Published:Updated:

நம் கிராமம்... நம் கதைகள்! - ஊரூர் ஆல்காட் குப்பம்

ஒட்டுமொத்த விகடனுக்கும் ஒரே ஷார்ட்கட்

Use App
நம் கிராமம்... நம் கதைகள்! - ஊரூர் ஆல்காட் குப்பம்
நம் கிராமம்... நம் கதைகள்! - ஊரூர் ஆல்காட் குப்பம்

அறிவோம் நிவேதிதா லூயிஸ் - படங்கள்: அனீஸ் தீனதயாளன், கரின் ஹார்ட்

பிரீமியம் ஸ்டோரி
நம் கிராமம்... நம் கதைகள்! - ஊரூர் ஆல்காட் குப்பம்

கோயில்களும் புராதனக் கட்டடங்களும் நிறைந்த நகரமாக நம் கண்களுக்குத் தோன்றும் சென்னை, ஒரு பெரும் சமூக, மானுடவியல் நாற்றங்காலாக, ஒரு நாகரிகத்தின் தொட்டிலாக கண்முன் விரிந்த தினம் அன்று..! பிப்ரவரி மாத ஞாயிறு ஒன்றில் `ஊரூர் ஆல்காட் குப்பத்தின் வாழும் வரலாற்றுப் பயணம்' நிகழ்ந்தது. `வெட்டிவேர் கலெக்டிவ்' மற்றும் `அர்பன் டிசைன் கலெக்டிவ்' ஆகிய அமைப்புகள் இணைந்து நிகழ்த்திய பயணம் குறித்த தகவல் கிடைத்ததும் வழக்கம்போல ஆர்வம் தொற்றிக்கொள்ள, செல்ல மகளுடன் கிளம்பியாயிற்று!

நம்பர் 1, எலியட்ஸ் பீச், பெசன்ட் நகர்... இதுதான் பயணம் தொடங்கும் இடம். பயணத்தை வழிநடத்திச் சென்றவர் சமூக ஆர்வலர் நித்தியானந்த் ஜெய ராமன். 1880-களில் தியோசபிகல் சொஸைட்டிக்கான இடம் தேடும் முயற்சியில் மேடம் பிளவாட்ஸ்கி இறங்கியபோதே ஊரூர் குப்பம் இருந்திருக்கிறது. அதன் மூத்த குடிகள் இருந் திருக்கிறார்கள். ஆடியோ விவரணையிலேயே பனை மரங் களும் தாழையும் மணல் மேடுகளும் நிறைந்த ஒரு சிறிய கடற்கரை கிராமத்தை கண்முன் நிறுத்தி விடுகிறார்கள் பயணக் குழுவினர். நடைபாதையில் ஆங்காங்கே சிறிய அட்டைகளில் அந்த இடங் கள் குறித்த குறிப்பு, `வா', `நெ', `தே' என்ற எழுத்துகளுடன் வரவேற்றன. கடல்சார் வாடைக் காற்று, நெய்தல் நிலம், தெய்வமான தேசம்மா என்பதை அவை குறித்தன.

நம் கிராமம்... நம் கதைகள்! - ஊரூர் ஆல்காட் குப்பம்

முதலில் சென்றது `கன்னி கோயில்' இருந்த இடம். கடலில் மரித்த வெள்ளைக்காரர்களின் ஆவிகள் நடமாடிய இடம் என்றும், ஊர் எல்லையில் பேய் பிசாசுகளை விரட்டிக் கொண்டுவந்து சேர்க்கும் இடம் அது என்றும் சொல்லவும், கொஞ்சம் பீதியுடனும், கிராமத்து மக்களின் வெள்ளந்தி மனதை நினைத்து ஒரு சிறு புன்னகையுடனும் நடந்தோம். 1965-ல் பெசன்ட் நகர் நிறுவப்பட்ட காலத்தில், இங்கே அரசால் கட்டித் தரப்பட்ட குவிந்த (Doom) கூரை கொண்ட கூண்டு வீடுகள் இரண்டு, கான்கிரீட் குவியலுக்கு நடுவே, இன்றும் கம்பீரமாக நிற்கின்றன.

