Published:Updated:

அன்பே தவம் - 33

அன்பே தவம் - 33
பிரீமியம் ஸ்டோரி
அன்பே தவம் - 33

தவத்திரு குன்றக்குடி பொன்னம்பல அடிகளார்ஓவியம்: பாலகிருஷ்ணன்

அன்பே தவம் - 33

தவத்திரு குன்றக்குடி பொன்னம்பல அடிகளார்ஓவியம்: பாலகிருஷ்ணன்

Published:Updated:
அன்பே தவம் - 33
பிரீமியம் ஸ்டோரி
அன்பே தவம் - 33
அன்பே தவம் - 33

‘காதற்ற ஊசியும் வாராது காண் கடைவழிக்கே...’ என்று மருதபிரான் தந்த ஞான வாக்கியம் பட்டினத்துச் செட்டியாரை உலுக்கி, பட்டினத்து அடிகளாக மாற்றிக்காட்டியது. வாழ்க்கையில் எதைக் கொண்டு போகிறோம்... எதை இழக்கவிருக்கிறோம்... இதைத்தான் சீக்கிய மதகுரு குருநானக் அருமையாக விளக்கினார்.

ஒரு பெரிய செல்வந்தர், குருநானக்கைத் தன் இல்லத்துக்கு அழைத்தார். தன் இல்லத்திலிருந்த விலையுயர்ந்த வைரம், பொன், மணிகளைக் காட்டினார். அவற்றைப் பார்த்த குருநானக், அவருக்கு ஒரு தங்க ஊசியைக் கொடுத்து, ‘இந்தத் தங்க ஊசியை, மறுமையில் நாம் சொர்க்கத்தில் சந்திக்கும்போது என்னிடம் கொடுங்கள்’ என்றார்.

 செல்வந்தர் மிகவும் யோசித்துவிட்டுச் சொன்னார்... `குருவே, எப்படி நான் மறுமையில் உங்களைச் சந்தித்து, தங்க ஊசியைக் கொடுக்க முடியும்... இங்கிருந்துதான் எந்தப் பொருளையும் எடுத்துச் செல்ல முடியாதே...’

‘எதையும் எடுத்துப் போக முடியாது என்று தெரிந்துதானே இவ்வளவு செல்வத்தை வீட்டில் குவித்துவைத்திருக்கிறீர்கள். முதலில் இவற்றை ஏழைகளுக்கு தானம் செய்யுங்கள்’ என்று உபதேசித்தார் குருநானக். 

லண்டனில் ஒருமுறை பெர்னாட்ஷா பல்பொருள் அங்காடி ஒன்றைத் திறந்துவைக்கப் போனார். கடையைத் திறந்துவைத்ததும், ஏதாவது பேசும்படி பெர்னாட்ஷாவைக் கடைக்காரர் கேட்டுக்கொண்டார்.

 `இந்த உலகில் எனக்குத் தேவையில்லாத பொருள்கள் எத்தனை இருக்கின்றன என்பதை இங்கு வந்துதான் தெரிந்துகொண்டேன்’ என்றார் பெர்னாட்ஷா.

 ஒருநாள் இரவுநேரம். கடைவீதியில் நடந்து வந்துகொண்டிருந்தார் பாரதி. குளிரில் ஒரு ஏழை நடுங்கிக்கொண்டிருந்ததைப் பார்த்தார். உடனே, தன் இடுப்பில் கட்டியிருந்த பத்தாறு வேட்டியை அவிழ்த்து அவரிடம் தந்தார். வீட்டுக்குப் போனார். 

அன்பே தவம் - 33

ஒட்டுமொத்த விகடனுக்கும் ஒரே ஷார்ட்கட்!

பாரதிக்கு அவர் அணிந்திருந்த வேட்டியைக் கொடுத்தவர், அவர் குடியிருந்த வீட்டு உரிமையாளர். வேட்டியில்லாமல் பாரதி வருவதைப் பார்த்ததும், ‘எங்கே உம் வேட்டி?’ என்று கேட்டார்.

`குளிரில் நடுங்கிக்கொண்டிருந்த ஒருவருக்குத் தானமாகக் கொடுத்துவிட்டேன்’ வெகு சாதாரணமாகச் சொன்னார் பாரதி.

