Published:Updated:

மஹாலக்ஷ்மி கடாக்ஷம்

செல்வம் கொழிக்கச் செய்யும் தொடர்- 9வேளுக்குடி கிருஷ்ணன், ஓவியம்: சங்கர்லீ

ஹாலக்ஷ்மியின் கடாக்ஷம் இருப்பதால்தான் நாம் பிறக்கிறோம். அப்படி பிறக்கும் நமக்கு மஹாலக்ஷ்மியின் கடாக்ஷம் கிடைத்தால்தான் வாழ்க்கை சிறப்பாக இருக்கும். ஆனால், மனிதராகப் பிறந்து நாம் படும் பாட்டைப் பார்க்கும்போது, இப்படிக் கஷ்டப்படுவதற்கு நாம் பிறக்காமல் இருந்திருக்கலாமே என்றும் சிலசமயங்களில் நாம் நினைக்கிறோம்.

நாம் பிறந்தால்தானே கர்மாக்களைத் தீர்த்துக்கொள்ள பாடுபட வேண்டும்? பிறக்காமலேயே இருந்துவிட்டால் நன்றாக இருக்குமே என்று நாம் நினைக்கலாம். இது எப்படி இருக்கிறது தெரியுமோ?

ஒருவர் இருக்கிறார். அவருடைய எடை நாளுக்கு நாள் 75, 90, 100 என்று கூடிக்கொண்டே போகிறது. எடையைக் குறைப்பதற்கு ஆலோசனை கேட்டு டாக்டரிடம் செல்கிறார்.

விகடன் Daily

Quiz

சேலஞ்ச்!

ஈஸியா பதில் சொல்லுங்க...

ரூ.1000 பரிசு வெல்லுங்க...

Exclusive on APP only
Start Quiz

டாக்டர் அவரிடம், ''நீங்கள் மூன்று வேளையும் நிறைய சாப்பிடுகிறீர்கள். முதலில் சாப்பாட்டைக் குறையுங்கள். ஒரு வேளை மட்டுமே சாப்பிடுங்கள். அதுவும் பச்சைக் காய்கறிகள், கீரைகளை அதிகம் சேர்த்துக் கொள்ளுங்கள். கூடியவரை அரிசி சாதம் சாப்பிடுவதைத் தவிருங்கள். அப்படியே சாப்பிடுவதாக இருந்தாலும் கைக்குத்தல் அரிசியாகச் சாப்பிடுங்கள். சாப்பிட்டது ஜீரணமாக தினமும் நடைப்பயிற்சி செய்யுங்கள்'' என்றெல்லாம் அறிவுரை சொல்லுவார். இதையெல்லாம் கேட்கும் நாம், ஒருவேளை சாப்பிட்டுவிட்டு அது ஜீரணமாக நடைப்பயிற்சி செய்வதற்கு பதிலாக, சாப்பிடாமலேயே இருந்துவிடலாமே என்று நினைப்போம். டாக்டரிடம் கேட்டால், அது சரிப்பட்டு வராது என்று மறுத்துவிடுவார். ஆக, நாம் வாழ்வதற்கு சாப்பிட்டே ஆகவேண்டும். ஆனால், சாப்பிடுவதால் உடல் எடை கூடாமல் இருக்க நடைப்பயிற்சி செய்தே ஆகவேண்டும்.

மஹாலக்ஷ்மி கடாக்ஷம்

இதேபோல்தான் நாம் பிறவி எடுப்பதும். நம்முடைய கர்மாக்கள் தீரவேண்டுமானால் நாம் பிறந்தே ஆகவேண்டும். அப்படி நாம் பிறவி எடுப்பதும், ஐஸ்வர்யம் அடைவதும், வைஷ்ண வார்த்தமான வைகுண்டத்தை அடைவதும் மஹாலக்ஷ்மி கடாக்ஷத்தினால்தான். பிறக்காமலேயே இருந்தால் கர்மாக்களையும் தீர்க்க முடியாது; மோட்சத்துக்கும் போக முடியாது. பிறக்கத்தான் வேண்டும்; கர்மாக்களைத் தீர்க்கத்தான் வேண்டும்.

