மண்... மக்கள்... தெய்வங்கள்! - 6

இத்தொடரின் மற்ற பாகங்கள்:
வெ.நீலகண்டன்

கோத்தர்களின் சாமிக்கு உயிர்ப்பலியோ, அசைவப் படையலோ கிடையாது. கோத்தர்களும் அசைவம் சாப்பிடுவதில்லை. கேழ்வரகு, சாமையரிசி, மூங்கிலரிசி, கோதுமைதான் உணவு. இந்த மக்களின் வழிபாடு வீட்டிலிருந்தே தொடங்கிவிடுகிறது. வீட்டைப் பொருத்தவரையிலும் அப்பா, அம்மாதான் ‘அய்யனோர்’, ‘அம்மனோர்’. காலையில் எழுந்ததும் பெற்றோரையும், சூரியனையும் வணங்கியபிறகே, வெளியில் கால் வைக்கிறார்கள். அப்பா, அம்மா இல்லாதவர்கள் வீட்டருகே இருக்கும் நடுகல்லை வணங்குவார்கள்.

ஒவ்வோர் ஆண்டும் கடைசி மாசத்தில் ‘வல்தா’  என்ற சடங்கை நடத்து கிறார்கள் கோத்தர்கள். இது மிகவும் உக்கிரமானச் சடங்கு. இறந்தவர்களின் ஆவியைப் போக்கி ஊரைச் சுத்தம் செய்வதற்காக இது நடத்தப்படுகிறது. எவரேனும் இறக்க நேர்ந்தால், அவர்களுடைய ஓர் எலும்பை மட்டும் எடுத்து வந்து, அதில் அவர்களது பெயரை எழுதிச் சேகரித்து வைத்துக்கொள்வார்கள். ‘வல்தா’ சடங்கு நிகழும் நாளன்று,  ஒரு நாற்காலி செய்து அதில் அந்த எலும்பை வைத்து, படையலிட்டு வழிபடுவார்கள். இந்த வழிபாடு முடிந்ததும் எல்லா வற்றையும் கொண்டுபோய் எரித்துவிடுவார்கள்.

அதன்பிறகு, ஏழு பிரிவுகளிலிருந்தும் (பிரிவுக்கு ஒருவர்) ஏழு இளைஞர்கள், பாரம்பர்யமான  உடையை அணிந்துகொண்டு, மிகப்பெரிய ‘வல்தா கல்’லை  தலைக்குமேல் தூக்கி நிறுத்த வேண்டும். அதுவும், ஏழுபேரும் தங்களின் சுண்டுவிரல்களை மட்டுமே பயன்படுத்தி, வல்தா கல்லைத் தூக்க வேண்டும்.  தடையின்றி வல்தா கல்லைத் தூக்கி நிறுத்திவிட்டால், ஊருக்கு எந்தக் குறையும் வராது. கிராமம் சுத்தமாகிவிட்டது என்று அர்த்தம். அடுத்து விருந்து... சாமைச்சோறு, அவரைக் குழம்பு என அமர்க்களப்படும். விருந்து முடிந்ததும் நடனம் தொடங்கிவிடும்.

Do you like the story?

Please Appreciate the Author by clapping!

Editor’s Pick