ஸ்ரீசாயி பிரசாதம் - 5

இத்தொடரின் மற்ற பாகங்கள்:
சரணம்... சாயி சரணம்...எஸ்.கண்ணன்கோபாலன், ஓவியங்கள்: ஜெ.பி.

ஸ்ரீசாயிநாதரிடம் நாம் கேட்பது எதுவானாலும், அதை நமக்குத் தருவதற்கு அவர் தயாராகவே இருக்கிறார். ஆனால், அதற்கான தகுதியை நாம் பெற்றிருக்க வேண்டும். அந்தத் தகுதிகளாக அவர் நம்மிடம் எதிர்பார்ப்பது, அவரிடமான நம்பிக்கையையும் பொறுமையையும்தான். இது நம்முடைய உலகாயத வாழ்க்கைத் தேவைகளுக்கு மட்டுமே பொருந்தும். அதற்கும் மேலாக பிரம்மஞானத்தை அவரிடம் இருந்து நாம் பெறவேண்டுமானால், நம்பிக்கை மற்றும் பொறுமையுடன் மனப்பக்குவமும் வேண்டும். அந்த மனப்பக்குவம் எப்போது வரும் என்பதை நமக்கெல்லாம் உணர்த்துவதுபோல், செல்வந்தர் ஒருவர் பாபாவிடம் தனக்கு பிரம்மஞானத்தை உபதேசிக்குமாறு கேட்டுக்கொண்டபோது, லீலை ஒன்றை நிகழ்த்தி அருளினார் பாபா.

ஒருவர் எல்லா வகையான செல்வங்களையும் குறைவறப் பெற்றிருந்தார். பிரம்ம ஞானத்தையும் பெற்றுவிட்டால், வாழ்க்கையில் அனைத்தும் பெற்றவராக ஆகிவிடுவோமே என்ற எண்ணம் அவருக்கு ஏற்பட்டது. ஷீர்டியில் இருக்கும் மகான் சாயிபாபா பிரம்ம ஞானத்தை வழங்குகிறார் என்று கேள்விப்பட்டு, அவரிடம் சென்று பிரம்மஞானத்தைப் பெற்று வரலாம் என்று நினைத்தார். தன்னுடைய எண்ணத்தை பாபாவின் பக்தரான, தன்னுடைய நண்பரிடம் தெரிவித்தார். அதற்கு அந்த நண்பர், ‘உங்களுக்குப் பொன்னாசையும் பெண்ணாசையும் இருப்பதால், பிரம்மஞானத்தைப் பெறுவதற்கான தகுதி உங்களுக்கு இல்லை’ என்று கூறினார். ஆனால், அந்தச் செல்வந்தரோ நண்பர் சொன்னதைப் பொருட்படுத்தாமல், ஒரு வண்டியை எடுத்துக்கொண்டு ஷீர்டிக்குப் புறப்பட்டுவிட்டார்.

துவாரகாமாயிக்குச் சென்று பாபாவை தரிசித்த அந்தச் செல்வந்தர், பாபாவை நமஸ்கரித்துவிட்டு, தனக்கு பிரம்மஞானத்தை உபதேசிக்க வேண்டும் என்று கேட்டுக் கொண்டார். அதைக் கேட்ட பாபா புன்னகைத்து, “பரவா யில்லையே... எல்லோரும் இந்த ஏழைப் பக்கிரியிடம் தங்களுடைய வாழ்க்கைத் தேவைகளுக்காகத்தான் வருகிறார்கள். ஆனால், நீ மட்டும்தான் பிரம்மஞானத்தைக் கேட்டு வந்திருக்கிறாய். சந்தோஷம்!” என்றவர், அவரைத் தனக்கு எதிரில் உட்காருமாறு சொல்லிவிட்டு, அங்கிருந்த பக்தர்களிடையே பேசிக்கொண்டு இருந்தார். செல்வந்தருக்கோ இருப்புக் கொள்ளவில்லை.

