மண் சுவையும், மரியாதைராமன் கதையும்!

ங்ககாலப் புலவர் குடபுலவியனார், ‘உணவு எனப்படுவது நிலத்தொடு நீரே’னு அழகா பாடி வைச்சிருக்காரு. புறநானுற்றுப் பாட்டுல, இருக்கிற இந்த சங்கதி இன்னைக்கும்கூட பொருத்தமா இருக்கு. சமீபத்துல நண்பர் ஒருத்தருக்கு, சொந்த ஊர்ல இருந்து காய்கறிகளை, சென்னைக்கு அனுப்பியிருக்காங்க. அதை ரசிச்சு, ருசிச்சு சாப்பிட்டவரு... ‘இது எங்க வடகரைத் தோட்டத்துல விளைஞ்ச கத்திரிக்காய்தான்னு அடிச்சு சொன்னார். உலகம் முழுக்க சுத்தி வந்தாலும், எங்க மண்ணோட சுவையை மறக்க முடியாது’னு சொல்லிட்டு திருப்தியா சாப்பிட்டு முடிச்சுட்டு, ஊருக்கும் போன் போட்டு கேட்டிருக்காரு. அவங்களும், ‘அட, ஆமாம்,  நீ ஊர்ப்பக்கம் வந்தே பல வருஷம் ஆயிடுச்சு. ஆனா, வடகரைத் தோட்டத்துல விளைஞ்சதை எப்படி கண்டுப்பிடிச்சேனு?’ ஆச்சர்யமா கேட்டிருக்காங்க.

ஒவ்வொரு ஊர்ல விளையுற காய்கறி, மாங்காய், தேங்காய்க்கும் தனிருசி உண்டு.  கண்ணுல துணியைக் கட்டி வைச்சி, சாப்பிட வைச்சாலும், சொந்த மண்ணுல விளைஞ்ச உணவோட ருசியைக் கண்டுபிடிச்சிடலாம். இதுக்குக் காரணம், அந்த ஊர் தண்ணிக்கும், மண்ணுக்கும் முக்கிய பங்கு இருக்குது. காய்கறிங்க மட்டுமில்லீங்க, நம்ம வீட்டுல வளர்க்குற மாட்டுப் பால் ருசியைக் கூட, எத்தனை வருஷம் ஆனாலும் கண்டுபிடிச்சிடலாம். இதோ, இந்த மரியாதைராமன் கதையைக் கேட்டீங்கனா, அந்த ரகசியம் தெரியும்.

ஒரு கிராமத்துல ஒருத்தன் இருபது பசுக்கள் கொண்ட மந்தையை வைச்சிருந்தான். மற்றொருத்தன் பத்து பசுக்களைக் கொண்ட மந்தையை வைச்சிருந்தான். அவங்க ரெண்டு பேரையும், ‘பெரிய மந்தைக்காரன்’, ‘சின்ன மந்தைக்காரன்’னு ஊர்ல கூப்பிடுவாங்க.
பெரிய மந்தைக்காரன் ஒரு சமயம் குடும்பத்தோடு வெளியூர் போக வேண்டி இருந்ததால, ‘என்னோட மந்தையையும் கவனிச்சுக்கோ’னு சின்ன மந்தைக்காரன்கிட்ட சொல்லிட்டுப் போனான்.

போனவன் திரும்பி வர்றதுக்குள்ள, தன்னிடமிருந்த மட்டமான மூணு கன்னுகளை பெரியமந்தைக்காரனோட மந்தையில தள்ளிவிட்டு, அங்கிருந்து தரமான மூணு பசுங்கன்னுகளை தன்னோட மந்தையில சேர்த்துக்கிட்டான்.

திரும்பி வந்த பெரிய மந்தைக்காரன் கன்னுங்க மாறிப்போயிருக்கிறதை கவனிக்கலை. சில வருஷங்களுக்குப் பிறகு, திடீர்னு பெரிய மந்தைக்காரன், மந்தையில் இருந்த பசு, கன்னு எல்லாம் செத்துப்போச்சு. குடும்பத் தேவைக்கே பால், நெய், மோர் இல்லாமல் கஷ்டப்பட்டான்.

ஒருநாள் பெரிய மந்தைக்காரன், சின்ன மந்தைக்காரன்கிட்ட பால் வாங்கிக் காய்ச்சிக் குடிச்சான். அதோட ருசியைக் கண்டதும், இந்தப் பாலைக் கறந்த பசு தன்னோட மந்தையில இருந்ததுதான்ங்கிறதை உணர்ந்தவன், வெளியூர் போனப்ப சின்ன மந்தைக்காரன் திருடிட்ட விஷயத்தைப் புரிஞ்சுக்கிட்டான். நீதிமன்றத்துலயும் முறையிட்டான்.

நீதிபதி மரியாதைராமன் சின்ன மந்தைக்காரனைக் கூட்டி வரச் சொல்லி விசாரிச்சார். ‘தகுந்த சாட்சியத்தோடு நிரூபிச்சா, தண்டனைய ஏத்துக்கிறேன். இல்லைனா அவன் தண்டனைக்கு உள்ளாகணும்’னு எதிர்வாதம் செய்தான்.

மரியாதைராமன், அவங்க ரெண்டு பேரையும், பதினைந்து நாள் கழிச்சி வாங்கனு சொல்லியனுப்பிச்சார். அதுக்கப்புறம், ஆட்டு எரு, மாட்டு எரு, குப்பை எரு மூணையும் தனித்தனியா, மூணு கீரைப் பாத்தியிலும் போட்டு விதைச்சுப் பயிராக்கினாரு. மூணு வகைக் கீரைகளையும் பறிச்சி ஒண்ணா கலந்து சமையல் செஞ்சார். சின்ன மந்தைக்காரன் திருடி வைச்சிருந்த பசுவோட தயிர், எருமைத் தயிர், ஆட்டுத் தயிர் மூணையும் கலந்து, பெரிய மந்தைக்காரனுக்கும், சின்ன மந்தைக்காரனுக்கும் விருந்து கொடுத்தார்.

‘விருந்தோட ருசி எப்படி இருந்துச்சு?’னு கேட்டார் மரியாதைராமன்.

சின்ன மந்தைக்காரன் பதில் எதுவும் சொல்லலை.

‘மூவெருவின் கீரையோடு முப்பாலின் நற்றயிரும் நாவார நான் ருசி கண்டேன்’னு வெண்பா பாடின பெரிய மந்தைக்காரன், ‘மூணு வகையான எருப்போட்டு, மூணு வகையான கீரையை வளர்த்து, மூணு வகை கால்நடைகளான பசு, எருமை, ஆட்டுத் தயிரை சாப்பிட்டு ருசிச்சேன்’னு சொன்னான். இவ்வளவு உன்னிப்பா சுவையை அறிஞ்சு வைச்சிருக்கிற பெரிய மந்தைக்காரன் பக்கம்தான் உண்மை இருக்குனு உணர்ந்த மரியாதைராமன், சின்ன மந்தைக்காரனை இன்னும் பலமா விசாரிக்கவே, குற்றத்தை ஒப்புக்கிட்டான். மூணு பசுக்களையும் பெரிய மந்தைக்காரன்கிட்ட ஒப்படைக்க உத்தரவிட்டார் மரியாதைராமன்னு அந்த கதை முடியுது.

மண்புழு மன்னாரு

ஓவியம்: ஹரன்

Do you like the story?

Please Appreciate the Author by clapping!

Editor’s Pick