திருவருள் செல்வர்கள்! - 6 - குகஸ்ரீ ரசபதி அடிகள்... தொடர்ச்சி...

இத்தொடரின் மற்ற பாகங்கள்:
சொல்லின் செல்வன் பி.என்.பரசுராமன்

கூவத்திலிருந்த தாய்மாமன் வீட்டில் கொண்டு விடப்பட்ட அடிகளின் வாழ்க்கை அப்படி யொன்றும் மகிழ்ச்சியாக இல்லைதான். அந்தச் சூழலிலும் அவர் இறைவழிபாட்டிலும், கல்வி பயில்வதிலும் ஆர்வம் கொண்டிருந்தார். தன் தங்கைக்கும் ஆதரவாக இருந்தார். சிலநேரங்களில், அங்கிருந்து புறப்பட்டு சென்னைக்குச் சென்று விடலாமா என்றுகூட நினைத்ததுண்டு. அதற்கான சூழ்நிலையும் ஒருநாள் ஏற்படவே செய்தது.

அன்று தாய் மாமன் வீட்டில், அவர் மகனுக்குத் திருமணம்; வருவோரும் போவோருமாக, ஏராளமா னோர் வந்து போய்க்கொண்டிருந்தனர். காலை பத்து மணி முதல் மாலை மூன்று மணி வரை விருந்து நடைபெற்றது. சாதாரண நாளிலேயே கவனிக்காமல் அலட்சியப்படுத்துபவர்கள், கல்யாண வீட்டிலா கவனிக்க போகிறார்கள்?

அடிகளையும் அவர் தங்கையையும் கவனித்து, ஒரு வாய் உணவுபோட, அந்தக் கல்யாண வீட்டில் நாதியில்லை.

‘அன்னையில்லாப் பிள்ளை இருப்பது அவம் அவமே’ எனும் அருந்தமிழ் வாக்கு உண்மையானது. வெகுநேரம் பசியோடு இருந்த அடிகள், கடைசியாக ஒரு பந்தியில் தங்கையுடன் உணவுகொள்ள உட்கார்ந்தார். அனைத்தும் பரிமாறப்பட்டு, அடிகள் உணவில் கை வைக்கும் நேரம்... விருந்தினர் ஒருவரைக் கைப்பிடியாக பந்திக்கு அழைத்து வந்த தாய்மாமன், அவருக்கு அங்கே இடமில்லை என்பதைக் கண்டார். உடனே வேகமாகப் போய், அடிகள் கையில் எடுத்த உணவைத் தடுத்து,

``இப்ப என்ன அவசரம் உனக்கு? அப்பறம் பாத்துக்கலாம் எந்திரி!” என்றபடியே, அடிகளை இழுத்துத் தள்ளிவிட்டு, தான் அழைத்து வந்தவரை அங்கே அமரவைத்தார்.

அடிகளுக்கு உள்ளம் அதிர்ந்தது. ``கைக்கு எட்டியது வாய்க்கு எட்டாமல் போய்விட்டதே!” என்றபடியே, தங்கையுடன் ஆலயத்துக்குச் சென்று, ‘`அம்மா, இப்படி எங்களை வருத்து கிறாயே...’’ என்று அழுது அரற்றினார். இரவும் வந்துவிட்டது. பசியால் வருந்திய அடிகள், தங்கை யுடன் ஆலய வாசலிலேயே படுத்துத் தூங்கினார்.

Do you like the story?

Please Appreciate the Author by clapping!

Editor’s Pick

மாதத்திற்கு 7 எக்ஸ்க்ளுசிவ் கட்டுரைகள் படிக்க லாகின் செய்யுங்கள்அனைத்து எக்ஸ்க்ளுசிவ் கட்டுரைகளையும் படிக்க சந்தா செய்யுங்கள்