சரி, பிறந்த இடத்தில் மறுபடியும் கருமங்களை சம்பாதிக்கிறோமே என்றால், உடற்பயிற்சி செய்வதற்குச் சாப்பிட வேண்டாமா? அதைப் போல்தான் இதுவும். சாப்பிட்டால்தான் உடற்பயிற்சி பண்ண முடியும். சாப்பிட்டு உடலை நன்றாக பயிற்சி செய்து, உடல் எடையைக் குறைத்துக்கொள்ள வேண்டும். அதைப்போல பிறந்து, நிறைய புண்ணியச் செயல்களைச் செய்து கருமத்தைத் தொலைத்துக்கொள்ள வேண்டும். பிறக்காமலேயே கருமத்தைத் தொலைத்துக்கொள்ள முடியாது.

பிள்ளைக்கும், பெண்ணுக்கும் கல்யாணம் செய்வதற்கு பெற்றோர் ஜாதகம் பார்க்கிறார்கள். கல்யாணம் செய்து வைக்காமலேயே இருந்தால் இவர்களிடமே பெண்ணும், பிள்ளையும் இருப்பார்கள் அல்லவா? கல்யாணம் செய்த பிறகுதானே பிரச்னையே ஆரம்பிக்கிறது. பிள்ளைக்குக் கல்யாணம் செய்துவைத்துவிட்டு, பிறகு வருகிற மருமகள் நாம் சொல்வதைக் கேட்பாளோ மாட்டாளோ என்று நினைத்து எந்தத் தாயாவது தன் பிள்ளைக்குக் கல்யாணம் செய்துவைக்காமல் இருந்துவிடுவாளா என்ன? பிள்ளை வளர்ந்தபிறகு நாம் சொல்லுவதைக் கேட்டு அதன்படி நடந்துகொள்ளப் போவதில்லை. அதனால், என் பிள்ளை வயதே ஆகாமல், நடக்கவே செய்யாமல், எப்போதும் என்னையே எதிர்பார்த்து, என் மடியிலேயே உட்கார்ந்து கொண்டிருந்தால் நன்றாக இருக்குமே என்று எந்த தாயாவது நினைப்பாளா என்ன? குழந்தையின் வளர்ச்சி சரியில்லாமல் போனால், உடனே டாக்டரிடம் எடுத்துக்கொண்டு ஓடுகிறார்கள் இல்லையா? குழந்தை வளர்ந்தால் இப்படியெல்லாம் நடக்கும் என்பது ஒரு தாய்க்குத் தெரியும். வளர்ந்த பிறகும் என்னை சேவிக்க வேண்டும். கல்யாணம் செய்துவைத்த பிறகும் மனைவியோடு வந்து என்னை சேவிக்க வேண்டும். அப்போதுதான் எனக்கு திருப்தி என்றுதானே ஒவ்வொரு தாயும் நினைக்கிறாள்? அதேபோல்தான் இங்கேயும்.

இப்போது நமக்கு கர்மாக்கள் நிறைய இருக்கின்றன. நாம் பிறந்த பிறகு மேலும்மேலும் கர்மாக்களைச் சம்பாதித்துக்கொள்கிறோம். ஏற்கெனவே இருந்த கர்மத்தையும் சரி, இந்தப் பிறவியில் நாம் சேர்த்துக் கொள்ளும் கர்மத்தையும் சரி... நாம் இந்த இடத்திலேயே தான் தீர்த்துக்கொள்ள வேண்டும். மோட்சம் போக வேண்டுமானால் பிறவாமை வேண்டும். பிறந்துதான் நாம் பிறவாமையை அடைய வேண்டும். இதற்கு நமக்கு மஹாலக்ஷ்மியின் கடாக்ஷம் அவசியம் வேண்டும்.  

மஹாலக்ஷ்மியின் கடாக்ஷம் முதல்முதலில் இந்தப் பிரபஞ்சத்தையும் நம்மையும் பகவான் சிருஷ்டிக்கும்போது தேவைப்படுகிறது. அப்போது தொடங்கி ஒவ்வொரு கட்டத்திலும் மஹாலக்ஷ்மியின் கடாக்ஷம் தேவைப்படுகிறது.