“பாபா, எனக்கு நேரம் ஆகிவிட்டது. நான் உடனே ஊருக்குத் திரும்பவேண்டும். எனக்கு உடனே பிரம்மஞானம் கிடைக்குமாறு செய்யுங்கள்” என்று கேட்டார். அதற்கு பாபா, “இத்தனை நேரம் நான் என்ன செய்துகொண்டிருந்தேன் என்று  நினைக்கிறாய்? உனக்கு பிரம்மஞானத்தைதானே உபதேசித்துக் கொண்டிருந்தேன்!” என்றார். செல்வந்தருக்கோ ஒன்றும் புரியவில்லை. அவருடைய அறியாமை பாபாவுக்குத் தெரியாதா என்ன? பிரம்மஞானத்தைப் பெறுவதற்கான தகுதி அந்தச் செல்வந்தருக்கு இல்லை என்பதை அவருக்கு உணர்த்த, தமது லீலையைத் தொடங்கினார். அருகில் இருந்த ஒரு சிறுவனை அழைத்து, ஷீர்டியில் உள்ள நந்து மார்வாடி என்பவரிடம் சென்று, ஐந்து ரூபாய் வாங்கி வருமாறு அனுப்பினார்.

சற்று நேரத்தில் திரும்பி வந்த சிறுவன், நந்து மார்வாடி வீட்டில் இல்லை என்று தெரிவித்தான். அடுத்தபடியாக அந்தச் சிறுவனை வேறு ஒருவரிடம் அனுப்பினார் பாபா. அவரும் வீட்டில்
இல்லை என்று வந்து சொன்னான் சிறுவன். இப்படியாக ஒவ்வொருவரிடமாக அந்தச் சிறுவனை அனுப்பிக்கொண்டு இருந்தார் பாபா.

நேரம் செல்லச்செல்ல, செல்வந்தர் பொறுமை இழந்தார். ‘‘பாபா, நான் உங்களிடம் பிரம்ம ஞானத்தை உபதேசிக்குமாறு கேட்டேன். ஆனால், தாங்களோ நேரத்தைக் கடத்திக்கொண்டு இருக்கிறீர்கள். எனக்கு உடனே பிரம்மஞானத்தை உபதேசியுங்கள்” என்று படபடப்புடன் கேட்டார்.

அவ்வளவுதான்... பாபாவுக்குக் கோபம் வந்துவிட்டது. அந்தச் செல்வந்தரைப் பார்த்து, ‘‘உனக்கு பிரம்மஞானத்தை அளிப்பதற்காக நான் செய்த முயற்சிகள் பலன் தரவில்லையே? நான் ஒரு ஐந்து ரூபாய் வாங்கிவரச் சொல்லி, இந்தச் சிறுவனைப் பலமுறை அனுப்பியும், வெறுங்கையுடன் திரும்பி வந்தான். நடந்ததைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்த நீ பேசாமல் இருந்தாய். இத்தனைக்கும் உன் சட்டைப் பையில் 10 ரூபாய் நோட்டுகளாக 250 ரூபாய் வைத்திருக்கிறாய். அதில் இருந்து ஒரு 10 ரூபாய்த் தாளை எடுத்துத் தர உனக்கு மனம் இல்லை. இப்படிப் பணத்தின் மேல் உள்ள பற்று போகாத நிலையில், உனக்கு பிரம்மஞானத்தைப் பெற என்ன தகுதி இருக்கிறது? ஒருவன் பிரம்மஞானத்தைப் பெறவேண்டுமானால், ஐந்து கர்மேந்திரியங்கள், ஐந்து ஞானேந்திரியங்கள் மற்றும் மனம், புத்தி, அகங்காரம் அத்தனையையும் குருவிடம் சமர்ப்பித்துவிட வேண்டும். அப்போதுதான் ஒருவருக்கு பிரம்மஞானத்தை அடைவதற்கான தகுதி கிடைக்கும்” என்றார்.

பாபா சொல்லியதுபோலவே அந்தச் செல்வந்தரின் சட்டைப் பையில் பணம் இருக்கத்தான் செய்தது. பாபாவுக்குக் கொடுக்கத் தான் மனம் வரவில்லை. வெட்கித் தலைகுனிந்த அந்தச் செல்வந்தர், பிரம்மஞானம் பெறாமலேயே திரும்பிச் சென்றார்.

பிரம்மஞானத்தை அடையக்கூடிய தகுதி உள்ளவர்களுக்கே அது கிடைக்கும் என்ற தத்துவத்தை உணர்த்தும் வகையில் மற்றுமொரு லீலையையும் நடத்தியுள்ளார் பாபா. துவாரகா மாயியில் அமர்ந்திருந்தபோது, பாபாவை தரிசிக்க வந்த ஒருவர், தனக்கு பிரம்மஞானத்தை அருளுமாறு பாபாவிடம் கேட்டுக்கொண்டார்.