`ஏன் வேட்டியைக் கொடுத்தீர்... தோள் மேலே போட்டிருக்கும் துண்டைக் கொடுத்திருக்கலாமே?’ 

`ஐயா… நான் நல்லதொரு வீட்டிலிருக்கிறேன். குளிர் எனக்கு ஒரு பொருட்டில்லை. அவரோ வீடு வாசலற்ற ஏழை. தெருவில், குளிரில் நடுங்கிக்கொண்டிருக்கிறார். அவரிடம் வேட்டி இருப்பதுதானே பொருத்தம்... அதனால்தான் கொடுத்தேன்.’ 

 ஒருகணம் பாரதியை வியந்து பார்த்த வீட்டு உரிமையாளர் வீட்டுக்குள் போனார். இன்னொரு பத்தாறு வேட்டியைக் கொண்டு வந்து பாரதிக்குக் கொடுத்தார்.

அதை வாங்கிக்கொண்ட பாரதி சொன்னார்... `கொடுக்கக் கொடுக்க, தானே வரும். பார்த்தீரா?’ 

கதவுகளைத் திறந்துவைத்தால் காற்று வருவதைப்போல, அறத்தால் ஈட்டிய செல்வத்தை, அறத்தின் வழியேதான் செலவழிக்க வேண்டும்.

ஒருநாள் பிச்சைக்காரன் ஒருவன், தருமரிடம் வந்து பிச்சை கேட்டான். அவனைப் பார்த்து தருமர், `நாளைக்கு வா’ என்றார்.

இந்தக் காட்சியைப் பார்த்தான் பீமன். துள்ளி எழுந்தான். தெருவுக்கு வந்தான். `என் அண்ணன் தருமன் காலத்தை வென்றுவிட்டான்’ என்று கூச்சலிட்டான்.

 அதைக் கேட்டு தருமர் அவரிடம் வந்தார். `என்ன... நான் எப்போது காலத்தை வென்றேன்?’ என்று கேட்டார்.

`நீதானே அண்ணா இப்போது சொன்னாய்... யாசகம் கேட்ட பிச்சைக்காரனிடம் `நாளை வா...’ என்றாயே. அப்படியென்றால் அது காலத்தை வென்ற செயல்தானே... நாளை நீயும் இருக்கப்போகிறாய்; அந்தப் பிச்சைக்காரனும் இருக்கப்போகிறான்; அவனுக்குக் கொடுப்பதற்கு உன்னிடம் செல்வமும் இருக்கப்போகிறது என்றுதானே அர்த்தம். ஆக, இதைத் தீர்க்கதரிசனமாகத் தெரிந்துவைத்திருக்கும் நீ காலத்தை வென்றதாகத்தானே பொருள்?’

 இதைக் கேட்டு தருமரே வெட்கப்பட்டார். எப்போது, எதைக் கொடுக்க நினைக்கிறோமோ அதை உடனே கொடுத்துவிட வேண்டும். கொடுக்கும் எண்ணத்தை ஒத்திப்போடுவது நல்லதல்ல. அதனால்தான் பீமன், `காலத்தை வென்றுவிட்டான் தருமன்’ என்று சுட்டிக்காட்டினான்.

வாடிய முல்லைக்கொடிக்குத் தேர் தந்தான் பாரி. வான்மழை வருகிறது என்று ஆடிய மயிலுக்கு, குளிருமே எனப் போர்வை தந்தான் பேகன். தமிழுக்குத் தன் தலையையே தந்தான் குமணன். வாடிய பயிரைக் கண்டபோதெல்லாம் வாடினார் வள்ளலார். இவை இதயத்தில் ஏற்படும் ஈரக்கசிவுகள். மற்றவர்களை வாழவைக்கத் தன்னையே தரும் ஈகை குணத்துக்கு இவை சான்றுகள்.

வள்ளலார், ‘யாராயினும், எந்தத் தேசத்தவராயினும், எவராயினும் அவரின் பசித் தீயை அணைத்திடுக’ என்றார்.

