சித்திர ராமாயணம்

இத்தொடரின் மற்ற பாகங்கள்:
பி.ஸ்ரீ.

இரண்டு பரீட்சைகள்

முனிவர் அனுதாபம் பரதன் உள்ளத்திலே ஆயிரம் தேள் ஏக காலத்தில் கொட்டுவது போல் இருக்கிறது. அந்தக் கடுப்பை எப்படிச் சகிப்பான்? “என்ன வார்த்தை சொன்னீர்? யாரைப் பார்த்துச் சொன்னீர்?
என் தகுதிக்குப் பொருத்தமான வார்த்தை சொல்ல வில்லையே!” என்று சீறுகிறான்.

மேலே பேச முடியாமல் சிறிது நேரம் ஸ்தம்பித்து நிற்கிறான். கோபத் தீ கொழுந்துவிட்டு எரிகிறது. ‘`ஓ ரிஷியே! உம்முடைய யோக்கியதைக்குத்தான் சரியா, நீர் சொன்ன வார்த்தை?” என்றுகூடப் பொருள்படுமாறு பேசி விடுகிறான்.

சீற்றத் தீயிலிருந்து தெறிக்கும் பொறிகள் போன்ற சொற்களைப் பாருங்கள்:

சினக்கொ டுந்திறல்
    சீற்றவெந் தீயினான்,
மனக்க டுப்பினன்,
    மாகவத்(து) ஓங்கலை,
‘எனக்(கு)அ டுத்த(து) இ-
    யம்பிலை நீ!’ என்றான்;
‘உனக்(கு)அ டுத்ததும்
    அன்(று)உர வோய்!’ எனா.


“ஓ புத்திசாலியே! உனக்கு அடுத்ததும் அன்று” என்ற வார்த்தையில், ‘`இவ்வளவுதானா இவருடைய புத்திசாலித்தனம்? இதற்கு இவ்வளவு நீளமான தாடியும் சடையும் வேண்டுமா?” என்று துடிதுடிக்கும் தர்மாவேசத்தையே பார்த்து விடுகிறோம். ‘‘பரதனா இப்படிப் பேசுகிறான்?” என்று பிரமித்துப் போகிறோம்.

இதற்காகத்தான் கவிஞன், ‘சினக் கொடுந் திறல் சீற்றவெந் தீ' என்று அந்தக் கோபாவேசக் கொடிய வேகத்தையும், ‘மனக் கடுப்பினன்' என்று உள்ளத்துக்குள்ளே தேள் கொட்டியது போன்ற அந்தக் கடுப்பையும் முற்படக் காட்டிவிடுகிறான்.

Do you like the story?

Please Appreciate the Author by clapping!

Editor’s Pick