Published:Updated:

74 ஆயிரம் பொக்கிஷங்களோடு வாழ்கிறேன்!

74 ஆயிரம் பொக்கிஷங்களோடு வாழ்கிறேன்!
பிரீமியம் ஸ்டோரி
74 ஆயிரம் பொக்கிஷங்களோடு வாழ்கிறேன்!

புத்தகங்களின் காதலிநிவேதிதா லூயிஸ், படங்கள்: லெய்னா, மொஹமத் ரஃபீக்

74 ஆயிரம் பொக்கிஷங்களோடு வாழ்கிறேன்!

புத்தகங்களின் காதலிநிவேதிதா லூயிஸ், படங்கள்: லெய்னா, மொஹமத் ரஃபீக்

Published:Updated:
74 ஆயிரம் பொக்கிஷங்களோடு வாழ்கிறேன்!
பிரீமியம் ஸ்டோரி
74 ஆயிரம் பொக்கிஷங்களோடு வாழ்கிறேன்!

ரு மதியவேளையில், `தமிழ் மண'த்தின் கூடத்தில் அமர்ந்து காலாட்டியபடி, சுந்தரி வைத்திருக்கும் குடுவைகளில் உணவு அருந்த வரும் அணில்களை நாங்கள் இருவரும் அமர்ந்து வேடிக்கை பார்க்கும்போது தோன்றியது... `இன்னும் பத்து வருடங்களில் என் மகள் இவரைப் போன்றுதான் இருக்க வேண்டும்!'

74 ஆயிரம் பொக்கிஷங்களோடு வாழ்கிறேன்!

சுந்தரி என்கிற திருபுரசுந்தரி செவ்வேள்... புத்தகங்களின் காதலி. கட்டடக்கலை இவரது தொழில். இவற்றைத் தாண்டி, இவர் செய்திருக்கும் விஷயங்கள் பிரமிக்க வைக்கின்றன. அண்ணாநகர் மரபு நடைகள் (ஹெரிட்டேஜ் வாக்ஸ்), மரபு நடைப் புத்தகங்கள் வெளியீடு, தன்னார்வப் பணி, குழந்தைகளுக்கு வாரம் ஒருநாள் கதை சொல்லுதல்... இவை எல்லாவற்றைவிடவும் சிறப்பானது, 74 ஆயிரம் அபூர்வமான புத்தகங்கள் கொண்ட `மெட்ராஸ் லிட்டரரி சொசைட்டி'யின் பொறுப்பாளர்களில் ஒருவர். இனி அவருடன்...

உங்கள் இளமைப் பருவம்... பிறந்தது, வளர்ந்தது பற்றி..?

``பிறந்தது பாண்டிச்சேரி. சொந்த ஊர்  கூவம் அருகே கீழச்சேரி. பச்சையப்பன் கல்லூரியில் எம்.ஏ படிப்பதற்காகக் கொள்ளுத்தாத்தா கீழச்சேரி இராமலிங்கனார் சென்னை வந்தார். இங்கேயே அரசு வேலை கிடைக்கவும் தங்கிவிட்டார். அலுவலகத் தமிழ் மொழிபெயர்ப்பு, தமிழ் நிர்வாக அகராதி மாற்றம் என தமிழ்ப் பணிகள் செய்தார். `பேருந்து', `மகிழுந்து', `ஆளுநர்', `நடத்துநர்', `ஓட்டுநர்' போன்ற சொற்களைத் தமிழுக்குத் தந்தவர் அவர். அவர் எழுதிய `என் வரலாறு' என்ற புத்தகம் என் மனதுக்கு மிகவும் நெருக்கமானது.

