சிவமகுடம் - 20

இத்தொடரின் மற்ற பாகங்கள்:
ஆலவாய் ஆதிரையான், ஓவியங்கள்: ஸ்யாம்

பாண்டியர்  குடிசை!

நாளை நடக்கப்போவதை யார் அறிவார்? நாளை என்பது இருக்கட்டும்... அடுத்த கணம் என்ன நிகழும் என்பதையாவது இந்த மானுடர்களால் அனுமானிக்க முடியுமா? நிச்சயமாக முடியாதுதான்! ஆனாலும், அவர்கள் ஆடும் சதிராட்டங்கள்தான் எத்தனை? எல்லைகள் இல்லாத உலகில் ஓர் எல்லையை வகுத்துக்கொண்டு, அதைக் காக்க அவர்கள் நடத்தும் போராட்டங்கள்தான் எத்தனை எத்தனை? நிமிடப்பொழுதில் அழிந்துவிடும் தேகத்தை வைத்துக்கொண்டு, ஏதோ நித்தியத்துவம் பெற்றுவிட்டதைப் போல், இவர்கள் நடந்துகொள்ளும் விதம் கண்டு, அழுவதா சிரிப்பதா எனப் புரியாமல் குழம்பித் தவித்தது போலும் இயற்கை.

ஆகவேதான், நடுநிசியில் சோழதேசத்தின் அந்த வனப்பகுதியில் அழுகையின் வெளிப் பாடாய் பெருமழையைக் கொட்டி தீர்த்ததோடு, இடையிடையே பேரிடியாய் முழங்கி சிரிப்பாய் சிரிக்கவும் செய்து, ஒருவித விநோதச் சூழலை சிருஷ்டித்துவிட்டிருந்தது!

இயற்கையின் இந்த விநோத விளையாட்டின் காரணமாக வெள்ளம் பெருக்கெடுத்த காட்டாற் றில் சிக்கித்தவித்த அந்தப் படகு, வலு நிறைந்த நம்பியின் துடுப்பு விசையால், மெள்ள மெள்ள சிக்கல்கள் யாவற்றிலும் இருந்து ஒருவாறு விடுபட்டு, விளக்கொளி வந்த கரையை நோக்கி நீந்தத் துவங்கியது.

‘விளக்கொளி வரும் இடம் ஏதேனும் குடிசை யாக இருக்கலாம். அங்கு சென்றால் ஏதேனும் உதவி கிடைக்கும்’ என்ற நம்பிக்கையுடன் கரை சேர்ந்த நம்பிக்கு, ஏமாற்றமே மிஞ்சியது. ஆம்! கரையில் இருந்து கூப்பிடும் தொலைவில் குடிசை இருக்கும் என்று கணித்திருந்தான் நம்பி. ஆனால் அவன் கணிப்பு பொய்த்துப்போனது.

விடாமல் தூறிக்கொண்டிருந்த மழையைப் பொருட்படுத்தாமல் படகைவிட்டு இறங்கி, இயன்றவரையிலும் ஆடையை இறுகப் பிழிந்து ஓரளவு ஈரத்தைக் களைந்தபிறகு, இடைக் கச்சையை சரிசெய்து இறுகக் கட்டிக் கொண்டவன், அதில் தனது பெரும் வாளையும் பிணைத்துக் கொண்டான். பின்னர் பொங்கியைத் தோளில் தூக்கிக்கொண்டவன், மீண்டும் ஒருமுறை ஒளி வந்த திசையைக் கவனித்தான். தண்ணீரில் படகில் வரும்போது எவ்வளவு தூரத்தில் ஒளி பளிச்சிட்டதோ, அதே அளவு தூரம் இப்போதும் இருப்பதாகப்பட்டது அவனுக்கு. ஆனாலும் அவன் மலைக்கவில்லை. விறுவிறுவென அந்த திசையை நோக்கி நடக்கத் துவங்கினான்.

தூறல் இப்போது மட்டுப்பட்டிருந்தது. மழை மேகங்கள் வானில் திட்டுத் திட்டாக விலகிச்செல்ல, வானில் ஆங்காங்கே சில தாரகைகள் தலை காட்டினாலும், அவையும் ஒளிமங்கியே திகழ்ந்தன.
எனினும், அந்த இரவுப்பொழுது முழுவதும் அவன் கண்கள் இருட்டுக்குப் பழகி விட்டிருந்த படியால், முன்னேறுவதில் தடங்கல் ஏதும் இருப்பதாகத் தெரியவில்லை அவனுக்கு.

வழியின் ஊடே ஆங்காங்கே குறுக்கிட்ட புதர்களையும், தாழ்ந்து கிடந்த விருட்சங்களின் கிளைகளையும் வாளால் வெட்டி வழி ஏற்படுத்திக் கொண்டு வேகத்தை துரிதப்படுத்தினான் நம்பி. நல்லவேளையாக பொங்கியின் உடல் நடுக்கமும் சற்றுக் குறைந்திருப்பதுபோல் தோன்றவே, அவன் மனதுக்குள் ஓரளவு நிம்மதியும் எழுந்தது. அதனால் உண்டான திருப்தியை வெளிப்படுத்தும் விதமாக மேலும் கீழுமாய் தலையசைத்தபடி நடந்துகொண்டிருந்தவன், சட்டென்று சூழலில் ஒரு வேறுபாட்டைக் கவனித்தான்.

சற்றுத் தொலைவில், குடிசை அமைந்திருந்த திசையில், விருட்சங்களில் இருந்து பட்சியினங்கள் சிறகடித்து சலனப்பட்டதையும், அதைத் தொடர்ந்து அந்தப் பகுதியில் விண்ணை நோக்கி மெல்லியதாக புகை எழுவதையும் கண்டான்.

‘எனில், குடிசைவாசி எவராக இருப்பினும் அவர் இப்போது குடிசைக்குள் அடங்காமல், வெளியே நடமாடுகிறார். அல்லது வேற்று நபர்கள் எவரோ அங்கே பிரவேசித்திருக்கிறார்கள். இல்லையென்றால், பட்சியினங்கள் இவ்வாறு சலனப்பட அவசியம் இல்லையே’ என்று யோசித்தான். நடையை இன்னும் வேகப்படுத்தி, அடுத்த அரை நாழிகைப் பொழுதுக்குள் குடிசை இருந்த இடத்தின் எல்லையை அடைந்தவனுக்கு, பட்சியினங்களைச் சலனப்படுத்திய காரணம் புலப்பட்டது. அந்தக் காரணக் காட்சியை அவன் கண்டதும் உறைந்துபோனான்!

குடிசைக்குள் பந்தம் ஒன்று வெளிச்சத்தை உமிழ்ந்துகொண்டிருக்க, குடிசையின் வெளிப் புறத்திலும் புதிய வெளிச்சத்துக்காகவும், அங்கு பரவியிருந்த குளிரை அகற்றவும் நெருப்பு மூட்ட முனைந்துகொண்டிருந்தார்கள் வீரர்கள் நான்கு பேர். அவர்களைக் கண்டு வியப்புக்கும் அதிர்ச்சிக்கும் ஆளாகி நம்பி உறைந்துபோய் நின்றுவிட்டான் என்றால், அதற்குக் காரணம் இருக்கவே செய்தது.

Do you like the story?

Please Appreciate the Author by clapping!

Editor’s Pick

மாதத்திற்கு 7 எக்ஸ்க்ளுசிவ் கட்டுரைகள் படிக்க லாகின் செய்யுங்கள்அனைத்து எக்ஸ்க்ளுசிவ் கட்டுரைகளையும் படிக்க சந்தா செய்யுங்கள்