நசுங்கிப் போன கால்கள்...நம்பிக்’கை’வளர்க்கும் விவசாயம்!

ஒரு தன்னம்பிக்கை விவசாயி!

‘மண்தான் முதலாளி, விவசாயம்தான் எனக்குச் சோறு போடும் தெய்வம்’

-இரண்டு கால்களையும் விபத்தில் இழந்த நிலையில், விவசாயம் பார்த்து எல்லோரையும் வியப்பில் ஆழ்த்திக் கொண்டிருக்கும் முருகன் பேசும் நம்பிக்கை வார்த்தைகள்தான் இவை.

திருநெல்வேலி மாவட்டம், நாங்குநேரியில் இருந்து களக்காடு செல்லும் சாலையில் உள்ள கலுங்கடி. இங்குதான் இருக்கிறது முருகனின் தோட்டம். செடிகளுக்காக குழிதோண்டும் பணியில் இருந்த முருகனைச் சந்தித்தோம்.

‘‘அப்பா வேதமாணிக்கம், அம்மா செல்வமணி, தம்பி சின்னத்துரை மூளை வளர்ச்சி குறைந்த மாற்றுத்திறனாளி. இவர்களோடு சொர்ணகிளினு ஒரு தங்கச்சி. அஞ்சாப்பு வரைதான் படிச்சேன். அதுக்கு மேல படிக்க வைக்க வசதி இல்ல. அப்பாகூட சேர்ந்து எங்களுக்குச் சொந்தமான தோட்டத்துலயே நெல், வாழை, வெள்ளரி, தக்காளியெல்லாம் போட்டு விவசாயம் செய்துக்கிட்டு இருந்தோம். வாழ்க்கை சுமாரா போய்க்கிட்டிருந்தது.

குடும்பச் செலவுக்கு வாங்குன கடனைக் கொடுக்க முடியாம, ஒருகட்டத்துல தோட்டம் அடமானத்துக்குப் போயிடுச்சு. கடனும் அதிகமா ஆயிட்டதால வெளியூருக்கு எங்கயாவது வேலைக்குப் போகலாம்னு யோசிச்சேன். தெரிஞ்ச நண்பர் மூலமா 2005-ம் வருஷம் மும்பை போனேன். தாராவி பகுதியில் தங்கி, கிடைச்ச வேலையைச் செய்துக்கிட்டிருந்தேன்.

கலர் மீன்களைக் கண்ணாடித் தொட்டியில் போட்டு வீடு, அலுவலகங்கள்ல வளர்க்கிறதுல மும்பை மக்களுக்கு அதிக ஆர்வம்.  இந்த மீன்களுக்கு இரையா ஒருவித புழுவைப் போடுவாங்க. இந்தப் புழுக்களைப் பிடிச்சு விக்குறதுல லாபம் அதிகம். மும்பையில் இருந்து 160 கி.மீ தூரத்தில் இருக்கும் புனே நகரத்துக்குப் பக்கத்துல இருக்கிற ஆத்துல இந்தப் புழுங்க, அதிகமா கிடைக்கும். ராத்திரி 1 மணிக்கு மும்பையில் இருந்து, ரயில் ஏறுனா, விடிய காலை 6 மணிக்கு புனே போயிருவேன். ஒரு நாளைக்கு சராசரியா 4 கிலோ புழு பிடிப்பேன். இதன் மூலமா 700 ரூபாய் வரைக்கும் ஒரேநாள்ல சம்பாதிச்சிடுவேன். கிடைச்ச பணத்த குருவி சேக்குற மாதிரி கொஞ்ச கொஞ்சமா சேர்த்து 2006-ம் வருஷம் எங்க குலசாமியான தோட்டத்தை அடமானத்துல இருந்து மீட்டேன்.

‘தோட்டத்தைத்தான் மீட்டுட்ட, கல்யாணம் முடிச்சுடலாம்’னு வீட்டுல சொன்னாங்க. ரெண்டு வருஷம் போகட்டும், இன்னும் சம்பாதிச்சு கூடுதலா தோட்டம் தொரவு வாங்கிடுறேன்னு சொல்லிட்டு மும்பைக்குப் கிளம்பிட்டேன். வழக்கம் போல புழுக்களப் பிடிச்சுக்கிட்டு வந்து, வித்துட்டு இருந்தேன். ஒருநாள் நல்ல காய்ச்சல், கை, கால் உடம்பு வலி ரயில்ல அசந்து தூங்கிட்டேன். அதிகாலை 3 மணி இருக்கும். புனே ரயில் நிலைய பிளாட்பாரத்துல ரயில் நின்னது. கூட வந்தவங்க எல்லாரும், இறங்கிட்டாங்க. அசந்து தூங்கிக்கிட்டிருந்த என்னை எழுப்ப கொஞ்சம் தாமதமாயிடுச்சு. ரயிலும் நகரத் தொடங்கிடுச்சு. கண் முழிச்ச நான்... அவசர அவசரமா வெளியில குதிச்சேன். அங்க கொட்டியிருந்த ஜல்லி கல்லுங்க சறுக்கிவிட்டதுல பிளாட்பாரத்துக்கும், ரெயிலுக்கும் இடையிலே விழுந்துட்டேன். நொடியில ரெண்டு கால்களும் கரும்புச்சக்கை மாதிரி நசுங்கிப் போயிடுச்சி...