இதைத்தான் செய்ய வேண்டும் என யாரும் யாரையும் எங்கள் குடும்பத்தில் வற்புறுத்துவதில்லை. அவரவர் வழி தனி. நீர் பரிசோதனை, மைனிங் என்று அவருக்குப் பிடித்ததைச் செய்தார் தாத்தா. அப்பா தொழிலதிபர். நான் கட்டட வடிவமைப்புத் துறையைத் தேர்ந்தெடுத்தபோது, ஏற்றுக் கொண்டார்கள். தங்கை பத்தாம் வகுப்பு படிக்கிறார். அவருக்கும் எந்த அழுத்தமும் இல்லை. எதையும் படிக்கலாம். ஆனால், பணமோ, ரெக்கமெண்டேஷனோ கொடுத்து படிக்கக் கூடாது. மெரிட்டில்தான் படிப்பு என்பதில் குடும்பத்தினர் உறுதியாக இருக்கிறோம்.

நான் பன்னிரண்டாம் வகுப்பு வரை அண்ணா ஆதர்ஷில் படித்தேன். அங்குள்ள தமிழ் ஆசிரியர்களுக்கு மிகவும் கடமைப் பட்டிருக்கிறேன். மேடை பயம் இல்லாமல் பேசவும், என் குரலுக்கு வில்லுப்பாட்டு நன்றாக வரும் என்று சொல்லியும் ஊக்கப் படுத்தியது அவர்கள்தான். ஒரு பஞ்சாபி பள்ளியில் தமிழ்ச்சங்கம் ஒன்றை நாங்கள் தொடங்கக் காரணமும் அவர்கள்தான்!''

கட்டட வடிவமைப்பு ஆர்வம் எப்படி?

``தாத்தா ஒரு சிவில் இன்ஜினீயர். நிறைய வரைபடங்கள் வைத்திருப்பார். `ஐரோப்பா வரைபடத்தில் நீட்டிய கை போல இருப்பது இத்தாலி. அதன்கீழ் தூவிய பொரி போல இருப்பது மால்ட்டா. அதன் நடுவே நகை போலத் தெரிவது ஜெர்மனி' என்று சொல்வார். ஜெர்மனியில் அவர் படித்ததால், அங்குள்ள கட்டடங்களுக்கு அவற்றின் தொன்மையைக் குறிப்பிடும் எண் உண்டு. அவை பாதுகாக்கப் பட்டவை என்று சொல்வார். கட்டடக் கலை என்றால் என்னவென்று எனக்குத் தெரியாது. ஆனால், கட்டடங்கள் புராதனச் சின்னங்களே என்பது சிறுவயதிலேயே தாத்தாவின் மூலம் மனதில் நின்றுவிட்டது.
 
எஸ்.ஆர்.எம்-மில் இளங்கலை கட்டட வடிவமைப்பில் சேர்ந்தேன். அப்போது, அங்கு ஒரு வருடமோ, ஒரு செமஸ்டரோ வெளிநாட்டில் தங்கிப்படிக்க மாணவர் பரிமாற்றத் திட்டம் இருந்தது. மூன்றாம் ஆண்டில் இங்கிலாந்தின் பர்மிங்ஹாம் கல்லூரியில் படிக்கும் வாய்ப்புக் கிடைத்தது. உலகப்புகழ்பெற்ற கட்டட வடிவமைப்பாளர் லாரி பேக்கர் படித்த கல்லூரி அது.

ஒட்டுமொத்த விகடனுக்கும் ஒரே ஷார்ட்கட்!

74 ஆயிரம் பொக்கிஷங்களோடு வாழ்கிறேன்!

அப்போதுதான் கட்டடப் பாதுகாப்பு என்பது இல்லாமல், திட்டமிடல் மற்றும் நகர்ப்புற வடிவமைப்பு படிக்கிற ஆசை வந்தது. பாரம்பர்ய ஆலோசகர் என்றே நான் என்னை அடையாளப்படுத்திக்கொள்ள விரும்புகிறேன். கட்டட வடிவமைப்பு என்பதைத் தாண்டிய அடையாளம் அது. `என் வீட்டில் பழைய ரெட் ஆக்சைடு தரை சிதிலமாகி இருக்கிறது. அதை எப்படி சரிசெய்யலாம்?', `என் அம்மாவின் பழைய பட்டுப் புடவை ஒன்று இருக்கிறது. அதை சரிசெய்ய முடியுமா?', `எனக்கு வயது 75. என் காதலர் கையெழுத்திட்ட பழைய புத்தகம் ஒன்று என்னிடம் இருக்கிறது. அதைப் பத்திரப்படுத்த முடியுமா?' என்பது போன்ற கேள்விகளைச் சந்திக்கும்போது, அவற்றை என்னால் உணர்வுபூர்வமாக அணுக முடிகிறது. அபார்ட்மென்ட்டுகள், தனி வீடுகள் வடிவமைப்பு என இன்னொருபுறம் வழக்கமான வேலைகளும் செய்துகொண்டிருக்கிறேன்.''

