Published:Updated:

``குடும்ப அமைப்புகளில் என்ன சிக்கல்..? என்ன தீர்வு?’’ பேராசிரியர் பர்வீன் சுல்தானா

``குடும்ப அமைப்புகளில் என்ன சிக்கல்..? என்ன தீர்வு?’’ பேராசிரியர் பர்வீன் சுல்தானா
``குடும்ப அமைப்புகளில் என்ன சிக்கல்..? என்ன தீர்வு?’’ பேராசிரியர் பர்வீன் சுல்தானா

சம்பவம் 1: இன்ஸ்டாகிராமில் பழக்கமான காதலனுடன் வாழ, பெற்ற தாயைக் கொன்ற மாணவி. 

சம்பவம் 2: சமூக வலைதள நண்பனைப் பார்க்கச் சென்ற மாணவியை, நண்பனின் கூட்டாளிகள் பாலியல் வன்புணர்வு

சம்பவம் 3: போர்ன் சைட்களைப் பார்த்துவந்த 17 வயதுச் சிறுவன் தன் சொந்தத் தங்கையையே பாலியல் வன்புணர்வு.

சம்பவம் 4: புறா வளர்த்த தகராற்றில் ஆத்திரம்: புதுப்பெண்ணைப் பாலியல் வன்கொடுமை செய்து கொன்றதாகச் சிறுவன் கைது

மேலேயுள்ள சம்பவங்களைப் பதற்றமாகப் படித்துவிட்டு, வருத்தமாக `உச்' கொட்டிவிட்டு, கடந்துவிடுவதால் எந்தப் பயனும் விளையப் போவதில்லை. அடுத்த வீட்டுக்கூரையில் பிடித்த இந்தத் தீ நம் வீடுகளை, அதாவது நம் குடும்பங்களைப் பதம் பார்க்க அதிக நேரம் ஆகாது. அப்படிப் பதம் பார்த்த பிறகு இன்னொரு `உச்' கொட்டப் போகிறோமா அல்லது மேலேயுள்ள சம்பவங்களுக்குக் காரணமான விஷ வேரைக் கண்டறிந்து அதை வெட்டியெறியப் போகிறோமா? இளைய தலைமுறைக்காக, இன்றைய பெற்றோர்களுக்காக தன் ஆசிரியர் அனுபவத்திலிருந்து தீர்வுகள் சொல்கிறார் பேராசிரியர் பர்வீன் சுல்தானா.

* ஐயா அப்துல் கலாம் முன்னிலையில் நடந்த சம்பவம் இது. அங்கு நானும் இருந்தேன். ரெட் சிக்னலைப் பார்த்தும் வண்டியை நிறுத்தாத இளைஞன் ஒருவன், அதற்கான காரணமாக  ஒரு விஷயத்தைச் சொன்னான். `ரெட் லைட்டைப் பார்த்தேன். ஆனால், அதற்குப் பக்கத்தில் இருக்கிற போலீஸ்காரரை பார்க்கவில்லை. அவரைப் பார்த்து இருந்தால் வண்டியை நிறுத்தியிருப்பேன்'. ஒரு குற்றம் நடைபெறாமல் இருப்பதற்குப் பக்கத்தில் இருக்கிற சக மனிதனின் கண்காணிப்பு முக்கியமாகத் தேவைப்படுகிறது. சக மனிதனைக் கண்காணிக்கும் பொறுப்பு, சக மனிதன் பார்க்கிறான் என்ற பயம் இரண்டும் இன்றைக்கு நம் சமூகத்தில் இருக்கிறதா? குறைந்தபட்சமாக குடும்பங்களிலாவது இருக்கிறதா? `அவனோட பர்சனல் விஷயம்' என்று பெற்றோரும், `என் பர்சனல் மேட்டர்' என்று பிள்ளைகளும் தனித்தீவாக இருந்தால், உங்கள் பிள்ளைகள் எந்த நிலைக்குத் தள்ளப்படுவார்கள் என்பதற்கு மேலேயுள்ள சம்பவங்களே சாட்சி. 

* சமீபத்தில் ஒரு கொலைச் சம்பவத்தின் வீடியோவைப் பார்க்க நேரிட்டது. கொலை செய்தவர்கள் இளைய தலைமுறையினர்தான். அவர்களின் முகங்களின் அவ்வளவு வன்மம்... ஒரு தலைமுறை முன்னாடி வரை அப்பாவிடம் பேச அம்மாவைத் தூதுவிட்ட பையன்கள்தானே நம் வீடுகளில் இருந்தார்கள்? அன்றைக்கு அப்பாக்களின் கண்காணிப்பு பிள்ளைகளின் அழுத்தமாக இருந்தது. இன்றைக்கு அது குறைந்திருக்கிறது. இதுவும் நடந்துகொண்டிருக்கிற பிரச்னைகளுக்கு ஒரு முக்கியமான காரணம். 

