Published:Updated:

மனுஷி - 2

மனுஷி - 2
பிரீமியம் ஸ்டோரி
News
மனுஷி - 2

தாலாட்டுசுபா கண்ணன் - ஓவியங்கள்: ஸ்யாம்

மனுஷி - 2

ரு குடும்பத்தில் பெண் குழந்தை பிறந்தால், அம்பிகையே வந்து பிறந்ததாக ஐதீகம் என்பார்கள் முன்னோர்கள். தென்மாவட்டங்களில் தலைச்சன் குழந்தை பெண் குழந்தையாகப் பிறந்தால்  மஹாலக்ஷ்மியே வந்து பிறந்ததாகக் கொண்டாடி மகிழ்வார்கள். இப்படி சத்தமில்லாமல் பெண் குழந்தைகளை நம் முன்னோர்கள் கொண்டாடியிருக்கிறார்கள் என் பதை வரலாற்றை சற்று தூசுதட்டி பார்த்தால் தெரியும்கொஞ்சம் நம் வாழ்க்கையைக் கூர்ந்து கவனித்தால், குழவிப் பருவம் முதல் கிழவிப் பருவம் வரை ஆண்களைவிட பெண்களுக்கே நமது தர்மம் அதிக முன்னுரிமை அளிக்கிறது என்பதை அறிய முடியும். ஆன்மிக வழிபாடுகளில், உற்சவங்களில் எல்லாம் கன்னிப் பெண், மங்கை, மடந்தை, சுமங்கலி எனப் பெண்களுக்கே முதலிடம். தவம், யாகம், ஹோமம் எல்லாம் ஆண்களுக்கே! பெண்கள் ஏதும் செய்யாமல் போனாலும், கணவன் செய்யும் ஆன்மிகக் கைங்கர்யங்களில் கிடைக்கும் புண்ணியத்தில் பாதி மனைவிக்கும் கிடைத்துவிடும் என்கிறது சாஸ்திரம். அதே நேரம், கணவனின் பாவத்தில் துளியும் மனைவிக்குச் சேராது. ஆண்களுக்கே சந்நியாஸம். பெண்கள் தனியாக துறவெல்லாம் மேற்கொள்ள வேண்டியதில்லை. இப்படிச் சடங்குகள், சம்பிரதாயங்கள், குடும்ப விசேஷங்கள், கிராமப் பண்டிகைகள், விழாக்கள் மூலம் மிகவும் சுலபமாகப் பெண்களைப் படிப்படியாக தெய்விக தன்மையை அடையச் செய்துவிடுகிறது நமது சனாதன தர்மம்.

அநேக வீடுகளில் முதலில் பிறக்கும் பெண் குழந்தையே அடுத்ததாக பிறக்கும் அத்தனை குழந்தைகளுக்கும் இரண்டாம் தாயாகிறாள். அவர்களாலேயே அடுத்த தம்பி, தங்கைகளின் திரு மணம், வேலை, நல்லது கெட்டது அனைத்தும் நடக்கும் என்பது மட்டும் மாறாத ஒரு மாற்றமாகியிருக் கிறது. அதுசரி, குழந்தைகள் பிறந்ததும் பாடப்படும் தாலாட்டுப் பாடல் எப்படி உருவானது என்று தெரியுமா? 

தால் என்றால் நாக்கு. நாக்கைச் சுழற்றியும், ஆட்டியும் ரா… ரா… ரா… லு… லு… லு… என்று தொடங்கிப் பாடுவதால் இது தாலாட்டு என்று பெயர் பெற்றது. இது ஆராட்டு, ரோராட்டு, ஓராட்டு, தாராட்டு, தொட்டிப் பாட்டு, தூரிப் பாட்டு என்று பலவகையாகக் குறிக்கப் படுகிறது. தாலாட்டுப் பாடல்கள் பெரும்பாலும் நீலாம்பரி என்னும் இன்ப மூட்டும் ராகத்திலேயே பாடப்படுகின்றன. எனினும், யதுகுலகாம்போதி, சஹானா, ஆனந்தபைரவி போன்ற ராகங்களிலும் இவை இசைக்கப்படுகின்றன. தாலாட்டுப் பாடல்களில் குழந்தையின் அருமை, மாமன் பெருமை, குலப்பெருமை போன்றவை இடம்பெறும். தத்ரூபமான உவமை, உருவக அணிகள் கையாளப்படும். அப்படி பாடப்பட்ட ஒரு தாலாட்டு பாடலை பாருங்கள்

‘கொவ்வை இதழ் மகளே –
என் குவிந்த நவரத்தினமே,
கட்டிப் பசும்பொன்னே
என் கண்மணியே கண் வளராய்’

விகடன் Daily

Quiz

சேலஞ்ச்!

