Published:Updated:

சொர்க்கமே என்றாலும்... அது எங்கூரு போல வருமா?

சொர்க்கமே என்றாலும்... அது எங்கூரு போல வருமா?

சொர்க்கமே என்றாலும்... அது எங்கூரு போல வருமா?

சொர்க்கமே என்றாலும்... அது எங்கூரு போல வருமா?

Published:Updated:

கரு.முத்து, ஜி.பழனிச்சாமி
சொர்க்கமே என்றாலும்... அது எங்கூரு போல வருமா?
சொர்க்கமே என்றாலும்... அது எங்கூரு போல வருமா?

ஒட்டுமொத்த விகடனுக்கும் ஒரே ஷார்ட்கட்!

"சொர்க்கமே என்றாலும்... அது எங்கூரு போல வருமா?"

சொர்க்கமே என்றாலும்... அது எங்கூரு போல வருமா?

"கிராம வாழ்க்கைதாங்க உண்மையான சந்தோஷம்! வாழ்ந்து பாருங்க... நீங்களும் அதை உணர்வீங்க!"

- இந்தக் கட்டுரையில் நாம் காணப்போகும் இரண்டு தம்பதிகளும் தங்கள் வாழ்க்கையின் மூலம் நமக்கு சொல்லும் மெஸேஜ் இதுதான்!

இதில் முதலாவது தம்பதி, தங்கள் பிள்ளைகள் நகரங்களில், பல கோடிகளில் சொத்து சேர்த்து வைத்துக்கொண்டு தங்களையும் அழைக்க, 'சொந்த மண்ண விட்டு வரமுடியாதுப்பா...' என்று சிம்ப்பிளாக சொல்லிவிட்டு கிராம வாழ்க்கையை சுவாசிப்பவர்கள். இரண்டாவது தம்பதி, வெளிநாட்டு வேலை, சென்னையில் சொந்த வீடு, சொந்தங்கள், கார் என எல்லாவற்றையும் துறந்துவிட்டு, 'கிராமம்தான் வேணும்' என்று வந்து அந்த வாழ்க்கையை ருசிப்பவர்கள்!

இனி அந்த தம்பதிகள் பேசக் கேட்போமா?!

பழனிச்சாமி-மயிலம்மாள் தம்பதிக்கு கோவை மாவட்டம், சின்னவதம்பச்சேரி கிராமம்தான் பூர்விகம், பூரணம்! அந்த நெசவாளிக் குடும்பத்தின் வீட்டுக்குள் நாம் நுழைந்த நேரம் கைராட்டையில் 'கெண்டை நூல்' சுற்றிக்கொண்டிருந்தார் 65 வயது மயிலம்மாள். நெசவில் மும்முரமாக இருந்தார் 73 வயது பழனிச்சாமி. "ஊரும், உறவும் ஆச்சர்யப்படுறாப்லயே இப்போ நீங்களும் ஆச்சர்யப்பட்டு எங்களப் பார்க்க வந்திருக்கீங்களாக்கும்?! இதுல என்ன இருக்குங்க... சொந்த மண்ணு, சொந்த தொழில், சொந்த மக்கள்னு வாழ்றது சாதனை இல்லைங்க... சந்தோஷம்!" என்று அடக்கமுடன் ஆரம்பித்தார் மயிலம்மாள்!

சொர்க்கமே என்றாலும்... அது எங்கூரு போல வருமா?

"எங்களுக்கு ரெண்டு பசங்க. பெரியவர் மாசிலாமணி கோவையிலயும், சின்னவர் மல்லேசாமி ஈரோடு விஜயமங்கலத்துலயும் இருக்காங்க. கல்யாணம் காட்சி முடிஞ்சு கொழந்த குட்டிகளோட வசதியா வாழ்றாங்க. எங்க குலத்தொழிலான நெசவுத் தொழில்தான் பண்ணறாங்க. இப்போ வெளிநாடுகளுக்கு துணி ஏற்றுமதி பண்றதுவரை முன்னேறி, நேர்மையா, வருஷத்துக்கு கோடிகள்ல வியாபாரம் பண்றாங்க. காரு, பங்களானு ரொம்ப வசதியா வாழறாங்க.

