Published:Updated:

"அப்பா எனக்கு வீட்டுப் பாடங்களில் உதவியதே இல்லை!" - விக்ரம் சாராபாய் குறித்து மல்லிகா சாராபாய்

ஐஷ்வர்யா

``அப்பாவிடம் எனக்கு பிடிக்காத ஒரு குணம் அவர் என்னுடைய வீட்டுப் பாடங்களில் என்றுமே எனக்கு உதவியதில்லை.'' - மல்லிகா சாராபாய்

விக்ரம் சாராபாய்
விக்ரம் சாராபாய்
ஒலியின் இரைச்சல்களுக்கிடையே இசையைக் கேட்க முடிந்தவர்களால் பெரும் உயரங்களை எட்ட முடியும்! - டாக்டர் விக்ரம் சாராபாய், இஸ்ரோ நிறுவனர்.
விக்ரம், மல்லிகா, மிருணாளினி சாராபாய்
விக்ரம், மல்லிகா, மிருணாளினி சாராபாய்

டாக்டர் விக்ரம் சாராபாயின் நூறாவது பிறந்ததினம் நேற்று அனுசரிக்கப்பட்டது. இந்திய விண்வெளிக் கனவுகளின் தந்தையான அவர், மல்லிகா, கார்த்திகேய என இரண்டு பிள்ளைகளின் அப்பாவாக ஆனந்தப் பெருமை சுமந்தவர். கார்த்திகேய சாராபாய், சூழலியல் கல்விச் செயற்பாட்டாளர்; மல்லிகா புகழ்பெற்ற நடனக்கலைஞர், பத்மபூஷன் விருது பெற்றவர். தந்தையின் நூறாவது பிறந்த தினத்தில் விக்ரம் என்ற குடும்பஸ்தரை பற்றிய உருக்கமான சில நினைவுகளை க்வின்ட் வலைதளத்துக்குப் பகிர்ந்திருக்கிறார் மல்லிகா.

நான் விக்ரம் சாராபாயின் மகளாக இல்லாமல் ஒரு தந்தையின் மகளாக வளர்ந்தேன்.
மல்லிகா சாராபாய்

''குடும்பத்துக்காக அப்பா குறைந்த நேரமே செலவிட்டாலும் அந்த நேரத்தில் நிறைந்த அன்பும் கொண்டாட்டமும் தளும்பியிருக்கும். அவரது இரண்டு கைகளின் ஆட்காட்டி விரல்களையும் இறுகப் பிடித்துக்கொள்வேன். அவர் மெதுவாக 'Bridge on the river kwai' என்னும் ஆங்கிலப் படத்தின் பாடலை விசிலடிக்கத் தொடங்குவார். நான் அவர் விசிலடிப்பதற்கு ஏற்ப மார்ச் ஃபாஸ்ட் செய்தபடி வீட்டைச் சுற்றிச் சுற்றி வருவேன். இரவு உணவு நேரத்தில் எனக்குப் பிடித்தமான உணவின் சிறு பகுதியை அவருக்காக எனது தட்டில் எடுத்துவைப்பேன். தனது உணவைச் சாப்பிட்டுவிட்டு நான் அவருக்காக ஆசையாக எடுத்துவைத்ததைச் சாப்பிடுவார். அம்மா மிருணாளினி ஒரு நடனக் கலைஞர். அவர் அதிகம் பயணம் செய்யவேண்டியிருக்கும் என்பதால் அப்பாதான் என்னை பள்ளியில் விடுவார். நான் வகுப்பில் ஏதேனும் சேட்டை செய்தால் அப்பாதான் ஆஜராக வேண்டும். தன் மகள் செய்யும் சேட்டைகளில் அவருக்குக் கொஞ்சம் பெருமிதமும் இருந்தது உண்டு.

மல்லி! உன்னால் முடியும். உனக்கு முடியாததை உனது ஆசிரியர் எப்போதும் செய்யச் சொல்ல மாட்டார்.
மல்லிகா சாராபாய்

அப்பாவிடம் எனக்குப் பிடிக்காத ஒரு குணம், அவர் என்னுடைய வீட்டுப் பாடங்களில் என்றுமே எனக்கு உதவியதில்லை. ஏதாவது உதவி கேட்டால் அவர் சிரித்தபடியே, 'மல்லி... உன்னால் முடியும். உனக்கு முடியாததை உன் ஆசிரியர் எப்போதும் செய்யச் சொல்ல மாட்டார்' என்பார்.

