நல் மருந்து - 1

இத்தொடரின் மற்ற பாகங்கள்:
தெரிந்த செடிகள்... தெரியாத பயன்கள்! புதிய தொடர் சித்த மருத்துவர் பி.மைக்கேல் செயராசு, படங்கள்: வீ.சக்தி அருணகிரி

பூமியில் மனிதன் தோன்றுவதற்குப் பல கோடி ஆண்டுகளுக்கு முன்பே தாவரங்கள் தோன்றிவிட்டன. உலகின் மூத்த உயிரினமான தாவரங்களை நம்பித்தான் மனித இனம் இன்றும் வாழ்ந்துகொண்டிருக்கிறது. உணவு, உடை, இருப்பிடம் மட்டுமன்றி மருத்துவத்துக்கும் தாவரங்களைத்தான் நாட வேண்டியிருக்கிறது.

சுமார் 200 ஆண்டுகளுக்கு முன் ‘மருந்து’ என்றாலே, அது தாவரம் (மூலிகை) மட்டுமே. அதற்குப்பிறகு, தாவரங்களில் நோய்களைக் குணமாக்கும் மூலப்பொருட்களைப் பிரித்து அவற்றை ஆராயத் தொடங்கினர். பிறகு அம்மூலப்பொருட்களைச் செயற்கையாகத் தயாரித்துப் பயன்படுத்த ஆரம்பித்திருக்கிறார்கள். ஆக, அனைத்துக்கும் மூலம் மூலிகைகள்தான்.

மனிதன் சமைத்து உண்ணப்பழகிய பிறகுதான் நோய்கள் வர ஆரம்பித்தன. அதனால்தான் கடந்த 100 ஆண்டுகளில், குழந்தை பிறப்புகூட மனிதர்களுக்கு மருத்துவமனை சார்ந்த நிகழ்வாக மாறிவிட்டது.

மனிதர்கள் தாவரங்களை இனம் காணுவதற்கு முன்பே விலங்குகள் இனங்கண்டு தேவையான மூலிகைகளைப் பயன்படுத்த ஆரம்பித்துவிட்டன.

‘புலி பசித்தாலும் புல்லைத் தின்னாது’ என்பது ஒரு தவறான பழமொழி. புலி சில சமயங்களில் புல்லைத் தின்றுவிட்டு, வாந்தி எடுப்பதாகவும், அதில் செரிக்காத உணவுப் பொருட்கள் இருப்பதாகவும் புலி ஆய்வாளர்கள் தெரிவித்துள்ளனர். இதே பழக்கம் நமது வீடுகளில் வளர்க்கும் நாய்களுக்கும் கூட உண்டு.

பூனைக்கு அருகில் குப்பைமேனிச் செடியின் வேரைக் கொண்டு போனால், பூனை குப்பைமேனி வேரை வணங்குவதை இன்றும் கண்கூடாக செய்து பார்க்கலாம். அதனால்தான் குப்பை மேனிக்குப் பூனைவணங்கி எனும் பெயரே உள்ளது.

அதேபோல யானைகளுக்குச் செரிமானக் கோளாறு ஏற்பட்டால், வெள்ளை நிற மண்ணைத் தேடி உண்பதைப் பழக்கமாகக் கொண்டுள்ளன. வெள்ளை மண்ணில் ‘அலுமினியம் சிலிக்கேட்’ எனும் பொருள் அதிகமாக இருக்கும். இந்த மூலப்பொருளைக் கொண்டு தயாரிக்கும் மாத்திரையைத்தான் அலோபதி மருத்துவத்தில் நெஞ்செரிச்சலுக்கும், செரிமானக் கோளாறுகளுக்கும் கொடுத்து வருகிறார்கள்.

மனித இனத்துக்கு மிகவும் நெருக்கமான குரங்கிடம் மூலிகை பற்றிய அறிதல் நிறையவே உள்ளது. கருவுற்ற குரங்குகள் அருகம்புல்லை நிறைய பறித்துத் தின்று கொண்டு இருப்பதை நேரில் பார்த்துள்ளோம். குரங்குகள் ஏதேனும் பூச்சிக்கடியால் பாதிக்கப்பட்டால் ‘சின்னி’ எனும் மூலிகை இலைகளை உண்கின்றன. இந்த மூலிகைதான் ‘காணாக்கடி’க்கு (இன்னவென்று அறியாத விஷக்கடி) கைகண்ட மருந்து. இப்படி அனைத்து உயிரினங்களுக்கும், மூலிகை மருத்துவம் குறித்த இயற்கை சார் புரிதல், மரபணுக்கள் மூலமாகவே கடத்தப்பட்டு வந்திருக்கிறது.

அதனால்தான், உலகின் தொல்குடியான தமிழ்ச்சமூகம் கடந்து வந்த வரலாற்றுப் பாதை நெடுகிலும் தாவரங்களைப் பற்றிய அறிவு விஞ்சி நிற்கிறது. சங்க இலக்கியத்தில் பெரும்பாலான தாவரங்கள் குறித்து எழுதப்பட்டிருக்கிறது. வாழ்வியலின் பல்வேறு கட்டங்களைக் குறிக்கும் திணைகள், ஊர்கள், இசைப்பண்கள் என அனைத்துக்கும் தாவரங்களின் பெயர்களைத்தான் பயன்படுத்தியுள்ளனர்.

குறிஞ்சி, முல்லை, மருதம், நெய்தல், பாலை, நொச்சி, கரந்தை, உழிஞை, வஞ்சி, காஞ்சி... என அனைத்துமே தாவரங்களின் பெயர்கள்தான். சங்க இலக்கியத்தில் மட்டும் சுமார் 216 தாவரங்களின் பெயர்கள் பேசப்படுகின்றன. அவை அனைத்துமே, சிறந்த மருத்துவப் பண்புடைய மூலிகைகள்.

Do you like the story?

Please Appreciate the Author by clapping!

Editor’s Pick

மாதத்திற்கு 7 எக்ஸ்க்ளுசிவ் கட்டுரைகள் படிக்க லாகின் செய்யுங்கள்அனைத்து எக்ஸ்க்ளுசிவ் கட்டுரைகளையும் படிக்க சந்தா செய்யுங்கள்