சொர்க்கமே என்றாலும்... அது எங்கூரு போல வருமா?

'ஏம்மா ஊருல கெடந்து கஷ்டப்படுறீங்க... எங்ககூட வந்துடுங்க... ராஜா, ராணி மாதிரி பாத்துக்கிடுறோம்'னு எங்களயும் டவுனுக்குப் கூப்பிடாத நாள் இல்ல. மகன்கள் மட்டுமில்ல... பொண்ணு இல்லாத வீட்டுக்கு கெடைச்ச பொக்கிஷங்களா எங்க மருமகள்களும், பேரன், பேத்திகளும் 'எங்ககிட்ட வந்துடுங்க'னு கேட்டுக்கிட்டேதான் இருக்காங்க! ஆனா, இந்த மண்ண விட்டு நாங்க போறதா இல்ல!" என்ற மயிலம்மாளைத் தொடர்ந்த பழனிச்சாமி,

"1970-கள்ல மிகக் கடுமையான உணவுப் பஞ்சம். வெளிநாட்டுல இருந்து இறக்குமதி செஞ்ச மட்டரக மக்காச்சோளம்தான் ரேஷன்ல கெடைக்கும். அதை வாங்கி நெரிச்சு கஞ்சி வெச்சு கொடுத்துத்தான் புள்ளைகள வளர்த்து, படிக்க வச்சோம். பஞ்சத்துக்குப் பயந்து நிறையபேரு பொழப்புத் தேடி வெளியூருக்குப் போயிட்டாங்க. அப்பவுங்கூட நாங்க வெளியேறாம, இந்த நெசவுத் தொழிலை நம்பி ஜீவனம் செஞ்சோம். பொழச்சு நிமிர்ந்து, புள்ளைகள கரையேத்தினோம்.

பொதுவா மனுச மனசை சந்தோஷங்களைவிட, கஷ்டங்கள்தான் அதிகமா அசைச்சுடும். ஆனா, கஞ்சிக்கு காய்ஞ்ச அந்தக் கஷ்டத்துலயே எங்க மண்ண விட்டுப்போக மனசு துணியாத நாங்க, இப்ப கோடிகளுக்காக மட்டும் போயிடுவோமா என்ன?! புள்ளைகளுக்கும் அத சொல்லி புரியவச்சு, எங்க மண்ணுல, எங்க வீட்டுல, எங்க திண்ணையில, எங்க தறியிலயே சந்தோஷமா காலங்கடத்திட்டு இருக்கோம் இந்தக் கெழவனும், கெழவியும்!" என்றார் சந்தோஷமாக... கம்பீரமாக!

சொர்க்கமே என்றாலும்... அது எங்கூரு போல வருமா?

ஆத்ம திருப்திக்காக இப்போதும் நெசவோட்டும் பழனிச்சாமி, " 'எவ் வளவு வேணாலும் ஓடி உழைங்க. ஆனா, கடைசி காலத்துல உண்மையான சந்தோஷம் வேணும்னா, உங்க அப்பன், ஆத்தா வாழ்ந்த இந்த மண்ணுக்கு வந்து செட்டிலாகிடுங்க!'னு பசங்ககிட்ட சொல்லியிருக்கேன். கண்டிப்பா வருவாங்க!"

- நிறைவான நம்பிக்கையுடன் முடித்தார் பழனிச்சாமி!

"சாஃப்ட்வேர் கம்பெனி வேலை, ஃபாரின் வாழ்க்கை, ஃப்ளைட், ஃப்ளாட், கார்னு வாழ்க்கையில என்னென்னமோ அனுபவிச்சிருக்கோம். ஆனா, இப்ப இந்த கிராமத்து வாழ்க்கையில கெடைக்கற நிறைவ, இதுக்கு முன்னாடி நாங்க அனுபவிச்ச தில்ல..." என்று புன்னகை மாறாமல் பேசுகிறார் காயத்ரி!

