவையான துணிமணிகளை எடுத்து வையுங்க.."

அம்மாவுக்கும் மகளுக்கும் ஒன்றும் புரியவில்லை..

அவர்களின் குழப்பத்தைப் புரிந்து கொண்டு, அங்கிருந்த அரசு ஜீப் டிரைவர் விளக்கமாக எடுத்துச் சொன்னார்: "அம்மா.. நான் பக்கத்து கிராமத்தைச் சேர்ந்தவன்.. டவுன்ல அரசுத் துறை டிரைவர் வேலையில் இருக்கேன்.. என்னோட குடும்பமும் அந்த டவுன்லதான் இருக்கு.. நேத்து மதியம் என்னோட அப்பா எங்க கிராமத்திலிருந்து டவுன்ல இருக்கிற என் வீட்டுக்கு வந்தப்போ உங்க பொண்ணு உதவி செஞ்சதை சொன்னாரு.. அவருக்கு மாத்திரை எடுத்து கொடுக்கறப்போதான் தெரிஞ்சுது, மாத்திரை மடிச்சு வச்சிருந்த பேப்பர் உங்க பொண்ணு அன்பு முதலமைச்சருக்கு எழுதின மனுன்னு..! அதிலே உங்க வீட்டு பெரியவருக்கு மருத்துவ உதவி தேவைன்னு உங்க பொண்ணு எழுதியிருந்தது.. அதை நான் உடனே என்னோட உயரதிகாரிகள் மூலமா டவுன்ல முகாமிட்டிருந்த முதலமைச்சர் கவனத்துக்கு கொண்டு போனேன்.. உடனடி நடவடிக்கை எடுக்க சொல்லி உத்தரவு வந்து, இப்போ இங்கே வந்திருக்கோம்..!"

கீழே சிதறிக் கிடந்த பெரியவரின் மாத்திரைகளை பொறுக்கி எடுத்த அவசரத்தில் தனது மனுவிலேயே மடித்துக் கொடுத்தது அன்புவுக்கு அப்போதுதான் நினைவுக்கு வந்தது..!

முதலமைச்சரை பார்க்காமலேயே அன்புச்செல்வியின் மனு அவரைச் சென்றடைந்த விதத்தை யாராலும் நம்பவே முடியவில்லை..!

அம்மாவின் தோள்களை பற்றியபடி, ஆனந்தக் கண்ணீருடன் தாத்தாவைப் பார்த்தாள் அன்பு..

அந்தக் கண்ணீரில் கடவுள் தெரிந்தார்..!

- பா. முருகதாஸ்

விகடனில் உங்களுக்கென ஒரு பக்கம்...

உங்கள் படைப்புகளைச் சமர்ப்பிக்க இங்கே க்ளிக் செய்க https://www.vikatan.com/special/myvikatan/

My Vikatan
My Vikatan

ஏதோ ஓர் ஊரில், எங்கோ ஒரு தெருவில் நடந்த ஒரு விஷயம்தான் உலகம் முழுக்க வைரலாகிறது. உங்களைச் சுற்றியும் அப்படியொரு வைரல் சம்பவம் நடந்திருக்கலாம்... நடந்துகொண்டிருக்கலாம்... நடக்கலாம்..! அதை உலகுக்குச் சொல்வதற்காகக் களம் அமைத்துக் கொடுக்கிறது #MyVikatan. இந்த எல்லையற்ற இணையவெளியில் நீங்கள் செய்தி, படம், வீடியோ, கட்டுரை, கதை, கவிதை என என்ன வேண்டுமானாலும் எழுதலாம். மீம்ஸ், ஓவியம் என எல்லாத் திறமைகளையும் வெளிப்படுத்தலாம்.

உங்கள் படைப்புகளைச் சமர்ப்பிக்க இங்கே க்ளிக் செய்க https://www.vikatan.com/special/myvikatan/

அடுத்த கட்டுரைக்கு