மல்லிகா தனது பெற்றோருடன்
மல்லிகா தனது பெற்றோருடன்

அப்பாவும் எங்கள் உறவினர்களும்தான் எனக்குள் சமூக அரசியல் பொறுப்புணர்வை விதைத்தார்கள் என்பேன். எனக்கு 12 வயது இருக்கும். அப்போது பள்ளியில் இரண்டு மாணவர்கள் என்னை காரணமாக வைத்து சண்டை போட்டுக்கொண்டனர். பள்ளிக்கூட நிர்வாகம் இதில் சம்பந்தமே இல்லாத என் அப்பாவை பள்ளியில் ஆஜராகச் சொன்னது. அப்பாவை அவர்கள் அழைத்தது எனக்குக் கவலை என்றால், தன் 12 வயது மகளைக் காரணம் காட்டி இரண்டு பையன்கள் சண்டைபோட்டுக் கொள்கிறார்கள் என்பது அப்பாவுக்கு விநோதமாக இருந்தது. அப்பா என்னை அழைத்துப் பேசினார். 'மல்லி! இந்த உலகில் இரண்டு வகையான மனிதர்கள் இருக்கிறார்கள். முதல் வகை, சொன்னதைக் கேட்டு நடப்பவர்கள். இரண்டாம் வகை, சொன்னதை ஏன் என்று கேள்வி கேட்பவர்கள், தங்களுக்கான விதிகளைத் தாங்களே நிர்ணயித்துக்கொள்பவர்கள். நானும் உன் அம்மாவும் இரண்டாவது ரகம். நீ யார் என்பதை நீ தெரிவு செய்துகொள்ள வேண்டியிருக்கிறது' என்றார். நானும் இரண்டாவது பாதையைத் தேர்ந்தெடுத்தேன்.

அவரது இந்த உறவு அம்மாவுக்கு மிகுந்த மனவேதனையைத் தரக்கூடியதாக இருந்தது. அம்மா வேதனைப் படுவது எனக்கு வேதனை அளித்தது.
மல்லிகா சாராபாய்
மல்லிகா தனது அம்மா மிருணாளினியுடன்
மல்லிகா தனது அம்மா மிருணாளினியுடன்

அப்பாவுக்கு கமலா சவுத்ரியுடன் காதல் தொடர்பு ஏற்பட்டபோது, எந்த மகளையும்போல நானும் முதலில் வெறுத்தேன். எனது 13 வயது வரை அவர் மீதான எனது வெறுப்பு அப்படியே இருந்தது. அவரது இந்த உறவு அம்மாவுக்கு மிகுந்த மனவேதனையைத் தரக்கூடியதாக இருந்தது. அம்மா வேதனைப்படுவது எனக்கு வேதனை அளித்தது. ஆனால் அதன் பிறகு அவருடனான எனது உரையாடல்கள் அதிகரிக்கத் தொடங்கிய காலத்தில், என்னால் அவரது மனநிலையைப் புரிந்துகொள்ள முடிந்தது. உண்மையில் அவரும் மனவேதனையில் இருந்தார்.

தான் செய்யும் செயல் தன் மனைவிக்கு வேதனையளிக்கிறதே என்கிற வேதனை அவருக்கு இருந்தது. தன்னை நேசித்த இரண்டு பெண்களை அவரால் நேசிக்காமல் இருக்க முடியவில்லை. நேசம் ஒருவரிடமே மட்டும் வருவதில்லை, தான் செய்தது சரி என்று அவருக்குத் தோன்றியது. ஆனால் இன்றளவும் அவர் செய்தது என்னைப் பொறுத்தவரையில் தவறுதான். அம்மாவின் இடத்தில் நான் இருந்திருந்தால் சுயமரியாதையைக் கருத்தில் கொண்டு வீட்டிலிருந்து வெளியேறி இருப்பேன்.

Vikatan

52 வயதில், முடிவுபெறாத வாழ்க்கையாக மரணம் அப்பாவின் ஆயுளை முடித்துவிட்டது. அவர் இறந்த நேரம், புத்தாண்டுக் கொண்டாட்டத்துக்காக என்னையும் அம்மாவையும் மும்பைக்கு வந்து அப்பா ஊருக்குச் அழைத்துச் செல்வார் என நாங்கள் காத்துக்கொண்டிருந்தோம். அப்பாவின் இறப்புச் செய்திதான் வந்தது.

அப்பா உயிருடன் இருந்திருந்தால் இன்றைய சமூகச் சூழலைப் பொறுத்துக் கொண்டிருக்கமாட்டார். கல்வி கற்பதற்கும் கொள்கை நிலைப்பாடு எடுப்பதற்குமான வசதி இருக்கும் இடத்தில் அதை தவறுகளைச் சரி செய்வதற்குப் பயன்படுத்தவேண்டும் என்று எனக்குச் சொல்லிக் கொடுத்தது அப்பாவும் அம்மாவும்தான். அதனால்தான் மக்கள் பேசத் தயங்கும் பலவற்றை எனது நடனங்களின் வழியாகப் பேசிக்கொண்டிருக்கிறேன்.

விவசாய தேசத்தில் விண்வெளிக் கனவுகள் சாத்தியமானது எப்படி? #VikramSarabhai100

என்னைப் பொறுத்தவரையில் ஜனநாயக ஆட்சி என்பது எதிர் விமர்சனங்களையும் சிந்தனைகளையும் வரவேற்பது, அதற்கான இடமளிப்பது. அதற்கான குரலாகத்தான் நான் தற்போது இருக்கிறேன். ஒருவேளை அப்பா உயிருடன் இருந்திருந்தால் என்னைப் பார்த்து நிச்சயம் பெருமிதம் கொண்டிருப்பார்.