இந்த ஒன்பது வருடங்களாக காயத்ரியின் கணவர் பாலாஜிசங்கர் சீர்காழி அருகே மேலாநல்லூர் கிராமத்தில் இயற்கை விவசாயம் செய்துகொண்டிருக்கிறார். தாங்கள் கிராமம் தேடி வந்த கதையை நம்மிடம் பரவசமாகப் பகிர்ந்துகொண்டார் காயத்ரி!

சொர்க்கமே என்றாலும்... அது எங்கூரு போல வருமா?

"எப்பவுமே என் வீட்டுக்காரர் மேல நான் வைக்கிற நம்பிக்கைதான் அவருக்கு பலம்னு நம்பறவ நான். அதனாலதான் சாஃப்ட்வேர் வேலையில இருந்த அவர் சிங்கப்பூர், ஆஸ்திரேலியானு தானே விருப்பப்பட்டு வேலை மாறிப் போனப்போ எல்லாம், 'ஏன், எதுக்கு..?'னு கேட்காம அவர்கூடவே போனேன்.

திடீர்னு ஒருநாள், 'வெளிநாட்டுல சம்பாதிச்சாதானா? நாம தமிழ்நாட்டுக்கே போய்டலாம்'னு சொல்ல, 'சரி...'ன்னேன்! மாசம் ஒன்றரை லட்ச ரூபா சம்பள வேலையையும் வெளிநாட்டையும் விட்டுட்டு, சென்னைக்கு வந்தோம். அங்க ஒரு தனியார் கம்பெனியில அரை லட்ச ரூபா சம்பளத்துல வேலை கிடைக்க, வேளச்சேரியில சொந்த வீடு கட்டினோம். கார், பிள்ளைங்களுக்கு நல்ல ஸ்கூல்னு வசதியான வாழ்க்கை. பக்கத்துலயே நாத்தனார், ஓர்ப்படியானு எல்லாரும் வீடுகட்ட, உறவுகளோட சந்தோஷமா இருந்தோம்..." என்றவரின் வாழ்க்கையில் அதற்குப்பின்தான் அந்த திருப்பம் நடந்திருக்கிறது.

"ஒருநாள், 'நான் வாழ விரும்பும் வாழ்க்கை இது இல்ல காயத்ரி'னு சொன்னாரு. 'ஏங்க... நாம இப்போ சந்தோஷமாதானே இருக்கோம்'னு நான் கேட்க, 'போலியான இந்த நகர வாழ்க்கை சந்தோஷம் இல்லை. நீ எனக்கு உறுதுணையா இருந்தா, நாம சொர்க்கத்துக்கு நிகரா ஒரு வாழ்க்கை வாழலாம்... கிராமத்துல!'னு சொன்னார். 'அவர் ஒரு வேகத்துலயோ, குழப்பத்துலயோ எடுத்த முடிவில்ல அது... ஏதோ ஒரு தீர்க்கமான திட்டத்தோட முதல் படி!'னு எனக்குப் புரிஞ்சது. சம்மதம் சொன்னேன். அவர், 'நான் நிலம் வாங்கி விவசாயம் செய்யப் போறேன். இயற்கை விவசாயம்! இனிமே ஒண்ணாம் தேதி சம்பளம் கிடையாது. ஆனா, வீட்டுச் செலவுக்குத் தேவையானதை நான் கொடுத்துடறேன்!'னு உறுதி கொடுத்தார். தேடிப்பிடிச்சு, இந்த மேலாநல்லூர் நிலத்தை வாங்கி, விவசாயத்தை ஆரம்பிச்சார். கூடவே, 'வலை நெட்வொர்க்'ங்கற பேர்ல ஒரு கம்பெனியும் ஆரம்பிச்சு, வீட்டுக்குத் தேவையான வருமானத்துக்கும் வழி செஞ்சார்.