அவரைச் சற்று நேரம் உட்காரச் சொல்லி விட்டு, முன்பு போலவே அங்கே இருந்த ஒரு சிறுவனை அழைத்து, நந்து மார்வாடியிடம் இருந்து நூறு ரூபாய் வாங்கி வருமாறு அனுப்பினார் பாபா. சற்று நேரத்தில் அந்தச் சிறுவன் திரும்பி வந்து, ‘‘பாபா, நந்து மார்வாடியிடம் இப்போது பணம் இல்லையாம். பணம் வந்தால் கொடுத்து அனுப்புவதாகச் சொன்னார்’’ என்றான். இதேபோல் இன்னும் சில இடங்களுக்கும் அந்தச் சிறுவனை அனுப்பிவைத்தார் பாபா. ஒவ்வொரு முறையும் சிறுவன் வெறுங்கையுடன்தான் திரும்பி வந்தான். பிரம்மஞானத்தை அருளும்படி கேட்டவர், நடப்பதை எல்லாம் பார்த்துக்கொண்டு இருந்தாரே தவிர, அந்தச் செல்வந்தரைப் போல அவசரப்படவில்லை.

சற்றுநேரம் சென்றதும், பாபாவை தரிசிக்க, பாபாவின் பக்தரும் அரசாங்க அதிகாரியுமான நானா சாஹேப் சந்தோர்கர் அங்கே வந்தார். பாபா அவரிடம், தமக்கு நூறு ரூபாய் வேண்டும் என்று கேட்டார். உடனே நானா சாஹேப் ஒரு துண்டுக் காகிதத்தில் தமக்கு நூறு ரூபாய் தேவைப்படுகிறது என்று எழுதி, அதை அந்தச் சிறுவனிடமே கொடுத்து, நந்து மார்வாடியிடம் அனுப்பி வைத்தார். சற்று நேரத்தில் அந்தச் சிறுவன் பணத்துடன் திரும்பி வந்தான்.

அப்போது பாபா, தம்மிடம் பிரம்ம ஞானம் கேட்டு வந்த அன்பரை நோக்கி, “பார்த்தாயா, கொஞ்ச நேரத்துக்கு முன்பு நான் பணம் கேட்டு அனுப்பியபோது இல்லை என்று சொன்ன நந்து மார்வாடி, இப்போது நானா சாஹேப் கேட்டு அனுப்பியதும் உடனே கொடுத்து அனுப்பிவிட்டார். இதிலிருந்து என்ன தெரிகிறது? ‘பாபா ஒரு பக்கிரி; அவருக்குப் பணம் கொடுத்தால் திரும்பி வருமோ, வராதோ’ என்ற சந்தேகத்தினால்தான் அவர் எனக்குப் பணம் கொடுக்கவில்லை. ஆனால், நானா சாஹேபுக்குக் கொடுத்தால், அதை அவர் திருப்பிக் கொடுத்துவிடுவார் என்று தெரியும். அதனால்தான் அவர் கேட்டதுமே கொடுத்து அனுப்பிவிட்டார். அதேபோல், ஒருவர் பிரம்மஞானத்தை அடையவேண்டுமானால், அதைப் பெறுவதற்கான தகுதி அவருக்கு இருக்கவேண்டும்’’ என்றார்.

உண்மைதானே? பிரம்மஞானமாகட்டும், பாபாவின் அருளாகட்டும்... அவை நமக்குக் கிடைக்கவேண்டும் என்றால், அதற்கேற்ப நம்மைத் தகுதியுள்ளவர்களாகவும், நல்லவர்களாகவும் மாற்றிக்கொள்வது அவசியம் அல்லவா?

காலங்களைக் கடந்தவரான சாயிநாதரின் நாமாவளிகளில் -

காலாய நம:, காலகாலாய நம: என இரண்டு நாமாவளிகள் உள்ளன. இரண்டுக்கும் இடையில் ‘கால’ என்ற ஒரு வார்த்தைதான் வித்தியாசம்.

இந்த இரண்டு நாமாவளிகளும் நமக்கு உணர்த்தும் தத்துவம் என்ன? அதன்பொருட்டு பாபா நிகழ்த்திய லீலைகள்தான் என்ன?

- பிரசாதம் பெருகும்

Do you like the story?

Please Appreciate the Author by clapping!

Editor’s Pick