ஈஸியா பதில் சொல்லுங்க...

ரூ.1000 பரிசு வெல்லுங்க...

Exclusive on APP only
Start Quiz

என்ற வரிகளில் குழந்தை  நவரத்தினமாகவும், பசும்பொன்னாகவும், கண்மணியாகவும் உருவகிக்கப்பட் டுள்ளது படித்து இன்புறத்தக்கது. பக்தி இலக்கியங்களிலும் இறைவனைக் குழந்தையாக பாவித்து தாலாட்டுகள் பாடப்பட்டுள்ளன.

சில நாட்களுக்கு முன்னால், எங்கள் தெருவிலேயே ஒரு வீட்டில் நடக்கும் தியான வகுப்புக்குப்

மனுஷி - 2

போயிருந்தேன். வகுப்பு முடிந்து எல்லோரும் கும்பலாக உட்கார்ந்து பேசிக்கொண்டிருந்தோம். அப்போது தோழி ஒருத்தி சட்டென... “முன்னெல்லாம் நம்ம வீட்டுப் பாட்டிமார்கள், வீடே கதின்னு இருப்பாங்க. சமையற்கட்டைத் தவிர, வேறு எதுவும் தெரியாது அவங்களுக்கு. ஆனாலும் அவங்க முகத்துல அப்படி ஒரு தேஜஸ் இருக்கும், கவனிச்சிருக்கீங்களா? இப்ப ஏன் அப்படி யாரையும் பார்க்க முடியலை?” அவள் கேள்வி எங்களை யோசிக்க வைத்துவிட்டது. ‘ஆமாம். ஏன்?’ முந்தைய தலைமுறைப் பாட்டிகள் மிகவும் பாஸிட்டிவாகவே பேசுவார்கள். முடியாது, நடக்காது, கிடைக்காது என்கிற எதிர்மறை வாக்கியங் கள் எதுவும் அவர்கள் பேச்சில் வராது. முடியுமோ, முடியாதோ… என்றபடி கடவுள் மேல் பாரத்தைப் போட்டுவிட்டு வேலையைத் தொடங்கி விடுவார்கள்.

அவர்களிடம் நிறைய நம்பிக்கை இருந்தது. அது நன்னம்பிக்கையோ, மூட நம்பிக்கையோ… கண்டிப்பாக திட நம்பிக்கை. ஆனால், இன்றைக்கு நம்மிடம் நிறைய லாஜிக் இருக்கிறது. இது சரி வருமா, சாத்தியப்படுமா என யோசிக்க நமக்கு நிறைய நாலெட்ஜும் இருக்கிறது. ஆனாலும் என்ன… ஒன்று நடக்கும் என்று மனது நம்பி விடாதவாறு, அது நடக்காது என்பதற்கான ஆதாரங்களை அறிவு லாஜிக்காக அடுக்கிக் குழப்புகிறது.

லாஜிக்காக யோசிப்பது இருக்கட்டும்; தப்பில்லை. ஆனால், கொஞ்சமே கொஞ்சம் போன தலை முறைப் பெண்களின் வாழ்க்கையில் இருந்து நாமும் சிலதைக் கற்றுக்கொள்ளலாமே? அடுத்த தலைமுறைப் படித்த பெண்கள் அதைக் கொஞ்சம் கோட்டைவிட்டார்கள். நாம் அதை மீட்டெடுப்போமா?

வரலாறு கண்ணாடியைப் போன்றது. சுய மதிப்பீட்டுக்குக் கொஞ்சம் கண்ணாடியைப் பார்ப்போம்.

(இன்னும் உணர்வோம்)