என் மகன், மகளைக் கூட்டிட்டு இங்கயே வீடு பார்த்து குடி வந்தோம். அன்னிக்கு அவர் முகத்துல இருந்த மலர்ச்சியை நான் அதுக்கு முன்னால பார்த்தது இல்ல" என்று சொல்லும் காயத்ரி பிறந்தது, வளர்ந்தது எல்லாம் ஆந்திர மாநிலத்தின் பெருநகரமான செகந்திராபாத். வாழ்ந்தது அயல்நாடுகளின் மெட்ரோபாலிட்டன் நகரங்களில்! 'விவசாயம்' என்ற வார்த்தையைத் தவிர வேறு எதுவும் தெரியாத மேல்தட்டு ரகம். எப்படி எதிர்கொண்டார் சாணம் மணக்கும் கிராம வாழ்க்கையை?!

"பிள்ளைங்கள ஸ்கூல் மாத்தினது, அவுட்டிங், ஷாப்பிங்னு நகரத்துல அனுபவிச்ச வசதிகள் சுருங்கினது, சொந்தங்கள விட்டுட்டு வந்ததுனு இங்க வந்த ஆரம்ப நாட்கள்ல கொஞ்சம் கஷ்டமாதான் இருந்தது. இந்த ஊர், மக்கள், அவங்க பழக்க வழக்கம்னு எல்லாமே புதுசா இருந்தது. நாளாக ஆக அவரோட உழைப்பால பசுமையாகிக் கிடந்த வயலயும், விளையற நெல்லையும் பார்த்தப்போ, அந்தக் கஷ்டமெல்லாம் பறந்து, மனசுல ஒரு திருப்தி வந்து சேர்ந்துச்சு. அதுலயும் எங்க வயல்ல விளைஞ்ச கிச்சடி சம்பா அரிசியையும், பயறு, காய்கறிகளையும் சமைச்சு சாப்பிட்டப்போ, எங்களுக்கெல்லாம் அவ்ளோ பெருமை, சந்தோஷம்! என் வீட்டுக்காரர் சொன்ன மாதிரி, சொர்க்கம் மாதிரி இருக்கு இந்த வாழ்க்கை!"

சொர்க்கமே என்றாலும்... அது எங்கூரு போல வருமா?

- அனுபவித்துச் சொல்லும் மனைவி காயத்ரியை தொடர்ந்தார் பாலாஜிசங்கர்.

"கிராமத்துப் பொண்ணுங்களே இப்போ 'டவுனு'க்குதான் கல்யாணம் பண்ணி போக நினைக்கறாங்க. ஆனா, எனக்காக ஆஸ்திரேலியாவைக்கூட விட்டுட்டு இந்த மேலாநல்லூருக்கு வந்திருக்க என் மனைவிதான், என்னோட பெரிய பலம், வரம்!" என்றார் உணர்வுப்பூர்வமாக!

பெரும் வெட்கத்துடன் அதை ரசித்துக்கொள்கிறார் காயத்ரி, முழு கிராமத்து மனுஷியாகி!

இவர்களின் அடுத்த இலக்கு... 'ஹோம் ஸ்கூலிங்'. அதாவது வீட்டிலேயே படிப்பு! அதற்காக மகனை பள்ளியில் இருந்து நிறுத்தி விட்டார்கள். அடுத்த ஆண்டிலிருந்து மகளுக்கும் 'ஹோம் ஸ்கூலிங்'தானாம்!

சொர்க்கமே என்றாலும்... அது எங்கூரு போல வருமா?
-படங்கள் ஜா.ஜாக்சன்
சொர்க்கமே என்றாலும்... அது எங்கூரு போல வருமா?
சொர்க்கமே என்றாலும்... அது எங்கூரு போல வருமா?
   
தெளிவான புரிதல்கள் | விரிவான அலசல்கள் | சுவாரஸ்யமான படைப்புகள்Support Our Journalism