Published:Updated:

ஆட்டோகிராஃப்!

ஆட்டோகிராஃப்!

ஆட்டோகிராஃப்!

ஆட்டோகிராஃப்!

Published:Updated:

பருவ மழையும்... பட்டுப்பூச்சிக் கொலையும்!

ஆட்டோகிராஃப்!

ழைக் காலங்களில் மண்ணோடு விளையாடுவதுதான் எங்களின் அதிகபட்ச விளையாட்டு. மழைவிட்டதும் வீட்டைச் சுற்றி, தோட்டம் என பார்க்குமிடங்களில் எல்லாம் வெல்வெட் போன்ற தோல் கொண்ட அடர்சிவப்பு நிற பூச்சிகள் ஓடிக்கொண்டிருக்கும். அவற்றைப் பிடித்து மெள்ள தடவிக் கொடுத்தால், மெத்துமெத்து என்று பட்டுப்போல இருக்கும். அதுதான் எங்களுக்கு பட்டுப்பூச்சி.

ஒட்டுமொத்த விகடனுக்கும் ஒரே ஷார்ட்கட்!

‘இந்தப் பட்டுப்பூச்சியில இருந்துதானே பட்டுச்சேலைக்கு நூல் எடுக்கிறாங்க' என்று தவறுதலாக புரிந்துகொண்டு, `நாமளும் இதுல இருந்து நூல் எடுப்போம்’ என்றபடி எங்கள் தெரு பையன்கள், அதைப் பிடித்து சுடுநீரில் போட்டு, அது துடித்து சாகும்வரை விட்டு, அதன் மேல் இருக்கும் அந்தக் கலரை எடுக்கப் பார்ப்பார்கள். ஆனால், இறந்ததும் கலர் மாறிவிடும். மீண்டும் இன்னொரு பூச்சியைத் தேடுவார்கள். பெண் பிள்ளைகள் எல்லாம், ‘பாவம்டா விட்டுடலாம்டா' எனக் கெஞ்சினாலும், அவற்றுக்கு உயிர் பிச்சை கிடைத்ததில்லை.

இப்படி எத்தனை எத்தனையோ பூச்சிகள், உயிரினங்கள் எல்லாம் விடலைகளிடம் சிக்கி உயிரிழந்த கதைகள் ஏராளம். அந்த உயிரினங்கள் எல்லாம் விட்ட சாபம்தானே... இன்று மழைக்காக வருந்திக்கொண்டிருக்கிறோம் என்றுகூட சில நேரங்களில் தோன்றுவதுண்டு.

- ஆர்.ராதிகா, சங்ககிரி

தெய்வம் நேரில் வந்தது!

ஆட்டோகிராஃப்!

ல்லூரியில் படித்துக்கொண்டிருந்த காலத்தில், ஒரு நாள் தூத்துக்குடி பஸ்நிலையத்தில் நின்றிருந்தபோது, தற்செயலாகத்தான் கவனித்தேன், என் பர்ஸ் தொலைந்துபோனதை. அங்கே யாரையும் தெரியாது என்பதால், கைகளை பிசைந்தபடி நின்றிருந்தேன். அப்போது செல்போனும் இல்லாத காலம். ஊருக்குப் போகிற பஸ்ஸில் ஏறி கண்டக்டரிடம் நடந்ததைச் சொல்லி பயணிக்கலாமா... நம்புவாரா... திட்டிவிட்டால் மானம் போய்விடுமே... என பலவாறான யோசனைகளில் குழம்பி நின்றேன். அருகில் இருப்பவர்களிடம் பணம் கேட்டு பார்க்கலாம் என்கிற யோசனை வர, ஒரு மணி நேரமாக அருகில் இருப்பவர்களை பார்ப்பதும், கைகளைப் பிசைவதுமாக நின்றிருந்தேன்.

அப்போது என் அப்பா வயதில் இருந்த ஒருவர் அருகில் வந்து, `ரொம்ப நேரமா தனியா ஏதோ, ஒரு டென்ஷன்ல நின்னுட்டு இருக்கிறியேம்மா... என்ன பிரச்னை?' என்று கேட்கவும், கண்ணீர் பொங்கிவிட்டது. விஷயத்தைச் சொன்னதும் கைப்பையை திறந்து 200 ரூபாயை எடுத்து என் கையில் வைத்து மூடினார். அப்போது, அவருடைய பஸ் வர, சட்டென்று ஏறிப்போய்விட்டார்.

நான் எந்த ஊர், நான் சொல்வது உண்மையா என்று எதுவும் கேட்காமல் சடாரென வந்து உதவிய அவருடைய முகம்கூட அப்போதிருந்த பதைபதைப்பில் என்னுள் பதியவில்லை. நேரில் வந்த தெய்வமாகவே இன்று வரை நினைத்துக் கொள்கிறேன்!

- ரமா, தூத்துக்குடி

தெளிவான புரிதல்கள் | விரிவான அலசல்கள் | சுவாரஸ்யமான படைப்புகள்Support Our Journalism