Published:Updated:

மஹாலக்ஷ்மி கடாக்ஷம்

வேளுக்குடி கிருஷ்ணன், ஓவியம்: சங்கர்லீ

மஹாலக்ஷ்மி கடாக்ஷம்

வேளுக்குடி கிருஷ்ணன், ஓவியம்: சங்கர்லீ

Published:Updated:

தாயார் தன்னுடைய நீண்ட, அழகிய இரு திருவிழிகளால் பெருமாளைப் பார்க்கும்போது அவளுடைய கண்களில் காணப்படும் கருமை நிறமானது, பகவானின் திருமேனியைக் கருமை நிறம் உடையதாகச் செய்துவிடுகிறது. அதேபோல், பெருமாள் தன்னுடைய செவ்வரி ஓடிய திருக்கண்களால் தாயாரைப் பார்க்கும்போது, தாயாரின் திருமேனி செம்மை நிறம் கொண்டதாக மாறிவிடுகிறது.

தாயாரின் கண்கள் ஏன் கறுப்பாகவும், பெருமாளின் கண்கள் ஏன் சிவந்தும் இருக்க வேண்டும் என்று நமக்குக் கேட்கத் தோன்றினால், அதற்கும் ஓர் அழகிய விளக்கத்தைச் சொல்லலாம். அதாவது, பெருமாளின் கரிய திருமேனியைத் தயார் பார்த்துக்கொண்டே இருந்தபடியால், அந்தக் கரிய நிறம் தாயாரின் கண்களில் படிந்துவிட்டது; பெருமாள் தன் செவ்வரியோடிய கண்களால் தாயாரின் அழகிய திருமேனியைப் பார்த்துக்கொண்டே இருந்தபடியால், அவருடைய கண்களின் செம்மை நிறம் தாயாரின் திருமேனியில் செந்நிறமாகப் படிந்துவிட்டது. அப்படி கேட்டால் அப்படி சொல்லுவது, இப்படி கேட்டால் இப்படி சொல்லுவது. ஆக, இருவருமே ஒருவரை ஒருவர் அந்த அளவுக்கு அந்நியோன்னியமாகப் பார்த்துக்கொண்டே இருக்கிறார்கள் என்றுதான் அர்த்தம்.

மஹாலக்ஷ்மி கடாக்ஷம்

ஒட்டுமொத்த விகடனுக்கும் ஒரே ஷார்ட்கட்!

அவர்கள் இருவரும் அப்படி ஏன் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக்கொள்ள வேண்டும்? இருவரும் சேர்ந்து நம்மைப் பார்க்கக்கூடாதா என்று நமக்குக் கேட்கத் தோன்றும். தாயார் பெருமாளைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாலும், அவ்வப்போது கடைக்கண் பார்வையால் நம்மையும் பார்த்து கடாக்ஷிப்பாள். ஆனால், பெருமாள் தாயாரை மட்டுமே, அவளுடைய அழகிய பார்வை தன்னை விட்டு அகலாமல் இருக்கிறதா என்று மட்டுமே பார்த்துக் கொண்டிருப்பாராம். அதுவும் ஒருவகையில் நமக்கு நல்லதுதான். மஹாலக்ஷ்மியைப் பார்ப்பதை விட்டு, அவர் நம்மைப் பார்த்தால், நாம் செய்கின்ற தவறுகள் எல்லாம்தான் அவருடைய கண்களுக்குத் தெரியும். அப்படி அவர் நம்மைப் பார்த்து நம்முடைய குற்றங்களைக் கருத்தில் கொண்டுவிடக் கூடாது என்பதற்காகவே மஹாலக்ஷ்மி தாயார், அவருடைய பார்வை தன்னிடம் இருந்து விலகிவிடாமல் பார்த்துக்கொள்கிறாளாம்!

