Published:Updated:

சென்னைக்கு மிக அருகில் கொத்தடிமையாக இருந்த இரண்டு சிறுவர்கள்! மீண்ட கதை!

"மீட்கப்பட்ட சிறுவர்கள் இருவருக்கும் இப்போது வயது முறையே 10 மற்றும் 13. இவர்கள் படிக்க வேண்டும் என ஆசைப்படுகிறார்கள். நியாயமான விருப்பம்தானே! இரண்டு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு சுதந்திரக் காற்றைச் சுவாசிக்கும் இவர்களின் கனவு நிறைவேற வேண்டும்."

சென்னைக்கு மிக அருகில் கொத்தடிமையாக இருந்த இரண்டு சிறுவர்கள்! மீண்ட கதை!
சென்னைக்கு மிக அருகில் கொத்தடிமையாக இருந்த இரண்டு சிறுவர்கள்! மீண்ட கதை!

பல நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்பு, ராஜாக்களின் காலங்களில் கொத்தடிமை முறை இருந்ததாகப் படித்திருப்போம். ஒரு நாட்டு ராஜா, மற்றொரு நாட்டின் மீது படையெடுத்து, தோற்கடித்து பலரைக் கொத்தடிமைகளாகப் பிடித்த வரலாறும் உண்டு. ஆனால், இவையெல்லாம் அந்தக் காலத்தில்தானே என்று நினைத்துவிட வேண்டாம். இப்போது இதைப் படித்துக்கொண்டிருக்கும் நேரத்திலும் எண்ணற்றோர் கொத்தடிமையாக இன்னலுற்று வருகின்றனர் என்பது ஆச்சர்யம் தருகிறதா. ஆம், காலம் மாறுவதுபோல கொத்தடிமை முறை என்பதும் தன்னை புதுப்புது வடிவில் இருந்துகொண்டே உள்ளது. தமிழ்நாட்டின் தலைநகரான சென்னைக்கு மிக அருகில் இருக்கும் பொன்னேரியில் இரு சிறுவர்கள் கொத்தடிமை கொடுமையிலிருந்து மீட்கப்பட்டிருக்கிறார்கள் என்பதே அதற்கு சாட்சி. 

பள்ளிக்குச் சென்று கல்விப் பெற வேண்டிய வயதில், இரண்டு ஆண்டுகள் கடும் வேலைகளைச் செய்துகொண்டிருந்தார்கள் அந்த இரண்டு சிறுவர்களும். அவர்கள் எப்படிக் கொத்தடிமையில் சிக்கினார்கள், எவ்வாறு மீட்கப்பட்டனர் என்பதை விவரிக்கிறார் மீட்புப் பணியில் ஈடுபட்ட சமூக ஆர்வலர் கிளமெண்ட் டேவிட். 

சென்னைக்கு மிக அருகில் கொத்தடிமையாக இருந்த இரண்டு சிறுவர்கள்! மீண்ட கதை!

 "அப்போது, அந்தப் பையன்களில் ஒருவனுக்கு வயது 8, இன்னொருவனுக்கு 11. அவர்களின்  குடும்பம் திருவள்ளூர் மாவட்டம் பொன்னேரியில்தான் இருந்தது. இவர்களில் அம்மா சுதா (பெயர் மாற்றப்பட்டுள்ளது), அருகில் உள்ள மாந்தோப்பில் வேலை செய்துவந்தார். திடீரென்று அவரின் கணவருக்கு உடல்நிலை சரியில்லாமல் போய்விட்டது. அதனால், அந்த ஊரைச் சேர்ந்த பத்தா மற்றும் பன்னீர் ஆகியோரிடம் 20,000 ரூபாய் கடனாக வாங்குகிறார் சுதா. அப்போது கோடை விடுமுறை என்பதால், இரண்டு மாதங்களுக்கு மட்டும் பையன்களை வேலைக்கு அனுப்பச் சொல்லியிருக்கிறார். மாதம் 1,500 ரூபாய் சம்பளம் தருவதாகவும் சொல்லியிருக்கிறார். குடும்பச் சூழல் காரணமாக சுதாவும் சம்மதிக்கிறார். 

மாடுகளை மேய்ப்பதுதான் அந்தச் சிறுவர்களுக்குக் கொடுக்கப்பட்ட வேலை. பெரியவனுக்கு 25 மாடுகளும் சின்னவனுக்கு 15 மாடுகளும் கொடுத்து மேய்க்கச் சொல்லியிருக்கிறார்கள். மாடுகளைப் பார்த்துக்கொள்வதுதானே என்று எளிதான வேலைபோலத் தோன்றலாம். ஆனால், உண்மை நிலைமையோ வேறு. காலையில் 6 மணிக்கு எழுந்திருக்க வேண்டும். மாட்டுத் தொழுவத்தில் உள்ள சாணிகளை அள்ள வேண்டும். தொழுவதைச் சுத்தமாக்க வேண்டும். பிறகு, மாடுகளைக் குளிப்பாட்டி, மேய்ப்பதற்கு அழைத்துச் செல்ல வேண்டும். காலையில் உணவாக, முதன்நாள் சோற்றில் தண்ணீர் ஊற்றி வைத்திருப்பதுதான் கொடுப்பார்களாம். மதியம் சாப்பாடு ஏதும் கிடையாது. சிறுவர்கள் மாந்தோப்பில் உள்ள மாம்பழங்களைப் பறித்து வைத்துக் கொள்வார்கள். அதுதான் இரவு வரை அவர்களின் பசியைப் போக்குவது. மாம்பழமாக இல்லாவிட்டால், மாங்காய்களைப் பறித்து, வெப்பமான பொருள்களில் வைத்து, பழுக்க வைத்துச் சாப்பிட்டும் வந்தார்கள். மாலையில் மாடுகளைத் தொழுவத்தில் கட்ட வேண்டும். இரவு கிடைக்கும் அரைகுறை உணவுக்குப் பிறகு, வெட்டவெளியில் படுக்க வேண்டும். தங்குவதற்கு என அவர்கள் கொடுத்திருக்கும் சின்ன கொட்டகைக்குள் படுத்து கை, கால்களை நீட்ட முடியாது. மழைக்காலத்தில் ரொம்பவே சிரமம். அந்த நாள்களில் மாடுகளைப் பராமரிப்பது ரொம்ப ரொம்ப கஷ்டம். 