* 7 வயதிலிருந்து 14 வயது வரை பிள்ளைகளை கட்டாயம் கண்காணியுங்கள். அவர்கள் கையில் என்ன கேட்ஜெட் வைத்திருக்கிறார்கள், என்ன விளையாடுகிறார்கள், யாருடன் விளையாடுகிறார்கள், என்ன சினிமா பார்க்கிறார்கள், என்ன படிக்கிறார்கள், எதைப் பொழுதுபோக்காக நினைக்கிறார்கள். எல்லாவற்றையும் கண்காணியுங்கள். உங்கள் பிள்ளை ஒரு சினிமாவைப் பார்க்கிறான்/ள் என்றால், அதில் சண்டைக் காட்சிகள், வன்முறைக் காட்சிகள், பாலியல் காட்சிகள் வரும்போது அந்த உணர்வு அவர்களுக்குள் எப்படிக் கடத்தப்படுகிறது என்பதைச் சற்று கண்காணியுங்கள். தவறாக இருக்கும்பட்சத்தில் அவற்றைச் சரிப்படுத்துங்கள். இந்த வயதில் அவர்களின் சுற்றுச்சூழ்நிலைகளைச் சரிப்படுத்தித் தந்துவிட்டீர்கள் என்றால், மேலே சொல்லியிருக்கிற சம்பவங்கள் உங்கள் பிள்ளைகளின் வாழ்வில் நடக்காது.

*  இன்றைக்கு வீட்டின் ஹாலிலேயே சீரியல்கள் வழியாக வன்முறைக் காட்சிகளும் பாலியல் காட்சிகளும் நுழைந்துவிட்டன. உங்களுடன் சேர்ந்து உங்கள் பிள்ளைகளும் இவற்றைப் பார்க்கிறார்கள் என்றால், சீரியல் பார்க்கும் வழக்கத்தை நிறுத்துவது உங்கள் பொறுப்பு. 

* ஒரு ஆசிரியராகச் சொல்கிறேன். 14 - 20 வயது வரையான பிள்ளைகள் மிக வேகமாக இருக்கிறார்கள். காரணம், அவர்கள் ரசிப்பது வேகமான காட்சிகளை... மென்மையான இசையை அவர்களால் ரசிக்க முடியவில்லை. இசையைக்கூட பேரிரைச்சலாகத்தான் கேட்கப் பிடிக்கிறது. இப்படிப்பட்ட பிள்ளைகள் ஒரு சொல்லை நிதானமாகப் புரிந்துகொள்ளவோ, ஒரு புத்தகத்தை நிதானமாக வாசிக்கவோ முடியாது. மென்மையான இசையையோ, மென்மையான விஷயங்களையோ ரசிப்பதற்கு அவர்களைப் பழக்கப்படுத்துங்கள். அப்போதுதான் அவர்கள், வன்முறைக் காட்சிகளை ரசிக்க மாட்டார்கள். 

*  என் வகுப்பில் நடந்த சம்பவம் இது. மாணவி ஒருவர், வகுப்பறையில் செல்போனை பயன்படுத்திக்கொண்டிருந்தார். நான் அதை அவர் கையிலிருந்து பறித்துவிட்டேன். உடனே, அந்த மாணவி என்னை பயங்கரமான கோபத்துடன் பார்த்தாலே ஒழிய அவள் பார்வையில், வகுப்பறையில் போன் பார்த்து ஆசிரியரிடம் மாட்டிக்கொண்ட பயமோ, பதற்றமோ சுத்தமாக இல்லை. நானும் போனை தரவில்லை. கிளாஸ் முடிந்தபிறகு ஸ்டாஃப் ரூமுக்கு போய்விட்டேன். கால் மணி நேரம் கழித்து அழுதபடியே அந்த மாணவி என்னிடம் வந்தாள். `ஸாரி மேம், ப்ளீஸ் மேம்' என்றாள். `ஏம்மா, இதை முதலிலேயே கேட்கவில்லை' என்றேன். `ஐ ஹேவ் சம் பிராப்ளம் மேம்' என்றாள். அதாவது, போனை அவள் கையிலிருந்து நான் பறித்த நேரத்தில் அவள் போனில் ஏதோ கான்வர்சேஷனில் இருந்திருக்கிறாள். அந்த ஹேங் ஓவரிலிருந்து  வெளியே வர முடியாத காரணத்தால்தான் அவள் என்னை அத்தனை கோபமாகப் பார்த்திருக்கிறாள். தவிர, கிட்டத்தட்ட அரை மணி நேரம் கழித்துத்தான், தன்னுடைய ஆசிரியரிடம் மன்னிப்புக் கேட்க வேண்டும், செய்த தவற்றுக்கு அழ வேண்டும் என்றே தோன்றியிருக்கிறது.  இதுதான் மேலே சொன்ன சம்பவங்களின் விஷ வேர். அந்த விஷத்தைப் பிள்ளைகளின் கையிலும் கொடுத்தும் விடுவோம், கண்காணிக்கவும் மாட்டோம். பிறகு தேவிபிரியாக்களை குறை சொல்லி என்ன பயன்? 

பெற்றோரின் கண்டிப்பே இல்லாமல் வளர்கிறது இந்தத் தலைமுறை. இது சரியில்லை. கண்டிப்பு, பேரன்பு இரண்டையும் கொடுங்கள். எல்லோரிடமும் அன்பாக இருக்க உங்கள் குழந்தையைப் பழக்கப்படுத்துங்கள். என்னால் யாருக்கும் கெடுதல் வரக் கூடாது என்று சொல்லிக் கொடுங்கள். இன்னும் 10 வருடங்கள் கழித்தாவது இது போன்ற சம்பவங்கள் நடக்காமல் இருக்கும்.