சித்திர ராமாயணம்

இத்தொடரின் மற்ற பாகங்கள்:
பி.ஸ்ரீ., ஓவியங்கள்:சித்ரலேகா

ஆயிரம் தோணிக்கு அரசு!

ஆச்ரமத்திலே முனிவர்கள் இட்ட விருந்தை உண்டு அவர்களோடு ராமன் அளவளாவிக் கொண்டிருக்கும்போது, பம்பை முதலிய பறைகளை ஏக காலத்தில் கொட்டி முழக்கும் ஓசை திடீரென்று காதில் விழுகிறது, கொஞ்ச தூரத்திலிருந்து. உடனே பெருவலிமையும் தோற்றமும் படைத்த ஒரு பெருங் கூட்டம், மத யானைகள் மந்தையாகத் திரண்டு வருவது போல் வந்து கொண்டிருப்பதைப் பார்க்கிறோம். அதோ அந்தக் கூட்டத்தின் முகப்பிலே, வேட்டை நாயைப் பிடித்துக் கொண்டு, இடியிடித்துக் கிளம்பும் காளமேகம் போலக் கிளம்பிய அவன் யார்?

இருட்டு நெருங்கி இறுகி வடிவு கொண்டதுபோல வந்துகொண்டிருக்கும் அந்த ஆசாமி சாமானிய ஆசாமியில்லை; கங்கையிலே குறுக்கும் நெடுக்குமாக ஆயிரம் தோணிகள் போய்க் கொண்டிருக்கின்றனவே, அவையெல்லாம் அவனுக்குத்தான் சொந்தம்! அவன் தயவில்லாமல் யாரும் கங்கையைக் கடந்து போக முடியாது. கங்கைத் துறை களில் தோணியோட்டும் தொழிலைக் குல தர்மமாகக் கொண்டிருக்கிறான். துடுப்பு எடுத்த கை வில்லும் பிடித்து, துஷ்ட மிருகங்களையோ பகைவர்களையோ ஹிம்சித்த வண்ணமாய் இருக்கும்.

குகன் என்ற அவனுடைய பெயர் இந்தப் பிரதேசமெங்கும் ஒரே முழக்கம்: ‘போர்க் குகன்’ என்றே சிறப்பித்துப் பேசுவார்கள்:

ஆய காலையின்
ஆயிரம் அம்பிக்கு
நாயகன், போர்க்
குகன்எனும் நாமத்தான்,
தூய கங்கைத்
துறைவிடும் தொன்மையான்,
காயும் வில்லினன்,
கல்திரள் தோளினான்.


கல்லென்று சொல்லும்படியான தோளில் வில்லைத் தாங்கி வருகிறானே, அவன் மார்பும் ஒரு கற்பாறை போல இருக்கிறது. காலில் கட்டிய வீரக் கழலும் கருங்கல்லைப் பொருத்தியிருப்பதைப் போலவே காண்கிறது;

தொடை வரையில் சல்லடம்; அரையில் தொங்கவிட்ட செந்நிறமான தோல்; அந்தத் தோலாடை நழுவி விழாதபடி அதைச் சுற்றி அரைக் கச்சாக இறுக்கிக் கொண்டிருக்கும் புலிவால். ஆம், உடையும் கச்சையும் பார்வைக்கு வெகு ஜோராகவும் அந்தஸ்தாகவும் இருக்கின்றன, வேடர் கண்களில்!

அந்தப் பேர்வழி அணிந்திருக்கும் ‘ஆபரண விசேஷ’ங்களை என்னென்பது? அரைக் கச்சையில் கூர்மையான உடைவாளைச் செருகியிருக்கிறான்; அந்த உடைவாளில் இரத்தக் கறை தெரிகிறது.

உடைவாளும், வில்லும், வீரக் கழலும் வேடர்பிரானுடைய சிறந்த உபயோகமான ஆபரணங்கள். இவை தவிர அவன், பல்லைத் தொடுத்து வைத்தாற்போலச் சோழிகளைத் தொடுத்து ஆரங்களாக அணிந்திருக்கிறான். இருள்மேல் இருள் தொடுத்தாற்போல இருக்கும் மயிர்முடியில் நெற்கதிர்களைச் சொருகிக் கொண்டிருக்கிறான்.

சிரிப்பே அறியாத அந்த முகத்தையும், கோபமில்லாமலே தீப்பொறி பறக்கும் கண்களையும், விஷப் பாம்புபோல நடுங்கச் செய்யும் பார்வையையும் இப்போது சமீபத்தில் பார்க்கிறோம். யமனும் நடுங்கும்படி முழங்கும் குரலும், பைத்தியக்காரன் போலப் பொருத்தமில்லாமல் பேசும் பேச்சும் காதில் விழுகின்றன.

கங்கையைத் தாண்டி வந்தானே, ஒரு தரம் முங்கித்தான் வரலாகாதா? மாமிசம் தின்று கள்ளைக் குடித்த வாயையாவது கழுவி வரலாகாதா?

‘நாயடியேன்!’

ராமன் இருக்கும் ரிஷி - ஆச்ரமத்தைச் சமீபித்ததும், குகனிடம்தான் என்ன அதிசய மான மாறுதல்! கொஞ்ச தூரத்திலேயே பரிவாரத்தை நிறுத்தி விடுகிறான்; அம்பு, வில், வாள் எல்லாவற்றையும் கழற்றி வைத்து விட்டு வருகிறான். சிறுமை உணர்ச்சிகள் மறைந்து உள்ளத்திலே அன்பு நிறைந்து கொண்டி ருக்கிறது! அந்த இடத்தை எவ்வளவோ நன்றாக அறிந்தவன்தான்: எனினும் முன் பின் அறியாத ஏதோ ஒரு புண்ணிய பூமியில் அடி வைத்துப் போவதுபோலப் போகிறான்:

Do you like the story?

Please Appreciate the Author by clapping!

Editor’s Pick

மாதத்திற்கு 7 எக்ஸ்க்ளுசிவ் கட்டுரைகள் படிக்க லாகின் செய்யுங்கள்அனைத்து எக்ஸ்க்ளுசிவ் கட்டுரைகளையும் படிக்க சந்தா செய்யுங்கள்