வெளிநாடுகளில் நீங்கள் சந்தித்த வித்தியாசமான அனுபவங்கள் பற்றி..?

``பர்மிங்ஹாமில் ஆறு மாதங்கள், பிரான்ஸில் ஓராண்டு என்று  நிறைய மனிதர்களைச் சந்தித்து இருக்கிறேன். பார்க்கும் அனைவரிடமும் இந்தியா, சென்னை பற்றியே பேசுவேன். நம் ஊர் குறித்து அவர்களுக்கு ஒரு கைடு புக் நாலெட்ஜ் மட்டுமே உண்டு. எனக்குப் பகிர்தல் மிகவும் பிடிக்கும். பிறரிடம் பகிர்ந்தால்தான் அறிவுக்கு மதிப்பு. அவர்களிடம் கற்றுக்கொள்ள நமக்கும், நம்மிடம் கற்க அவர்களுக்கும் நிறைய விஷயங்கள் உள்ளன. ஒரே ஒரு விஷயம்தான்...யாரையும் மதிப்பிடல் வேண்டாம்; யாருக்கும் சாயம் பூச வேண்டாம். மேல் பூச்சுத் தேவை இல்லை. பாரதியாரையே வழவழவென சவரம் செய்து அழகு பார்த்த ஆட்கள் நாம். அவரது சிறப்பே அவரது முரட்டுத்தாடி மண்டிய முகம்தான்!''

இந்தியா திரும்பியதும் என்ன செய்ய நினைத்தீர்கள்? என்ன செய்தீர்கள்?

``அங்கேயே பிஹெச்.டி படிக்க வாய்ப்பு வந்தது. எனக்கோ ஊருக்குத் திரும்பவே ஆசை. ஆர்க்கிடெக்ட் கல்பனாவிடம் பணியில் சேர்ந்தேன். கட்டடப் பாதுகாப்பின் மீதான ஆர்வம், அவரைச் சந்தித்த பின்பே வந்தது. நான்கு மேஜை, சில சதுர அடி அறை, ஏ.சி ரூம் என்பது போன்ற ஆசைகள் எனக்கு இல்லை. தோழிகள் சிலர் ஒன்றிணைந்து `ஸ்டூடியோ கான்கிளேவ்' என்ற கோ-வொர்க்கிங் ஆபீஸை 2013-ம் ஆண்டு முதலே நடத்திவருகிறோம். என் அலுவலகத்துக்கு யார் வேண்டுமானாலும் வரலாம், பணி செய்யலாம் என்ற நிலை இருக்கும். கூடவே 23 வயதில் இறந்துபோன என் அத்தையின் ஞாபகமாக, அவர் பெயரில் `எழில்' என்ற தன்னார்வ சமூகப் பணிக்குழுவையும் ஆரம்பித்தோம்.

74 ஆயிரம் பொக்கிஷங்களோடு வாழ்கிறேன்!

`ஃபர்ன் ஆர்ட் ஸ்டூடியோ' மூலம் நலிவடைந்த கைவினைக் கலைஞர்களிடம் பொருள்கள் வாங்கி, ஆன்லைனில் லாப நோக்கம் இல்லாமல் விற்கிறோம். `நம் வீடு, நம் ஊர், நம் கதை' என்பது நம் பாரம்பர்யத்தைச் சார்ந்த பணிகளுக்கு நான் இட்டுள்ள பெயர். இந்தப் பணிகளுக்குத் தானாகவே முன்வந்து நட்புகள் உதவுகிறார்கள்.''

தன்னார்வப் பணி எப்போது தொடங்கியது?