பெருமாளின் கடாக்ஷம் நமக்குத் தேவை இல்லையா என்று கேட்டால், அவசியம் தேவைதான். ஆனால், எப்போது தெரியுமோ? பிராட்டியாரின் கடாக்ஷமானது நமக்கு ஏற்பட்டு, அதன் பயனாக நம்முடைய குற்றங்கள் எல்லாம் நீங்கிய நிலையில் அவளே பெருமாளின் கடாக்ஷத்தைப் பெற்றுத் தந்து, நம்மை மேன்மையடையச் செய்வாள். அப்போது பெருமாள் நாம் செய்திருக்கும் பாவங்களையே கணக்குப் போட்டுக்கொண்டிருந்தால், 'நான் என்னுடைய கடாக்ஷத்தினால் அவனுடைய பாவங்கள் எல்லாவற்றையும் இல்லாமல் செய்துவிட்டேன். அப்படியே கொஞ்சம் பாவங்கள் இருந்தால்தான் என்ன? என்னுடைய கடாக்ஷம் அவன்மேல் பட்டுவிட்டபடியால் தாங்கள் அவனை ரக்ஷிக்கலாமே’ என்று நமக்காகப் பரிந்து பேசுவாள்.

மஹாலக்ஷ்மி பிராட்டியாரால் மட்டுமே நம்முடைய பாவங்களை எல்லாம் இல்லாமல் தீர்க்கமுடியும்.

'மாரி மாறாத தண் அம்மலைவேங்கடத்து அண்ணலை

வாரி மாறாத பைம்பூம்பொழில் சூழ் குருகூர்நகர்

காரி மாறன் சடகோபன் சொல் ஆயிரத்து இப்பத்தால்

வேரி மாறாத பூமேல் இருப்பாள் வினைதீர்க்குமே'

என்று பாடி இருக்கிறார் நம்மாழ்வார்.

வாசனை மாறாமலும் வாடாமலும் இருக்கும் செந்தாமரையின்மேல் அமர்ந்திருக்கும் மஹாலக்ஷ்மி பிராட்டியார் நம்முடைய வினைகளை எல்லாம் தீர்த்துவிடுவாளாம்!

நாம் பகவானிடத்தில் பக்தி வைக்க வேண்டும் என்றால், அதற்கு முன்னதாக நாம் நம்முடைய பாவங்களில் இருந்து நம்மை விடுவித்துக்கொண்டு, நம்மைப் புனிதத் தன்மை கொண்டவர்களாக மாற்றிக்கொள்ள வேண்டும். அப்படி நம்முடைய பாவங்களில் இருந்து விடுபடவேண்டுமானால், அது மஹாலக்ஷ்மியின் கருணையினால் மட்டுமே சாத்தியப்படும்.

எத்தனை எத்தனை குற்றங்கள்தான் நாம் செய்திருந்தாலும், அத்தனை குற்றங்களையும் இல்லாமல் செய்து, நம்மை பகவானின் திருவடிகளில் சேர்ப்பிப்பது பிராட்டியாரின் கடாக்ஷ பார்வைதான்.

ராமாயணத்தில் ராவண வதம் முடிந்து, அசோக வனத்தில் இருந்து சீதையை அழைத்துக்கொண்டு புஷ்பக விமானத்தில் வந்துகொண்டிருந்த ராமபிரான், சீதையிடம் ஒவ்வொரு இடமாகக் காட்டிக்கொண்டே, 'இங்கேதான் நான் கும்பகர்ணனைக் கொன்றேன்; அதோ அங்கே இந்திரஜித்தைக் கொன்றேன்; இங்கே ராவணனை வதம் செய்தேன்; இதோ இங்கே பார், இங்கேதான் நான் சேது பாலத்தை ஏற்படுத்தினேன். எல்லாவற்றையும் உன் ஒருத்திக்காகவே செய்தேன்’ என்றெல் லாம் சொல்லியபடி வந்தவர், 'அடடா, யுத்தத்தினால் சீரழிந்துபோன இலங்கைக்கு அல்லவா நான் விபீஷணனுக்கு பட்டாபிஷேகம் செய்துவைத்தேன்?’ என்று அப்போதுதான் நினைவு வந்தவராக, இலங்கையைத் தாண்டும்போது, சீதையைப் பார்த்து, ''வைதேகியே, உன்னுடைய அழகிய திருக்கண்களால் நீ இலங்கையை குளிரக் குளிர கடாக்ஷிக்க வேண்டும்'' என்கிறார்.

