சிவமகுடம் - 22

இத்தொடரின் மற்ற பாகங்கள்:
ஆலவாய் ஆதிரையான், ஓவியங்கள்: ஸ்யாம்

காலைக் கதிரவனை முகம் காட்டவிடாமல், ஆங்காங்கே திட்டுத் திட்டாக மேகப் பொதிகள் சூழந்துகொண்டு, அடிவானை கருஞ்சாம்பல் வண்ணமாக அடித்துவிட்டிருக்க, ஆதவக் கிரணங்கள் தலைகாட்டாததால், அந்த வனத்தின் விலங்குகளும் பட்சிகளும் கூட இன்னும் இரவின் சோம்பலை நீட்டித்தபடி உறக்கத்தில் ஆழ்ந்திருந்தன. ஆகையால், அவற்றின் கர்ஜனையோ, உறுமல் ஒலிகளோ, பட்சிகளின் குரல் ஜாலங்களோ இல்லாமல் போக, தனது சுயத்தை மொத்தமாக தொலைத்துவிட்டிருந்த அந்த உஷத் காலத்தில், கோச்செங்கணை அவனது வெண்புரவி வெகு பத்திரமாக உறையூர் கோட்டை முகப்பில் சேர்த்துவிட்டிருந்த அதே தருணத்தில், இங்கே பாசறைக் குடிலின் அருகில், தங்களின் மோதலால் அந்த வனத்தின் நிசப்தத்தை விரட்டிக்கொண்டிருந்தார்கள், வீரர்கள் இருவர். இருவரது கையிலும் சஸ்திர வகை ஆயுதமான பெரும் வாள்!

ஆயுதங்களை, அவற்றின் தன்மையையொட்டி *சஸ்திரம், அஸ்திரம் என்று இரு வகையாகப் பிரித்துச் சொல்கின்றன ஆயுத விளக்க நூல்கள். வீரர்களின் கையை விட்டு நீங்காது இருப்பது சஸ்திரம். இதை, ‘கைவிடாப்படை’ என்றும் சொல்வார்கள். இரண்டாவது, வீரர்களால் குறியை நோக்கி ஏவப்பட்டு இலக்கைத் தாக்கும் அஸ்திர வகை.

இங்கே இந்த வீரர்கள் நிகழ்த்தும் போர், ஓர் இலக்கில்லாத இலக்கைக் கொண்டிருந்ததாலோ என்னவோ, கைவிடாப் படையான வாளாயுதத்தை, கையில் எடுத்துக்கொண்டார்கள் போலும்!

வீரர்கள் இருவரில் ஒருவர் சைவத் துறவி! கடும் சண்டை யின் காரணமாக அவரது சடாமுடி அவிழ்ந்து, அவருடைய கேசம் முகத்தில் பாதியும் முதுகில் பாதியுமாக புரண்டு கொண்டிருந்தது. மெலிந்த தேகத்தினர்தான் என்றாலும், இரும்பில் வார்த்தது போன்ற தேக உறுதியும், கைகளிலும் முகத்திலும் காணப்பட்ட வீரத் தழும்புகளும், வாளின் கைப்பிடியை இறுகப் பற்றி அவர் அதை சுழற்றிய விதமும்... அந்த சைவத் துறவி போரில் வல்லவர் என்பதைத் தெள்ளத் தெளிவாக எடுத்துக்காட்டின. முழுக்கவசம் அணிந்தபடி அவரை எதிர்த்துப் போராடியவனும் போர்க் கலையில் சளைத்தவனாகத் தெரியவில்லை. காற்றைக் கிழித்தபடி தனது கழுத்தைக் குறிவைத்து இறங்கிய துறவியின் வாளை, வெகு லாகவமாகத் தடுத்துச் சுழற்றி திசைதிருப்பிவிட்டதோடு, துறவியைவிடவும் அதீத பாய்ச்சலை அவர் மீது காட்டினான், அந்தக் கவச மனிதன். இப்படியே இரண்டு நாழிகைகள் வெற்றி-தோல்வியின்றி நீடித்தது, அந்தச் சண்டை.

ஒரு நிலையில், துறவியைப் பெரும் பாறை ஒன்றின் மீது சாய்த்து,  தன் வாளையும் அவர் கழுத்தருகே கொண்டுசென்று, அழுத்திப் பிடித்தபடி கவச மனிதன் சொன்னான்... ‘‘எச்சில் பரிசுத்தம்’’ என்று. அதைக்கேட்டதும் துறவியின் முகத்தில் மலர்ச்சி! பதிலுக்கு அவர் ‘‘பசுவின் பால்’’ என்று கூற, கவச மனிதனும் மகிழ்ந்திருக்க வேண்டும். தனது பிடியை சற்று தளர்த்தினான். அதைப் பயன்படுத்தி அவனைப் பின்னோக்கி உந்தித் தள்ளிய சைவத் துறவி, ‘‘வாந்தி பரிசுத்தம்’’ என்று கூறி நிறுத்த, கவச மனிதனோ ‘‘தேன்’’ என்றான்.

