‘கணேசனே என் தியானத்துக்கு உகந்தவன்!’

யிலாயமே ஆழ்ந்த அமைதியில் இருந்தது. சிவகணங்கள் எல்லோரும் ஆழ்ந்த மௌனத்தில் மூழ்கிக்கிடந்தனர். வாயு பகவான்கூட தனது சண்ட மாருத நிலையை மாற்றிக்கொண்டு மந்த மாருதமாக வீசிக்கொண்டிருந்தார். 

ஒரு பிரளயம் முடிந்து சிருஷ்டிக்கும் தருணம் அது. எனினும் கயிலை எந்தவிதச் சலனமும் இன்றி இருந்தது. ஏன்? ஆதி பரம்பொருளான ஐயன் ஈசன் ஆழ்ந்த தியானத்தில் இருந்தார். அவரோடு இணைந்து சக்திதேவியும் தவத்தில் ஈடுபட்டு இருந்தார். சிவனும் சக்தியும் இயங்கவில்லை என்றால் உலகில் ஏது சலனம்?
 
ஈசனின் தியானத்தின் அதிர்வுகள் சேர்ந்து சிருஷ்டிக்கான ஆரம்பத்தைக் கொண்டுவரும் நேரம் அது. கயிலையில் கூடி இருந்த தேவாதி தேவர்கள் அனைவருமே ஆழ்ந்த தியானத்தில்தான் கிடந்தார்கள். சிவனாரின் மௌனத்தைக் கலைக்க யாரேனும் வேண்டும் இல்லையா? பிறகு எப்படி சிருஷ்டியைத் தொடங்குவது? இந்த முறை ஈசனின் திருமுடித்தாங்கிய கங்கா தேவியே அந்த ஆழ்ந்த தியானத்தைக் கலைக்க தயாரானாள். கங்கையின் வேகம் அதிகமாகி, ஈசனின் மார்பில் வடியத் தொடங்கியது. ஈசன் மெள்ள அசைந்தார். தியானம் கலைய வேண்டிய நேரமிது என்று உணர்ந்தார். அதற்கேற்ப கங்கையும் தனது சந்தே கத்தை அவரிடம் கேட்டுத் தீர்வு வேண்டினாள்.

Do you like the story?

Please Appreciate the Author by clapping!

Editor’s Pick