நம் கிராமம்... நம் கதைகள்! - ஊரூர் ஆல்காட் குப்பம்

அடுத்துச் சென்றது எல்லையம்மன் கோயில். இந்த அம்மனின் கதை சுவாரஸ்யமானது. கடலுக்கு மீன்பிடிக்க சென்ற ஒரு மீனவர் வலையில் ஒருநாள் சிக்கியது பெரிய கல் மட்டுமே. கோபம் அடைந்த மீனவர், அதை கடலில் தள்ளிவிட்டு மீண்டும் வலையை வீச, இம்முறையும் அதே கல் சிக்கியது. பலமுறை வலை வீசியும், அதே கல் மீண்டும் மீண்டும் சிக்கியதால் வியப்படைந்த மீனவர், அதை படகின் மூலையிலேயே வைத்தார். சூரிய ஒளி பட்டு பிரகாசமாக ஜொலித்தது அந்தக் கல். இப்போது மீண்டும் வலையை வீச, வலை நிறைய மீன்கள். கரைக்கு வந்த அந்தக் கல் எல்லையம்மனாக உருவெடுத்தது. அதைச் சுற்றிய கோயில் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக உருப்பெற்றது. இப்போது ஊரூரின் அடையாளமாகவே மாறிப்போனது எல்லையம்மன் கோயில். உள்ளே சிம்ம வாகனம், மூஞ்சுறு வாகனம், குதிரை வாகனங்கள் அணிவகுத்து நிற்க, ஒரு குறும்படம் திரையிடப்படுகிறது. ஊரூரின் சுந்தரமூர்த்தி ஐயா, பாளையம் ஐயா - இவர்களின் கிராமம் குறித்த குறிப்புகளும், `ஏலேலோ ஐலேசா' பாடலும் ஊரின் மீதான நம் ஈர்ப்பை அதிகப்படுத்துகின்றன.

நம் கிராமம்... நம் கதைகள்! - ஊரூர் ஆல்காட் குப்பம்

கோயில் வளாகத்தில், 1965-ல் கிராமத்தின் வடிவமைப்பை தத்ரூபமாகக் காட்டும் மாதிரி ஒன்று அசரடிக்கிறது. ஊரூர் கிராமவாசியும், மீனவர் கூட்டுறவு சங்கத்தின் நிர்வாகியும், ஊரூர் ஆல்காட் குப்ப விழாவின் தன்னார்வலர்களில் ஒருவருமான சரவணன், 1960-களில் ஊரூரின் நீர்நிலைகள், வீடுகள், கோயில்கள் குறித்து விளக்கினார். அவற்றில் எதுவும் இன்று இல்லை என்பதே பெரும்சோகம். அவர்கள் வணங்கும் முனி கோயில் மட்டும் இன்னமும் பெசன்ட்நகரின் இறுக்கத்தில் மறைந்திருக்கிறது. அருணாசலச் செட்டியாரின் மாளிகை இருந்த இடம் இன்றைய சான்சலர் அப்பார்ட்மென்ட்டாக மாறியிருக்கிறது. நகரமயமாதலின் பேய்க்கரங்கள் ஆழ்துளைக் கிணறுகளை நிறுவிய வேகத்தால், ஊரூரின் நிலத்தடி நீர், கடல் நீரைப் போலவே உவர்ப்பாக இருக்கிறது. சமுதாயக்கிணறு இன்று இல்லை, குளங்கள் இல்லை, கடல் நீரை உள்வாங்காமல் தடுக்கும் இயற்கை மணல் மேடுகள் இல்லை. ஊர்கூட்டம் போட்ட திறந்தவெளி குப்பை மேடாகவே காட்சி தருகிறது.

