திருவருள் செல்வர்கள்! - 11

இத்தொடரின் மற்ற பாகங்கள்:
ஓவியங்கள்: ரமணன்

ஏகம்பவாணன்

யர்ந்த நிலையில் உள்ளவர் களைப் பார்த்து ஏங்குவது என்பது, என்றும் உள்ளதுதான். நல்லதும் கெட்டதும் என்றும் உண்டு; எங்கும் உண்டு. இதை உணராமல், “காலம் இப்ப கெட்டுப்போச்சு. அந்தக் காலத்துலல்லாம்...'' என்று பேசிக் கொண்டிருப்பதில் எந்தப் பலனும் இல்லை!

 பூமி தோன்றியதிலிருந்து காலம் கெட்டுப்போகவில்லை; கெட்டுப் போனது நாம்தான். கெட்டுப்போன நம்மைத் தேடிப்பிடித்து மறுபடியும் நிலைநிறுத்துவதற்கான முயற்சியே  ‘திருவருள் செல்வர்கள்’ எனும் இந்தத் தொடர்.

தொடக்கத்தில் சொன்னதுபோல், அடுத்தவர்கள் பார்த்து ஏங்கும் அளவுக்கு, அதுவும் சேர, சோழ, பாண்டியர் ஆகிய மூவேந்தர்களும் பார்த்து ஏங்கும் அளவுக்கு வாழ்ந்த உத்தமர் ஒருவரின் சரிதத்தை இந்த அத்தியாயத்தில் காண்போம்.

ஆயிரம் ஏர்கள் கொண்டு, விவசா யம் செய்த வேளாளகுலத் திலகர், வாணன். `இறைவன் என்னைப் படைத்ததே, உழுது அடுத்தவர்க்கு உணவு போடத்தான்' எனும் எண் ணம் கொண்டவர் அவர்.

என்ன செய்வது? காய்த்த மரம் தான் கல்லடி படும்; நல்லவர்களுக் குத்தான் துன்பங்கள் அதிகமாக வரும்! வாணனுக்கு ஆண் குழந்தை ஒன்று பிறந்தது. வாணனும் அவர் மனைவியும் மகிழ்ந்தார்கள். பிறந்த குழந்தைக்கு ஜாதகம் கணிக்க வேண்டும் அல்லவா?

Do you like the story?

Please Appreciate the Author by clapping!

Editor’s Pick

மாதத்திற்கு 7 எக்ஸ்க்ளுசிவ் கட்டுரைகள் படிக்க லாகின் செய்யுங்கள்அனைத்து எக்ஸ்க்ளுசிவ் கட்டுரைகளையும் படிக்க சந்தா செய்யுங்கள்