சென்னைக்கு மிக அருகில் கொத்தடிமையாக இருந்த இரண்டு சிறுவர்கள்! மீண்ட கதை!

இரண்டு மாதங்களில் அனுப்பிவிடுவதாகச் சொல்லி, இந்தச் சிறுவர்களை அழைத்து வந்து இரண்டு வருடங்களாகியும் திருப்பி அனுப்ப வில்லை. சரி, இவ்வளவு வேலைகள் வாங்கியவர்கள் பேசியவாறு 1,500 ரூபாய் சம்பளமாவது கொடுத்தார்களா என்றால், அதுவும் இல்லை. சுதாவும் அவர்களின் மாந்தோப்பில்தான் வேலை செய்து வந்ததால், எதிர்த்துப் பேச முடியவில்லை. முன்பணமாகக் கொடுத்த 20,000 ரூபாயைச் சொல்லியே வேலை வாங்கிக்கொண்டிருந்தனர். மூவரின் நிலைமையை அறிந்த அவர்களின் உறவினர் ஒருவர் என்னிடம் தகவலைத் தெரிவித்தார். நான் உடனே அப்பகுதி ஆர்.டி.ஓ-விடம் பேசினேன். அவருக்கு நான் சொன்ன செய்திகள் பெரிய அதிர்ச்சியாக இருந்தன. அதனால், தாமதிக்காமல் உடனே களத்தில் இறங்கினார். 

சென்னைக்கு மிக அருகில் கொத்தடிமையாக இருந்த இரண்டு சிறுவர்கள்! மீண்ட கதை!

நாங்கள் ஒரு குழுவாக, கொத்தடிமையாக வைத்திருக்கும் பகுதிக்குச் சென்றோம். வழக்கமாக, அவர்கள் மாடுகள் மேய்க்கும் பகுதிக்குச் சென்றோம். அங்கு இல்லை. அந்த ஓனரின் வீட்டுக்குச் சென்றோம். அங்கும் இல்லை. நாங்கள் வரும் தகவல் எப்படியோ அவருக்குத் தெரிந்திருக்கலாம் என்று நினைத்தோம். பிறகு, அந்த ஊரைச் சேர்ந்த சிலர் உதவி செய்ததால், மூவரையும் வைத்திருந்த இடத்தைக் கண்டுபிடிக்க முடிந்தது. சுதா மற்றும் அவரின் மகன்கள் இருவரையும் மீட்டோம். கடனையும் ரத்து செய்ய வைத்தோம். பத்தா மற்றும் பன்னீர் ஆகிய இருவரையும் ஆள் கடத்தல், சிறுவர்களை வேலைக்கு அமர்த்தல் உள்ளிட்ட பிரிவுகளில் கைது செய்ய வைத்தோம். அவர்களும் முன்பணம் கொடுத்ததை ஒத்துக்கொண்டார்கள். வாங்கிய கடன் காரணமாக ஒருவரின் சுதந்திரத்தை, உரிமைகளையும் பறித்து வேலை வாங்கினால் அது கொத்தடிமை முறைதான். அதாவது வேலைக்குத் தகுந்த சம்பளம் கொடுக்காதது, வேலை நேரத்தை வரையறுக்காதது, வேலை நேரம் முடிந்து வெளியில் சென்று வருவதைத் தடுப்பது, வேறு வேலைக்குச் செல்ல நினைத்தால் அதைத் தடுப்பது உள்ளிட்டவையும் கொத்தடிமை முறைக்குள் சேரும். 

மீட்கப்பட்ட சிறுவர்கள் இருவருக்கும் இப்போது வயது முறையே 10 மற்றும் 13. இவர்கள் படிக்க வேண்டும் என ஆசைப்படுகிறார்கள். நியாயமான விருப்பம்தானே! இரண்டு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு சுதந்திரக் காற்றைச் சுவாசிக்கும் இவர்களின் கனவு நிறைவேற வேண்டும். ஆனால், இவர்கள் உடல் ரீதியாகவும் மன ரீதியாகவும் சுரண்டப்பட்டிருக்கிறார்கள். அதன் பாதிப்புகள் அவர்களிடம் தென்படுகின்றன. எனவே, அவற்றிலிருந்து மீள்வதற்கு கவுன்சலிங் தர வேண்டியது அவசியம். அதற்கு அரசு தேவையான நடவடிக்கைகளை எடுத்தால் ரொம்பவும் உதவியாக இருக்கும்" என்கிறார் கிளமெண்ட் டேவிட். 

நாகரிக வளர்ச்சி என்பது தொழில்நுட்பத்தில் முன்னேற்றம் மட்டுமே அல்ல. யாரையும் யாரும் அடிமையாக நினைக்காத மனநிலையும்தான். 

Vikatan