பகவான் பூரணமானவன்தான். அதில் சந்தேகமே இல்லை. எப்போது அவர் அப்படி பூரணனாக ஆகிறார் என்றால், மஹாலக்ஷ்மியின் கடாக்ஷம் அவருக்கு ஏற்படும்போதுதான். மஹாலக்ஷ்மி, எப்போது பகவானை கடாக்ஷித்து அவனுடன் சேருகிறாளோ, அப்போதே பகவானுடைய சுதந்திரமும் கோபமும் போயே போய்விடுகிறது.    

மஹாலக்ஷ்மியின் பார்வையினால் பகவா னுடைய சுதந்திரமும் கோபமும் நீங்கிவிடுவதும் ஒருவகையில் நமக்கெல்லாம் நல்லதாகவே போய்விடுகிறது. நாம் செய்கின்ற பாவங்களை எல்லாம் பகவான் கண்டுகொள்ள முடியாதபடி மஹாலக்ஷ்மியின் கடாக்ஷ பார்வையானது செய்துவிடுகிறது.

நம்முடைய குற்றங்கள் அனைத்தையும் போக்குவதற்காகவும், நம்மை பெருமாளிடத்தில் சேர்த்து வைப்பதற்காகவும், நாம் சரணாகதி அடையும்போது அது உறுதியாக நிலைக்கவும், நாம் தர்ம காரியங்கள் செய்யும்போது அது மேலும் மேலும் வளரவும் மஹாலக்ஷ்மியின் கடாக்ஷம் தேவைப்படுகிறது.

பிராட்டியின் பார்வையானது மிகவும் தீர்க்கமான பார்வை. மை தீட்டிய தன்னுடைய அகன்ற விழிகளால் அவள் பகவானைப் பார்த்துக்கொண்டே இருப்பாளாம். 'கருந்தடங்கண்ணி’, 'மைத்தடங்கண்ணினாய்’ என்றெல்லாம் ஆழ்வார்களால் பரவசத்துடன் பேசப்பட்டிருக்கும் பிராட்டியாரின் பார்வையானது பகவானின் திருமேனி நிறத்தையே மாற்றிவிடுகிறதாம். எப்படித் தெரியுமா?

பிராட்டியாருடைய திருக்கண்கள் நீண்டு கறுப்பாக இருக்குமாம். பகவானின் திருக்கண்களோ செம்மை படர்ந்து செவ்வரியோடி இருக்குமாம். இவர்கள் இருவரும் ஒருத்தருக்கொருத்தர் பார்வையை விலக்கிக்கொள்ளாமல், பார்த்த விழி பார்த்தபடி இருப்பார்களாம். இதனாலேயே பிராட்டியாரின் கண்களில் இருந்த கறுப்பு அப்படியே பகவானின் திருமேனியில் படிந்து அவனை கறுப்பு நிறத்தவனாக ஆக்கிவிட்டதாம். அதேபோல் பகவானின் செவ்வரியோடிய பார்வையினால் பிராட்டியார் செந்தாமரை நிறத்தைப் பெற்றுவிட்டாளாம். என்ன ஒரு ரசனை பாருங்கள்.

மஹாலக்ஷ்மி பிராட்டி நமக்காகவே, நாம் எல்லோரும் இறைவனுடன் ஐக்கியமாகி விட வேண்டும் என்பதற்காகவே முதலில் பகவானையும் பிறகு நம்மையும் கடாக்ஷிக்கிறாளாம். பகவானை முதலில் கடாக்ஷித்துவிட்டால், நம்முடைய குறைகள் பகவானுக்குத் தெரியாமல் போய்விடும் என்பதற்காகவே பகவானை முதலில் கடாக்ஷிக்கிறாள்.

மையக்கண்ணாள் மலர்மேல் உறைவாள் உறைமார்பினன்

செய்யக்கோலத் தடங்கண்ணன் விண்ணோர் பெருமான் தன்னை

மொய்ய சொல்லால் இசைமாலைகளேத்தி உள்ளப்பெற்றேன்

வெய்யநோய்கள் முழுதும் வியன்ஞாலத்து வீழவே

என்று நம்மாழ்வார் பாடி இருப்பதுபோல் பிராட்டியாரின் கடாக்ஷமானது நமக்கு அனைத்து மங்களங்களையும் அருளக்கூடியதாக இருக்கிறது.

எப்படி..?

கடாக்ஷம் பெருகும்...

தொகுப்பு: க.புவனேஸ்வரி