அதற்கு சீதை சொல்லுகிறாள்: ''நான் இலங்கையை இப்போதுதான் புதிதாகப் பார்க்கவேண்டுமா என்ன? பத்து மாதங்களாக இங்கேதானே இருந்தேன். அப்போது பார்க்காத இலங்கையையா நான் இப்போது பார்க்கப் போகிறேன்?''

அதைக் கேட்ட ராமபிரான், ''தேவி, அப் போது நீ பார்த்த நிலை வேறு, இப்போது நீ பார்க்கப்போகும் நிலை வேறு. அன்று ராவணன் உன்னை என்னிடம் இருந்து பிரித்தபடியால், உன் பார்வையில் கோபம் இருந்திருக்கக் கூடும். ஆனால், இப்போதோ நம் பிள்ளை விபீஷணன் இலங்கையை ஆளப்போகிறான். அவனுடைய ராஜ்யம் நன்றாக இருக்க வேண்டும் என்பதற்காக நீ இப்போது இலங்கையை உன்னுடைய கனிவான பார்வையினால் பார்த்து கடாக்ஷிக்க வேண்டும்'' என்கிறார்.

அதைக் கேட்டுச் சிரித்த சீதை, ''நீங்கள் வேண்டுமானால், ராவணனைக் கோபமாகவும் விபீஷணனைக் கனிவாகவும் பார்க்கலாம். உங்களுடைய பார்வை விசேஷமாக இருக்கலாம். ஆனால், நாம் இருவரையும் ஒரேமாதிரியாகத்தான் பார்ப்போம். உம்முடைய ஒரு கண் சூரியன் என்றால், மற்றொரு கண் சந்திரன் ஆகும். சூரியனாக இருக்கிற கண்களில் நிக்கிரஹம்; சந்திரனாக இருக்கக்கூடிய கண்களில் அனுக்கிரஹம் என்று பேதம் இருக்கலாம். ஆனால், நாம் இருவரையும் ஒரே மாதிரியாகத்தான் பார்த்தோம். ராவணனைத் திருத்தப் பார்த்தோம் என்றால், விபீஷணனை அங்கீகரிப்பதற்காகப் பார்த்தோம். ஹனுமனையும் பார்வையினால் அனுக்கிரஹித்தோம். என்னைப் பொறுத்தவரை நான் எப்போதும் இந்த இலங்கையை ஒரே மாதிரியாகத்தான் பார்த்தேன். நான் மட்டும் கொஞ்சம் கோபப் பார்வை பார்த்திருந்தால், இந்த இலங்கையே எரிந்து போயிருக்கும்'' என்கிறாள்.

ஆக, எப்போதுமே பிராட்டியாரின் பார்வை கடாக்ஷித்து அனுக்கிரஹம் செய்வதாக இருக்குமே தவிர, நிக்கிரஹம் செய்வதாக இருக்காது. சீதா பிராட்டியின் கடாக்ஷப் பார்வையின் கருணைத் திறமானது ராமாயணத்தில் இன்னும் சில இடங்களில் விவரிக்கப்பட்டு இருக்கிறது. அதுபற்றி...

கடாக்ஷம் பெருகும்...

தொகுப்பு: க.புவனேஸ்வரி

தெளிவான புரிதல்கள் | விரிவான அலசல்கள் | சுவாரஸ்யமான படைப்புகள்Support Our Journalism