சனங்களின் சாமிகள் - 14

இத்தொடரின் மற்ற பாகங்கள்:
அ.கா.பெருமாள் - ஓவியங்கள்: ரமணன்

சில மனிதர்களின் அடிப்படை குணங்கள் எப்போதும் மாறுவதில்லை. சமயத்தில் அது, தன் முகத்தைக் காட்டும் போதுதான், `இத்தனை நாள் நமக்கு இனிமையானவனாக, நெருக்கமானவனாக இருந்தவனா இவன்?’ என மலைத்துப் போவோம். அந்த நிலை மந்திரமூர்த்திக்கும் ஏற்பட்டது.

புதியவன், மந்திரமூர்த்தியிடம் பணிவாக இருந்தான்; இட்ட வேலைகளைச் சிறப்பாகச் செய்தான். குருவுக்கு ஏற்ற அணுக்கத் தொண்டன் என்கிற நிலை வரை உயர்ந்தான். மெள்ள மெள்ள மந்திரமூர்த்தியின் அத்தனை மந்திர வித்தைகளையும் கற்க ஆரம்பித்தான். கல்வி, ஒரு மனிதனைப் பண்படுத்தத்தானே தவிர, கர்வம்கொள்ளவைக்க அல்ல. இது பலருக்குப் புரிவதில்லை. வேறு ஒருவருக்குத் தெரியாத கல்வியைத் தான் கற்றுவிட்டோம் என்கிற உணர்வே தலைக்குமேல் ஒரு வட்டம் உதித்துவிட்டதாகப் பலரை நினைக்கவைத்து விடுகிறது. அந்த ஆணவம், புதியவனையும் பிடித்துக்கொண்டது. அந்தத் தலைக்கனம் ஒருநாள் குருவையே சீண்டிப்பார்க்கச் செய்தது.

ஏதோ ஒரு பாடம்... அது தொடர்பான உரையாடல். மந்திர மூர்த்திக்கும் புதியவனுக்கும் இடையில் நடந்த அந்த உரையாடல் மெள்ள மெள்ள விவாதமாக மாறிக்கொண்டிருந்தது. விவாதம் சாதி குறித்த பேச்சாகத் திரும்ப, புதியவன், குரு என்றும் நினைக்காமல், மந்திரமூர்த்தியின் சாதியைக் கிண்டலாகப் பேசினான். மந்திரமூர்த்திக்குக் கோபம் உச்சிக்கு ஏறியது. ஆனாலும், கற்றவன், பண்பட்டவன் அல்லவா அவன். அதிலும் அவன் இருப்பது குருஸ்தானம். ஒரே வாசகத்தோடு தன் கோபத்தையெல்லாம் மூட்டைகட்டிவைத்தான். ``இனிமேல் உனக்கு இங்கு இடமில்லை... போய்விடு.’’ அடங்காக் கோபத்தோடும், பெரும் வன்மத்தோடும் கிளம்பிப்போனான் புதியவன்.

Do you like the story?

Please Appreciate the Author by clapping!

Editor’s Pick