‘இமைப்பொழுதும் உனை மறவேன் ஈசனே!’

கி.வெங்கடேஷ் பாபு - ஓவியம்: ம.செ

நித்தமும் சிவனாரின் அறக்கருணையை எண்ணிச் சிலிர்க்கச் செய்யும் சம்பவம் என் வாழ்வில் நிகழ்ந்தது. அப்பா, அம்மா, தங்கை என சிறிய குடும்பம். வாழ்க்கையின் அடி மட்டத்திலிருந்து முன்னேறியவன் நான். சிறிய நிறுவனத்தில் நிலையில்லாத வேலை. மிகுந்த சிரமத்துக்கிடையே நல்ல வரனாகப் பார்த்து தங்கைக்குத் திருமணம் முடித்து வைத்திருந்தேன். கல்யாணக் கடன்கள் கழுத்தைப் பிடித்துக்கொண்டிருந்த நேரம் அது,

2004-ம் வருடம். பேரிடியாய் என்னைத் தாக்கியது அந்த நிகழ்வு. நன்றாக உலவிக்கொண்டிருந்த அம்மா, ஒருநாள் காலை முதுகெலும்பில் வலி என்று கதறித் துடித்தார். நண்பர்கள் உதவியோடு மருத்துவமனைக்குக் கொண்டு போய்ச் சேர்த்தோம். ஏகப்பட்ட ஆய்வுகள். இறுதியில், முதுகுத் தண்டில் ஏதோ சிக்கல் என்றும் இதைக் குணப்படுத்துவது கடினம் என்றும் சொல்லி விட்டார்கள் மருத்துவர்கள்.

சென்னையின் பிரபலமான மருத்துவமனைகள் அத்தனையும் ஒருசேரச் சொன்னது, ‘இதற்கு அறுவைச் சிகிச்சை செய்தாலும் பலனிருக்காது’ என்பதே.  தினமும் மருத்துவமனைகளுக்கு அலைந்ததால் வேலையிலும் கவனம் செலுத்த முடியவில்லை. வேலையை விட்டுவிடலாமா என்ற யோசனை வேறு. சுற்றிலும் கடன், அம்மாவின் அவஸ்தை, ஆதரவற்ற நிலை என உலகமே என்னைத் தண்டித்துவிட்டது போன்ற துயரம் என்னை அழுத்தியது. யாருக்கும் தெரியாமல் அழுவேன். எவரிடமும் உதவி கேட்கத் தயக்கம். சிறுவயது முதலே தொழில் மீது மட்டுமே ஆர்வம் இருந்ததால் கடவுள் நம்பிக்கை என்று பெரிதாக இல்லை.

Do you like the story?

Please Appreciate the Author by clapping!

Editor’s Pick