‘சர்தார்’ கொய்யாவும் ‘ஆர்கானிக்’ ஆடுகளுக்கு மவுசும்!

இத்தொடரின் மற்ற பாகங்கள்:
மாத்தியோசி

ரு மழை நாளில்... உத்தரப் பிரதேச மாநிலம், லக்னோவில் ஒரு நிகழ்ச்சியில் கலந்துகொண்டேன். மறுநாள் காலையில் புதுடெல்லி செல்லும் ரயிலைப் பிடிக்க, அரக்க பறக்க ஓடினேன். ஆனாலும் புதுடெல்லிப் போற ரயிலைப்பிடிக்க முடியல. அடுத்த ரயிலைப் பிடிச்சு, அவசரமா போறதைவிட, மாநிலத்தோட தலைநகரான லக்னோ நகரத்துல கூடுதலா ஒரு நாளைப் பயனுள்ளதா கழிக்க நினைச்சேன். ‘லக்னோ’ங்கிற இந்தப் பெயர் நம்ம தமிழ்நாட்டு விவசாயிகளுக்குப் பழக்கமான பெயர்தான். லக்னோ-49 என்ற கொய்யா ரகம், இந்த ஊர்ல உள்ள தோட்டக்கலை ஆராய்ச்சி மையத்தில இருந்து வெளியிடப்பட்டதுதான். இந்த ரகத்தின் உண்மையான பெயர். சர்தார்(sardar) எல்.49. ‘எல்’ என்ற குறியீடு லக்னோவைக் குறிக்குதுங்க. பெரும்பாலும் லக்னோ-49 என்று சொன்னாதான் சுலபமா புரியும். லக்னோ-47, 48 ரகங்களைக் காட்டிலும், இந்த வெள்ளைக் கொய்யா விளைச்சல் கொடுக்குறதுல கில்லாடி. ஒரு மரத்தில 300 முதல் 500 காய்கள் வரை காய்க்கும் தன்மை உண்டு. இந்த ரகம் தமிழ்நாடு உள்ளிட்ட பல மாநிலங்களில் சாகுபடி செய்ய உகந்ததா இருக்கு. அதனால்தான், விவரம் தெரிந்த விவசாயிகள், ‘லக்னோ-49’ ரகத்தைச் சத்தமில்லாம சாகுபடி செய்றாங்க.

சரி, லக்னோ கதைக்கு வருவோம். இதமான சாரல் மழை பெய்துகிட்டே இருந்துச்சி. அடாதமழையிலையும் விடாமல் பூரி, சப்பாத்திகளைச் சுட்டுக்கொண்டிருந்தார்கள் மக்கள். சூடாகப் பூரியைச் சாப்பிட்டுவிட்டு, வாடகைக்கு ஒரு குதிரை வண்டியை அமர்த்திக்கொண்டு, அருகில் உள்ள கிராமத்துக்குப் புறப்பட்டேன். ஆட்டோ, கார் டிரைவர்களைவிட, குதிரை வண்டிக்காரர்களுக்குச் சுற்று வட்டார ஊர்களில் உள்ள தகவல்கள் அத்துபடி. அதுமட்டுமில்லீங்க, உத்தரப் பிரதேசம் உள்ளிட்ட வட மாநிலப் பேருந்து நிலையங்களிலும், ரயில் நிலையங்களிலும் குதிரை வண்டிகள் நிற்பதையும், அதில் உற்சாகமாக ஏறிச் செல்லும் மனிதர்களையும் பார்க்கலாம். தமிழ்நாட்டிலும் கூட, முப்பது நாற்பது ஆண்டுகளுக்கு முன்பு ஊர்தோறும் குதிரை வண்டிகள், இருந்துச்சி. காலப்போக்கில் எல்லாம் காணாமல் போய்விட்டன. ஆனா, பழநியில மட்டும் குதிரை வண்டிகள், இன்னும் பழைய நினைவுகளைச் சுமந்தபடி சுற்றி வருதுங்கங்கிறதை நினைத்தபடி குதிரை வண்டியில பயணத்தைத் தொடர்ந்தேன். வழியில், நெல், கோதுமை, மா, கொய்யா... என வழி நெடுகிலும் செழிப்பாக இருந்துச்சி. இடையில ஒரு தோட்டத்தில், செடி முருங்கை மரங்கள் ஏக்கர் கணக்கில் சாகுபடி செய்திருந்தாங்க. அந்தச் செடி முருங்கை மரங்களைப் பார்க்கும்போது, முருங்கைக் காய்க்கு வளர்ப்பதுபோலத் தெரியல. வட இந்தியர்களுக்கு முருங்கைக் கீரை சாப்பிடற பழக்கமும் கிடையாது. முருங்கைக்காய்கூட அவ்வளவா சாப்பிட மாட்டாங்களேனு யோசனை செய்தபடி குதிரை வண்டியை ஓரம்கட்டச் சொல்லிவிட்டு, தோட்டத்துக்குள்ள போனோம். செடிமுருங்கைத் தோட்டத்தை ஒட்டியபடி ஒரு ஆட்டுக்கொட்டகை இருந்துச்சி. மொத்தம் பத்து ஏக்கர் நிலம் இருக்கும். அதில் பாதியில்தான், செடி முருங்கைச் சாகுபடி. மீதி நிலத்தில் மா சாகுபடி.

Do you like the story?

Please Appreciate the Author by clapping!

Editor’s Pick