நம் கிராமம்... நம் கதைகள்! - ஊரூர் ஆல்காட் குப்பம்

ஊரூர் வீடுகளின் வாயில்களில் நாம் காணும் முதல் காட்சி - அவர்கள் வணங்கும் தெய்வமான தேசம்மா, தேசப்பா. மஞ்சளும் குங்குமமும் பூசி, பூஜை செய்த செங்கற்கள் இரண்டு வீடுகளின் முன் அழகாகக் காட்சி தருகின்றன. அவை இல்லாத வீடுகளில், சுவரில் வட்டமாக மஞ்சள் பூசி, குங்குமம் வைத்து வழிபடுகிறார்கள். குப்பத்துப் பெண்களின் காவல் தெய்வமான தேசம்மாவை, இங்கு குழந்தை பிறந்த மூன்று, ஐந்து மற்றும் ஒன்பதாம் மாதங்களில் சிறப்புப் பூஜை செய்து வணங்குகிறார்கள்.

தன்னார்வலர் வழிகாட்டு தலால், மூன்று மாதங்கள் புகைப்படக்கலை பயிற்சி பெற்ற ஊரூரின் சிறுவர், சிறுமியரின் கைவண்ணத்தில் எடுக்கப்பட்ட புகைப்படங்கள் ஒரு தெரு வெங்கும் அணிவகுத்து அழகூட்டுகின்றன. விழிகள் விரிய பார்த்தபடி நகர்கிறோம். குழந்தைகளின் உலகம்தான் எத்தனை அழகானது!

நம் கிராமம்... நம் கதைகள்! - ஊரூர் ஆல்காட் குப்பம்

கடலை ஒட்டிய அடுத்தத் தெருவுக்குள் நுழையும்போதுதான் நம்மைத் தாக்குகிறது வடிகாலற்ற தெருக்களின் கழிவுநீர் வாடை. இதுவரை வெறும் அழகியலோடு, வாழ்வுமுறை நடையாக இருந்த பயணம் சட்டென ஒரு விழிப்பு உணர்வுப் பயணமாக பரிமாணம் மாறுகிறது. கூப்பிடு தொலைவில் பளபளக்கும் பெசன்ட்நகர் இருந்தும், ஊரூரின் வீதிகளில் சாக் கடை பெருக்கெடுத்து ஓடுகிறது. அரசு இயந்திரத்தின் மெத்தனம் அயர்வையே நமக்குத் தருகிறது. ஊரூரின் 50 சதவிகிதத்துக்கும் அதிகமான பெண்களுக்குக் கழிவறை வசதி இல்லை.

நம் கிராமம்... நம் கதைகள்! - ஊரூர் ஆல்காட் குப்பம்

தெருக்களில் மகிழ்ச்சியுடன் பெண்கள் அமர்ந்து பணம் வைத்து சிறு பிளாஸ்டிக் பந்துகளை உருட்டி விளையாடுகிறார்கள். தாயம் விளையாடுகிறார்கள் சில பெண்கள். `போட்டோ எடுத்துக்கோ…வா' என்ற கனிவான அழைப்பு வேறு.கொஞ்சம் காலாற பின்தங்கிய நம்மை வளைத்தது ஒரு போலீஸ் ஜீப். `இங்கெல்லாம் ரொம்ப நேரம் நிற்கக்கூடாது… மோசமான இடம்' என்ற எச்சரிக்கையுடன் நகர்கிறார் ஓர் உயர் அதிகாரி. `மோசமான இடம்' என்கிற வர்ணனைக்கு அங்கே எதுவுமே இருப்பதாக எனக்குத் தெரியவில்லை. மீனவக் குப்பங்களின் மீதான இந்த பொதுப்புத்தி மாறவே இந்தப் பயணம், இந்த ஊரூர் ஆல்காட் குப்பம் விழா!