முருகன் சர்வசாதாரணமாக சொல்லிக் கொண்டே போக, நாம் அதிர்ந்து நின்றோம். நமக்காக சற்று நிதானித்தவர் தொடர்ந்தார். ‘‘கால்களை எடுக்கிறத, தவிர வேறு வழியில்லைனு டாக்டர் சொன்னதும், இனி விவசாயக் கனவு என்னவாகும்னுதான் யோசிச்சேன். சம்பாதிச்ச பணமும் ஆபரேஷனுக்கு சரியாபோச்சு. எனக்கு மருந்து, மாத்திரை கொடுத்து கவனிக்கக்கூட யாரும் இல்லை. மும்பையில் வசிக்கும் தூத்துக்குடி தமிழர் ராஜூ, எதேச்சையா என்னைப் பார்க்க... அவரோட உதவியால 4 மாசம் ஆஸ்பத்திரியில் இருந்தேன். ஆஸ்பத்திரிக்கான எழுபதாயிரம் ரூபாயைக் கொடுத்ததோட... தினமும் சாப்பாடு கொடுத்தும் கவனிச்சுக்கிட்டாரு.

அவர் பெரிய கோடீஸ்வரர் இல்ல. சாதாரண சாப்பாட்டுக் கடைகாரர்தான். ஆனாலும், என்னை கனிவா கவனிச்சுக்கிட்டார். 4 மாசம் சிகிச்சை முடிஞ்சதும் 2 செயற்கைக் கால்களும் வாங்கிக் கொடுத்தார். கால்ல இருந்த காயங்களும் நல்லா ஆறிடுச்சு. இனியும் அவருக்கு செலவு வைக்கக்கூடாதுனு கிராமத்துக்கே திரும்பிட்டேன்.

ஊர்ல எல்லாரும் பரிதாபமா பாத்தாங்க. என்னால் எந்த வேலையும் செய்ய முடியாதுனு வருத்தப்பட்டாங்க. இப்படி பாவப்படுறது... எனக்கு உதவுறதுனு அவங்க ஆர்வம் காட்டினாலும், அதையெல்லாம் நான் ரசிக்கல. செயற்கைக் கால்களை மாட்டிக்கிட்டு வீட்டுக்குள்ளேயே சுவரைப் பிடிச்சு நடந்து பாத்தேன். பத்து, இருபது தடவ கீழே விழுந்தேன். கையில ஒரு தடியை வெச்சுக்கிட்டு நடந்து பாத்தேன். கொஞ்சம் கொஞ்சமா நடந்தேன்.

ராப்பகலா தூங்காம புழு பிடிச்சு அடமானத்துல இருந்து மீட்ட தோட்டத்தைப் போய் பாத்தேன். அப்புறம் விவசாய வேலைகள கொஞ்ச கொஞ்சமா செய்ய ஆரம்பிச்சுட்டேன். முன்ன இருந்த வேகம் வரல. நேரம் அதிகமானாலும் மெதுவா வேலைகள செஞ்சுக்கிட்டு வர்றேன். வீட்டை விட்டா தோட்டம், தோட்டத்தை விட்டா வீடுனு இந்த எட்டு வருஷத்துல எங்கேயும் போகல. விவசாய வேலைகள் மட்டுமே என் காயத்துக்கு மருந்தா இருக்கு. பழையபடி நெல், தக்காளி, வெண்டை, வெள்ளரி, புடலைனு பயிர் செஞ்சிக்கிட்டு இருக்கேன். காய்கறிகளை சந்தைக்கு எடுத்துக்கிட்டுப் போறதுக்கு மட்டும் மத்தவங்களோட உதவி தேவைப்படுது’’ என்றவர்.

 ‘‘விவசாயம் லாபம் தரும் தொழில் இல்லைனு நிறைய பேரு சொல்லுறாங்க. ஆனா, என்னைப் பொறுத்தவரை அதுல உண்மை இல்லை. ரெண்டு காலும் இல்லாட்டாலும்கூட என்னாலயும் விவசாயத்துல லாபம் பாக்க முடியுது. இத்தனைக்கும் கிணத்துல டீசல் மோட்டார் வெச்சுதான் தண்ணீர் பாச்சுறேன். இதுக்கு மட்டுமே வருஷத்துக்கு ஐம்பதாயிரம் வரை கூடுதலா செலவாகுது.

கால் இல்லாட்டாலும் என்னாலயும் விவசாயத்துல சாதனை செய்ய முடியும். அப்போ, கட்டாயம் உங்களுக்குத் தகவல் சொல்றேன். மறந்துடாம, வந்துடுங்க’’ என்று கட்டை விரலை உயர்த்திச் சொல்லும் முருகனின் கண்களில்  தன்னம்பிக்கை பூத்து நிறைந்திருந்தது!
நிச்சயமா ஜெயிப்பீங்க முருகன்!

தொடர்புக்கு,

செல்போன்: 82201-14605

 இ.கார்த்திகேயன்

 படங்கள்: எல்.ராஜேந்திரன்

Do you like the story?

Please Appreciate the Author by clapping!

Editor’s Pick