Published:Updated:

'எங்க குடும்பம் ரொம்ம்ம்ம்ப பெருசு!’

ந.ஆஷிகா

'எங்க குடும்பம் ரொம்ம்ம்ம்ப பெருசு!’

ந.ஆஷிகா

Published:Updated:

மெரிக்காவின் வெஸ்ட் வர்ஜீனியாவில் இருக்கும் பால்ஸ் பிரிக்ஸ் -ஜேன் தம்பதியின் பெரிய்ய்ய்ய்ய குடும்பம் அது. வீடு முழுவதும் அவர்களின் பிள்ளைகள். கைக்குழந்தை முதல் 30 வயதுவரை என, கிட்டத்தட்ட 34 குழந்தைகள். இந்த 34 குழந்தைகளோடு டிசம்பர் மாதம் தங்களின் 38-வது திருமண நாளை கொண்டாடுகின்றனர் பால்ஸும், ஜேனும்!

34  பிள்ளைகளில், பால்ஸ் - ஜேன் பெற்றெடுத்த குழந்தைகள் ஐந்து மட்டுமே. மற்ற 29 பிள்ளைகளும், அவர்களால் தத்தெடுக்கப்பட்ட சிறப்புக் குழந்தைகள் என்பதுதான், அந்த வீடெல்லாம் நிறைந்திருக்கும் அன்பை இன்னும் அழகாக்குகிறது! மெக்ஸிகோ, ரஷ்யா, உக்ரைன், பல்கேரியா, கானா என உலகில் உள்ள பல நாடுகளுக்கும் சென்று, அங்குள்ள குழந்தைகளைத் தத்தெடுத்து வருகிறார்கள். இவர்கள் தத்தெடுப்பது, சிறப்புக் குழந்தைகளை மட்டுமே என்பது இன்னும் சிறப்பு!

'எங்க குடும்பம் ரொம்ம்ம்ம்ப பெருசு!’

‘‘ஒரு முறை மெக்ஸிகோவில் உள்ள ஒரு சர்ச் ஒன்றில் பிரார்த்தனை நேரத்தின்போது, ‘ஆதரவற்ற, கண்பார்வை இழந்த ஆப்ரஹம் என்ற இரண்டு வயதுக் குழந்தைக்கு மூளை பாதிப்பு ஏற்பட்டுள்ளது. அவன் குணமடைய வேண்டிக்கொள்ளுங்கள்’ என்றார்கள். அதைக் கேட்ட நொடியில், அந்தக் குழந்தையை நானே வளர்க்க வேண்டும் என்று தோன்றியது. என் கணவரும் அதற்கு சம்மதிக்க, அவன்தான் நாங்கள் தத்தெடுத்த முதல் குழந்தை. இது நடந்தது 85-ம் ஆண்டு. அவன் எங்களின் குடும்பத்தில் சேர்ந்த பின் கிடைத்த ஆத்ம திருப்தி, குறையுள்ள அனாதரவுக் குழந்தைகளைப் பற்றி கேள்விப்படும் போதெல்லாம் அவர்களைத் தத்தெடுத்து, வளர்க்க வைத்தது. அந்தப் பயணம், கானாவைச் சேர்ந்த, பெற்றோரால் கைவிடப்பட்ட கொஃபி, எங்களின் 29-வது தத்துக் குழந்தையாக இணைந்தது வரை வந்து நிற்கிறது!’’ என்கிறார் ஜேன்.

இந்தத் தம்பதி தத்தெடுத்துள்ள 29 குழந்தைகளில் போலியோ, சிறுநீரக செயலிழப்பு, ஆட்டிஸம், டவுன் சிண்ட் ரோம், புற்றுநோய், பார்வைக் குறைபாடு, பிறவியிலேயே காது கேட்காத, வாய் பேசாத குழந்தை என ஒவ்வொரு குழந்தைக்கும் ஒவ்வொரு குறைபாடு.

‘‘என் நோயும், நான் சந்தித்த புறக் கணிப்பும் வாழ்க்கை மீதான பிடிப்பையே அரித்துக்கொண்டிருந்த போதுதான், என் 14-வது வயதில், உக்ரைனிலிருந்து என்னைத் தத்தெடுத்தார்கள் அம்மா வும், அப்பாவும். எனக்கும், என்னைப் போல் இங்கு வந்து சேர்ந்த மற்ற பிள்ளைகளுக்கும் அளவில்லாத அன்பு, அக்கறையுடன், குடும்பம் என்ற அமைப்பின் மகிழ்ச்சியையும் பரிபூரணமாகத் தரும் எங்கள் அம்மா, அப்பா வுக்கு நாங்கள் செய்யப்போகும் கைம்மாறு என்ன என்று தெரியவில்லை!’’ என்று உருகுகிறார், ஜோசப்.

'எங்க குடும்பம் ரொம்ம்ம்ம்ப பெருசு!’

‘‘செலவுகள் முழுவதையும் என் சம்பளத்தின் மூலமாகவே சமாளிக்கிறேன். நான் வேலை செய்யும் நிறுவனத்தின் முதலாளி, எங்கள் பிள்ளைகளின் மருத்துவச் செலவுகளுக்கு பொறுப்பேற்றிருக்கிறார். குழந்தைகளுக்கு கடந்த 12 ஆண்டுகளில் 120 சர்ஜரிகளை செய்துள் ளோம். தவிர, அதற்குப் பிறகான தொடர் சிகிச்சைகள், தெரபிகள், அவர்களுக்கான மருந்துகளுடன் வாக்கர், வீல்சேர் போன்ற துணைபொருட்களும் தேவைப்படும். எங்க ளுக்கு உதவும் பொருட்டு இலவச மருத்துவம் பார்க்கும் மருத்துவர்களுக்கும் நன்றி சொல்லக் கடமைப்பட்டிருக்கிறோம்!’’ எனும் பால்ஸிடம், 

‘இன்னும் குழந்தைகளைத் தத்தெடுப்பீர்களா?’ என்றால், ‘‘கடவுள் ஒரு சின்னஞ்சிறு உயிரை எங்களிடம் அனுப்பும்போது, எப்படி வேண்டாம் என்று சொல்வது? நிச்சயமாக தத் தெடுத்துக் கொள்வோம். சிறப்புக் குழந்தைகளை வேண்டாம் என்று ஒதுக்கும் உறவுகளிடம் கேட்க ஒரு கேள்வி மட்டுமே எங்களிடம் இருக்கும்... ‘இந்தக் குழந்தையை எங்களோடு அழைத்துச் செல்லலாமா?’ என்பதுதான் அது!’’ என்கிறார். 

‘‘ஐந்தாயிரம் சதுர அடியில் உள்ள எங்கள் வீட்டில் ஒன்பது படுக்கையறைகள், மூன்று சமையற்கூடங்கள். ஒரு நாளைக்கு நான் ஆறு லோடு துணிகளைத் துவைப்பேன். தினமும்
காலை ஐந்து மணிக்கே எழுந்து குழந்தைகளுக்கான வேலைகளில் பிஸியாகிவிடுவேன். என் சின்னக் குழந்தைகளை, பெரிய குழந்தைகள் பார்த்துக்கொள்வது இன்னும் அழகு. நாங்களும், எங்கள் பிள்ளைகளும் சந்தோஷமாக இருக்கிறோம்!’’ என்கிறார் ஜேன், தன் கணவரின் கரம்பற்றி!