நம் கிராமம்... நம் கதைகள்! - ஊரூர் ஆல்காட் குப்பம்

அடுத்து, கடலை ஒட்டிய ஒரு வீட்டின் மொட்டை மாடி. ஊர்த் தலைவர் பாளையம் உதவியுடன் வடிவமைக்கப்பட்ட கடலடி அடையாளங்கள் அழகாக ஸ்லைடுகளில் காட்சியமைக்கப்பட்டிருக்கின்றன.  மணல் மண்டிய கடலடிப் பிரதேசங்கள் `சேர்' எனவும், பாறைகள் நிறைந்த பகுதி `பார்' எனவும் இவர்களால் குறிப்பிடப்படுகிறது. வண்டிப்பார், ஈர்க்குழிசேர், கொடுமாச்சேர் என கடலடி அடையாளங்களை அழகாகப் படமாக்கியிருக்கிறார்கள். நம் கண்முன் நீலமாக ஒரே சீராக விரியும் கடலுக்கடியில் எங்கெங்கு, என்னென்ன மீன்கள் கிடைக்கும் என்பது முதற்கொண்டு துல்லியமாகக் குறித்திருக்கிறார்கள். அதிலும், கடலுக்கடியில் நொறுங்கி விழுந்த விமானம், காந்தவிசைப் பொருள் ஒன்று, நீருக்கடியில் கிணறு என்று செவி வழியாக இவர்கள் மூதாதையரிடம் கேட்டு, கற்ற கடல் பாகங்களை தத்ரூபமாகக் காட்சிப்படுத்தியிருப்பது சிறப்பு.

நம் கிராமம்... நம் கதைகள்! - ஊரூர் ஆல்காட் குப்பம்

கடலூர் முதல் திருவொற்றியூர் வரை நூற்றுக்கும் மேற்பட்ட கடற்கரை கிராமங்கள் ஊரூருடன் தொடர்புகொண்டுள்ளன. திருமண பந்தத்தின் மூலம் பெண்கள் இடம்பெயர்வது போல, இங்கே ஆண்களும் இடம்பெயர்ந்து இருக்கிறார்கள். ஆனால், மீன் பிடிப்பதில் மட்டும் இவர்களுக்குச் சில கட்டுப்பாடுகள் உண்டு. கம்பி களால் வடிவமைக்கப்பட்ட ஒரு மாதிரியைக் கொண்டு அவர்களது திருமண உறவுகளை விளக்கினார் அர்ச்சனா சேகர்.

கடற்கரையில் இறுதி நிகழ்வு... மீன்பிடி உபகரணங்கள் விளக்கம். நாற்பது பேர் இருந்தால் மட்டுமே உபயோகிக்கக்கூடிய பெரிய மோடா வலை, கடமான் வலை, வஞ்சிரம், வாவல், சீலா வலை மற்றும் நண்டு வலை என்று வலைகள் குறித்தும் கொஞ்சம் கற்றுக் கொண்டோம்.

பயணம் முடிந்து தளர்நடையாக வெளி வருகிறோம். ஒருபுறம் அசுரத்தனமாக ஆக்டோபஸ்  கரங்கள்கொண்டு ஊரைத் தின்னும் நகரம். மறுபுறம் ஆக்ரோஷமாக குப்பை களையும் கழிவுகளையும் விழுங்க முடியாமல் துப்பும் கடல். இவை இரண்டுக்கும் நடுவே தனித் தீவாக ஊரூர். ஊரூரின் கலை விழா மூலமாக மூன்று ஆண்டுகளாக கர்னாடக இசையை ஊரூருக்குள் கொண்டு சேர்த்து, அதன்மூலம் உயர் வகுப்பினரது இசையாக மட்டுமே அறியப்பட்ட கர்னாடக இசையையும், பாமரனின் பறையிசையையும் ஒன்றிணைத்து ஒரே மேடை ஏற்றிய டி.எம். கிருஷ்ணாவின் பாடல் வரிகள் நெஞ்சுக்குள் நிழலாடுகின்றன...

`வளர்ச்சி, வேலைவாய்ப்பு எல்லாம் வெட்டி சாக்கு, ஏரி வித்தவனுக்கு ஏரி வெறும் பொறம்போக்கு… அப்போ நீயும் நானும் என்ன கணக்கு… அட நீயும் நானும் பொறம்போக்கு!'

(பாடலைக் காண: http://bit.ly/2iV0i9x)

தெளிவான புரிதல்கள் | விரிவான அலசல்கள் | சுவாரஸ்யமான படைப்புகள்Support Our Journalism
அடுத்த கட்டுரைக்கு