``கல்லூரி நாள்களிலேயே… 2011-ல் திருவல்லிக்கேணி பகுதியில்தான் என் முதல் மரபு நடை. பெரும்பாலும் என் நடைகள்  (வாக் புரோகிராம்) மக்களின் வாழ்வியலை சொல்வதாகவே அமைந்தன. அதன்பின் அறுவைசிகிச்சை மற்றும் மேற்படிப்புக்கு உதவி என்று என் பார்வை விரிவடைந்தது. இயற்கையே என்னைக் கொண்டுசெல்லும் பெரிய உந்து சக்தி.''

மெட்ராஸ் இலக்கியக் கழகம் மீதான ஆர்வம் எப்படி வந்தது?

``2009-ல் இங்கு வந்தேன். நூலகத்தைப் பார்த்ததும் ஆச்சர்யத்தில் திக்குமுக்காடிப் போனேன். இந்தக் கட்டடம் இந்தோ - சாரசனிக் பாணியில், நூலகத்துக்கெனவே வடிவமைத்துக் கட்டப்பட்டது. 1812-ல் நிறுவப்பட்ட மெட்ராஸ் இலக்கியக் கழகம்  (மெட்ராஸ் லிட்டரரி சொசைட்டி), 1906-ம் ஆண்டு டிபிஐ வளாகத்தில் திறக்கப்பட்டது. இதன் செயற்குழுவில் இப்போது என்போன்ற ஆர்வலர்களும், ஓய்வுபெற்ற குடிமைப் பணி மற்றும் கடற்படை அதிகாரிகளும் என எட்டு தன்னார்வ, கவுரவ உறுப்பினர்கள் இருக்கிறோம்.

இங்கிருக்கும் புத்தகங்களில் பல, நூற்றாண்டு கண்டவை. இவற்றை தினசரி நம் வீடுகள் போல பேண வேண்டும். 74 ஆயிரம் புத்தகங்களைத் தூசு தட்டிவைப்பது சுலபம் இல்லையே? காகிதங்களின் அமிலத்தன்மை, காரத்தன்மையைச் சோதித்துப் பார்த்து, பழைய புத்தகங்களைப் பழுப்பு வண்ணத்தில் இருந்து தெளிவான வண்ணத்துக்கு `டி-அசிடிஃபிகேஷன், ஃப்யூமிகேஷன்' செய்து, மக்காத போட்டோலாம் ஷீட்களில் அவற்றைப் பொருத்த வேண்டும். நம் பாரம்பர்யப் பொருள்களான கடுக்காய்ப் பொடி, பட்டைப் பொடி கொண்டு புத்தகங்களைப் பாதுகாக்கிறோம்.

ஒரு காலத்தில் 600 பேர் இங்கு உறுப்பினர்களாக இருந்திருக்கிறார்கள். இப்போது 300 பேர் இருக்கிறார்கள். வாசிப்பு அருகிவிட்டது என்பது உண்மைதான். இங்கு உறுப்பினராவது சுலபம். முதல் ஆண்டு சந்தா ரூ.900. அடுத்த ஆண்டு முதல் ரூ.850 மட்டுமே. மாதம் நான்கு புத்தகங்கள் எடுத்துக்கொள்ளலாம். இந்த ரம்மியமான சூழலிலும் புத்தகங்களைப் படிக்கலாம்.''

74 ஆயிரம் பொக்கிஷங்களோடு வாழ்கிறேன்!

புத்தகம் தத்து எடுக்கலாமாமே?

``எங்களிடம் உள்ள, உங்களுக்குப் பிடித்த பழைய புத்தகம் ஒன்றை நீங்கள் பாதுகாக்க விரும்புகிறீர்கள் என்று வைத்துக்கொள்வோம். அந்தப் புத்தகத்தை மீட்க ஆகும் செலவைக் கணக்கிட்டுக் கூறுவோம். அதை நீங்கள் ஏற்றுக் கொண்டால், முன் அட்டையில் உங்கள் பெயரை அச்சிடுவோம்.  இப்படி உறுப்பினர்கள், புரவலர்கள் உதவியுடன் புத்தகங்களின் ஆயுளை நீட்டிக்கிறோம்.''

