கயிலை... காலடி... காஞ்சி! - 11

இத்தொடரின் மற்ற பாகங்கள்:
திருப்பாற்கடலில் பள்ளி கொண்டாயே...நிவேதிதா

பவானி த்வம் தாஸே மயி விதர த்ருஷ்டிம் ஸகருணாம்
இதி ஸ்தோதும் வாஞ்சன் கதயதி பவானி த்வமிதி ய:
ததைவ த்வம் தஸ்மை திசஸி நிஜ ஸாயுஜ்ய பதவீம்
முகுந்த - ப்ரஹ்மேந்த்ர - ஸ்புட மகுட நீராஜித பதாம்


‘பவன் எனப் பெயர் பெற்ற பரமசிவனுடைய பத்னியே! நீ, அடிமையாகிய என்னிடத்தில் கருணையுடன் கூடிய பார்வையைச் செலுத்தி அருள்வாயாக’ என்று ஒருவன் துதி செய்ய விரும்பி, ‘பவானி! நீ...’ என்ற இரண்டு வார்த்தைகளைச் சொன்ன உடனே, அப்போதே அவனுக்கு விஷ்ணு, பிரம்மா, இந்திரன் ஆகியவர்களால் வணங்கப்பெறுகிற திருவடிகளை உடைய உனது ஸாயுஜ்ய பதவியை அளிக்கிறாய்!

- சௌந்தர்யலஹரி

அன்னை காமாட்சி அளப்பரிய கருணைத் திறம் கொண்டவள். தன்னை நம்பிச் சரண் அடைந்தவர்களை ரக்ஷிப்பதில் அவள் என்றுமே சுணக்கம் காட்டியதில்லை. அப்படித்தான் அவள் மீனாட்சி பாட்டிக்கும் அருள்புரிந்தாள். அம்புஜம் தனக்குக் காணிக்கையாகச் செலுத்தவேண்டிய தங்கச் சங்கிலியை தன் கோயில் பிராகாரத்திலேயே தவறி விழும்படிச் செய்தவள், அந்தத் தங்கச் சங்கிலி மீனாட்சி பாட்டியின் பேத்திக்கே கிடைக்கும்படி செய்தாள். அதன் காரணமாகவே மகா பெரியவா சந்நிதியில் மீனாட்சி பாட்டியும் அம்புஜம் அம்மாளும் சந்திக்க நேர்ந்ததும், அம்புஜம் அம்மாளின் மூலமாகவே மீனாட்சி பாட்டி மகா பெரியவாளிடம் வைத்த கோரிக்கை நிறைவேறவும் செய்தது.

மகா பெரியவாளிடம் நம்முடைய பிரார்த்தனையை சேர்த்துவிட்டால் போதும், வியக்கத்தக்க விதத்தில் நம்முடைய கோரிக்கை நிறைவேறிவிடும். சதாசர்வ காலமும் உலகத்தின் நன்மையை மட்டுமே சிந்தையில் இருத்தி மோனத் தவம் இயற்றிய யுகபுருஷர்; மகா ஞானி!  அனைவரையும் சமமாக நினைத்து அன்பும் கருணையும் பொழிந்தவர்; இன்றைக்கும் அவரைத் தியானிப்பவர்களுக்கு சகல நன்மைகளையும் அருளும் கருணைத் தெய்வம் அவர்!

 மகா பெரியவாளைத் தரிசித்து ஆசி பெறாத முக்கிய பிரமுகர்களே இல்லை என்று சொல்லும்படி, அத்தனை பிரமுகர்களும் தரிசித்து ஆசி பெற்றிருக்கிறார்கள். கவியரசு கண்ணதாசன் ஒருமுறை மகா பெரியவாளை தரிசிக்கச் சென்றிருந்தார். அப்போது நடைபெற்ற ஒரு சம்பவம்தான், ‘திருப்பாற்கடலில் பள்ளி கொண்டாயே ஸ்ரீமன் நாராயணா’ என்ற பிரசித்தி பெற்ற பாடல் உருவாகக் காரணமாக இருந்தது.

அந்தச் சம்பவம்...

தொடக்கக் காலத்தில் நாத்திகராக இருந்த கண்ணதாசன், பின்னர் ஆன்மிகத்தின் பக்கம் ஈர்க்கப்பட்டுப் பல ஆன்மிக நூல்களை இயற்றி இருக்கிறார். குறிப்பாக, அவருடைய ‘அர்த்தமுள்ள இந்துமதம்’ மக்களிடையே பரவலான வரவேற்பைப் பெற்றது.

மகா பெரியவாளை தரிசிக்கச் சென்ற கண்ணதாசன் பெரியவாளிடம், ‘‘ஸ்வாமி, பகவான் மகாவிஷ்ணு பாற்கடலில் பள்ளி கொண்டிருப்பதாகச் சொல்கிறார்கள். பாற்கடல் என்றால், வெண்மை நிறமாகத் தானே இருக்கவேண்டும்? ஆனால், பாற்கடல் மேகவர்ணமாக அல்லவா காட்சி தருகிறது?’’ என்று கேட்டார். அவருடைய கேள்வியில் சற்றே குதர்க்கம் இருப்பதாகச் சுற்றிலும் இருந்தவர்கள் நினைத்தனர்.

ஆனால், கண்ணதாசன் கேட்டதற்கு மகா பெரியவா பதில் ஒன்றும் சொல்லாமல் மௌனமாகவே புன்னகைத்தார். அன்றைக்கு மதியம் கண்ணதாசன் கேள்விக்கு விடை கிடைக்கும் என்றும், அதுவரை கண்ணதாசன் காத்திருக்கவேண்டும் என்றும் உத்தரவாகியது.

அன்று பிற்பகல் உம்மிடி செட்டியார், மகா பெரியவாளை தரிசிப்பதற்கு வந்தார். மகா பெரியவாளை நமஸ்கரித்து எழுந்த உம்மிடியார், தான் கொண்டு வந்திருந்த பெரிய மரகதக் கல்லை பெரியவாளுக்குச் சமர்ப்பித்து, ஏற்றுக் கொள்ளுமாறு பிரார்த்தித்துக் கொண்டார்.

மகா பெரியவா பதில் ஒன்றும் சொல்லாமல், மடத்துச் சிப்பந்தியிடம் ஒரு பாத்திரத்தில் பால் கொண்டு வருமாறு பணித்தார். பால் வந்ததும் உம்மிடியார் கொடுத்த மரகதக் கல்லை அந்தப் பாலில் போடுமாறு செய்தார். அதைப் பார்த்த உம்மிடியார், தான்  கொடுத்த மரகதத்தின் தரத்தைதான் அப்படிச் சோதித்துப் பார்க்கிறாரோ என்று நினைத்தார். மரகதத்தின் தரத்தை அப்படிப் பாலில் போட்டுச் சோதித் துப் பார்ப்பது வியாபார ரகசியம். அது மகா பெரியவாளுக்கு எப்படித் தெரிய வந்தது என்ற வியப்பும் உம்மிடியாருக்கு ஏற்படவே செய்தது.

Do you like the story?

Please Appreciate the Author by clapping!

Editor’s Pick

மாதத்திற்கு 7 எக்ஸ்க்ளுசிவ் கட்டுரைகள் படிக்க லாகின் செய்யுங்கள்அனைத்து எக்ஸ்க்ளுசிவ் கட்டுரைகளையும் படிக்க சந்தா செய்யுங்கள்