இப்போது இருவருமே தத்தமது பிடியை தளர்த்தினார்கள்.

‘‘இறந்தவன் போர்வை பரிசுத்தம்’’ என்ற துறவியார், கவச மனிதனைப் பார்த்து கண்சிமிட்ட, அவன் ‘‘பட்டு வஸ்திரம்’’ என்று கூறி பெரிதாக நகைத்ததோடு, ‘‘என்னை அடையாளம் கண்டுவிட்டீரா, துறவியாரே?’’ எனக் கேட்கவும் செய்தான்.

பதிலுக்கு இதழ்களில் குறுநகையை வெளிப்படுத்திய சைவத் துறவியார், ‘‘தென்னவா! தாங்கள் புதிரை ஆரம்பிப்பதற்கு முன்னதாகவே, வந்திருப்பது நீங்கள்தான் என்பதைத் தெரிந்துகொண்டு விட்டேன். எனக்குச் சரிசமமாக வாள் வீசுவதில், தங்களைத் தவிர வேறு திறமைசாலி இந்த தென்ன கத்தில் யார் இருக்கிறார்கள்?’’ என்றார். காரண காரியம் தொட்டு துறவி வேடத்தில் திரியும் அந்த மனிதரின் பேச்சில்...

இப்போது மன்னவனின் முன் நிற்பதாலும், தனது பதவியின் நிலை பொருட்டும் மட்டற்ற மரியாதை தொனித்தது.

வெகு ஆனந்தத்துடன் அவரை நெருங்கி, தன் மார்போடு அணைத்துக்கொண்டான் கவச வீரன்.

அவனிடம் சைவ த்துறவியார் சொன்னது முற்றிலும் சரியே. அவரின் முதல் வாள் வீச்சை கவச வீரன் தடுத்தபோதே மிகச் சரியாய் யூகித்துவிட்டார், வந்திருப்பது தென்னவன் பாண்டியன் மாறவர்மன் அரிகேசரி என்று. அவர் யூகத்தை மெய்ப்பித்தது, ‘எச்சில் பரிசுத்தம்' என்று மன்னவன் ஆரம்பித்து வைத்த புதிர்க் கதை!

ஆம்! சைவத் துறவியின் வேடத்தில் இருப்பவரும், பாண்டிய மன்னனுக்கு மிக நெருக்கமானவரும், சரித்திரக் கதைகள் மட்டுமல்லாமல், திருத்தொண்டத் தொகை, பெரிய புராணம் போன்ற ஞானநூல்களாலும் போற்றப்பட்டவருமான அந்த மாமனிதர், மன்னவனின் பழக்கம் வாய்த்த ஆரம்ப காலத்தில் அவனுக்குக் கூறிய சிறு கதையையே, இப்போது ஒரு புதிராக மாற்றிக் கூறி, தன்னை அவரிடம் வெளிப்படுத்திக் கொண்டான், தென்னவன் பாண்டியன்.

குருகுலத்தில் பயின்ற சீடன் ஒருவன், கல்வி ஞானத்தில் தான் பூரணத்துவம் பெற்றுவிட்டதாக நம்பினான். குருவிடம் விடைபெற வந்தான். அவருக்கோ, அவனது ஞானத்தில் திருப்தி இல்லை.

என்றாலும், அனுபவம் அவனைப் பூரணா மாக்கும் என்ற நம்பிக்கை இருந்தது அவருக்கு. மூன்று வரி உபதேசத்துடன் அவனை வழியனுப்பிவைத்தார்.

‘எச்சில் பரிசுத்தம், வாந்தி பரிசுத்தம், இறந்தவன் போர்வை பரிசுத்தம்’ இதுதான் குருநாதர் அவனுக்குச் சொன்னது.

Do you like the story?

Please Appreciate the Author by clapping!

Editor’s Pick

மாதத்திற்கு 7 எக்ஸ்க்ளுசிவ் கட்டுரைகள் படிக்க லாகின் செய்யுங்கள்அனைத்து எக்ஸ்க்ளுசிவ் கட்டுரைகளையும் படிக்க சந்தா செய்யுங்கள்