இங்கு உள்ள புத்தகங்களில் பழமையானவை எவை?

``அரிஸ்டாட்டிலின் 1619-ம் வருடத்தைய புத்தகம், நியூட்டனின் 1726-ம் ஆண்டு புத்தகம், அன்னி பெசன்ட் மெட்ராஸ் லிட்டரரி சொசைட்டிக்கு 1919-ம் ஆண்டு எழுதிய கடிதம், சுபாஷ் சந்திர போஸ் 1935-ம் ஆண்டு அனுப்பிய கடிதம், பழைய கம்பராமாயணம் கையெழுத்துப் பிரதி... இப்படி ஒரு பெரும் புதையலே இங்கு இருக்கிறது. போஸின் கடிதம் மேஜை மேல் இருந்தால், அவரே எனக்கு எழுதியதாக உணர்கிறேன். இந்தப் புதையலில், நாம் தேடி எடுக்கக் காத்திருக்கின்றன புத்தகங்கள்!''

இதுவரை நீங்கள் சந்தித்ததிலேயே பெரிய சவால் எது?

``மூன்று கேள்விகள்/அளவீடுகளுக்கு உள்ளாகும்போது ஒரு பெண்ணாக எனக்குக் கோபம் வருகிறது. `ஓ... பொண்ணா?', `இவ்வளவு வயதுதானா?', `புடவை கட்டி, நகை அணிந்து சென்றால்தான், அமைதியான அடக்கமான பெண்' - இதுபோன்ற அளவீடுகள் எரிச்சலைத் தருகின்றன. என்னை மதிப்பிட வேண்டாம். நான் என்ன என்பது எனக்குத் தெரியும். எனக்கான வெளியை என்னிடம் விட்டு விடுங்கள்!''

வெளிநாட்டுப் பெண்களுக்கும், நம் பெண்களுக்கும் என்ன வேறுபாடு?

``ஒரே ஒரு விஷயம்தான்... வெளிநாட்டுப் பெண்கள் செய்வதற்கு முன்னோ, பின்னோ எதையும் யோசிப்பதில்லை. நம் பெண்கள் நடந்து முடிந்தவற்றைப் புலம்பியே தவிக்கின்றனர். `அடடா… இதைச் செய்யாமல் விட்டுவிட்டோமே' என்ற வருத்தம் மட்டும் பெண்களுக்கு இருக்கவே கூடாது. ஒரு பாது காப்பு உணர்வோடு, கவனமாக இருக்கிறோம் என்று இல்லாமல், இப்படி யோசிக்கப் பழக்கப்படுத்தப்பட்டிருக்கிறோம் என்பதே என் கணிப்பு.''

பெண்கள் எதை விட்டு வெளிவர வேண்டும் என நினைக்கிறீர்கள்?

``நான் யாரைப் பார்த்தாலும், அவர்களைப் பாராட்ட நினைப்பவள். சென்றுகொண்டிருக் கும் ஒருவரை நிறுத்திக்கூட, `நீங்கள் அழகாக இருக்கிறீர்கள்', `உங்கள் பணி மகத்தானது' என்று சொல்லிவிடுவேன். உங்களைச் சுற்றி இருப்பவர்களை அங்கீகரிப்பதே மிகவும் சிறந்த பணி. அதை செய்யத் தவற வேண்டாம் என்பதுதான் பெண்களுக்கு நான் சொல்ல விரும்பும் செய்தி!''

உங்கள் கனவுகள்..?

``பெரிதாக எதுவும் இல்லை. இப்போது செய்வதையே தொடர விரும்புகிறேன். செய் வது எதுவாயினும், பேருவகையுடன் செய்யவே ஆசைப்படுகிறேன். `ஐயோ... இதை இன்று செய்ய வேண்டுமே?' என்ற வருத்தத்துடன் ஒருநாளும் நான் எழப் போவதில்லை. `பேருவகையுடன் வாழ வேண்டும்'. அவ்வளவே!''

பேருவகையுடன், வெற்றிமாலை சூடி வாழ வாழ்த்துகள் பெண்ணே!