திருவள்ளுவர்,

‘அற்றார் அழிபசி தீர்த்தல் அஃதொருவன்
பெற்றான் பொருள்வைப் புழி’


என்றார். எது வைப்பு நிதி? வங்கியில் கொண்டுபோய்க் கொட்டுகிறோமே அதுவா... வீட்டில் பொன்னை, மணியை, வைரத்தைச் சேர்த்துவைக்கிறோமே, அவையா... இவையெல்லாம் ஒருபோதும் வைப்புநிதி ஆகா. ஏழையின் அடிவயிற்று நெருப்பான பசித்தீயை எப்போது  அணைக்க முயல்கிறோமோ, அப்போதுதான் நாம் செல்வம் சேர்க்கிறோம் என்று பொருள். அதுதான் உண்மையான வைப்புநிதி.  அதை முதலீடு செய்வோம். ஏழைக்கு உணவு கொடுப்போம். அவர்களை அரவணைத்துக் காப்போம்.

ஒருவன் தான் சேர்த்துவைத்திருந்த செல்வங்களையெல்லாம் ஒரு தங்கச் செங்கல்லாக்கி, தன் வீட்டுத் தோட்டத்திலேயே ஒரு பள்ளம் பறித்து, அதைப்  புதைத்துவைத்தான். தினமும் அவன் தோட்டத்துக்குப் போவான். குழியைத் தோண்டி, தங்கச் செங்கல் பத்திரமாக இருக்கிறதா என்று எடுத்துப் பார்ப்பான். பிறகு பள்ளத்தை மூடிவைத்துவிட்டுப் போவான். இது நாள் தவறாமல் நடக்கிற காரியம். இதைப் பக்கத்து வீட்டுக்காரன் கவனித்துக்கொண்டே இருந்தான். ஒருநாள் இவன் வழக்கம்போல தோட்டத்திலிருந்த பள்ளத்தைத் தோண்டினான். உள்ளே பார்த்தவன் பதறிப்போனான். அங்கே  தங்கச் செங்கல் இல்லை. அதற்கு பதிலாக வெறும் செங்கல் இருந்தது. அவ்வளவுதான்... மயங்கிக் கீழே விழுந்தான். ஒருவழியாக ஆசுவாசப்பட்டு அவன் எழுந்தபோது பக்கத்து வீட்டுக்காரன் உரக்கச் சொன்னான்... `தினமும் தோண்டியெடுத்துப் பார்த்து, பிறகு உள்ளே வைத்து மூடுவதற்கு, செங்கல் தங்கத்தில் இருந்தால் என்ன... வெறும் செங்கல்லாகத்தான் இருந்தால் என்ன... இரண்டும் ஒன்றுதானே...’

அன்பே தவம் - 33

உலகின் மிகப்பெரும் பணக்காரர்களில் ஒருவர் ஜான் டி.ராக்ஃபெல்லர் (John D.Rockefeller). ஒருநாள் சிலர், ஏதோ ஒரு பொதுச்சேவைக்காக நன்கொடை கேட்க அவரைப் பார்க்கப் போனார்கள். போன இடத்தில் ராக்ஃபெல்லர் இல்லை. அவர்கள் காத்திருந்தார்கள். சிறிது நேரத்தில் அவர் வந்தார். காத்திருந்தவர்களிடம், `சற்றுப் பொறுங்கள்’ என்று கூறிவிட்டு, தன் வீட்டில் தேவையில்லாமல் எரிந்துகொண்டிருந்த மின் விளக்குகளையும், ஓடிக்கொண்டிருந்த மின்விசிறிகளையும் அணைத்தார். பிறகு அவர்கள் முன்னே வந்து அமர்ந்தார். அவர்கள் நன்கொடை கேட்டுவந்ததற்கான காரணத்தைக் கேட்டார். அது குறித்துப் பல கேள்விகளை மாறி மாறிக் கேட்டார். வந்தவர்களுக்கு நம்பிக்கை போய்விட்டது. `இவரிடம் பணம் கிடைக்காது’ என்ற முடிவுக்கே அவர்கள் வந்திருந்தார்கள். அதற்கு மாறாக, ராக்ஃபெல்லர் ஒரு பெருந்தொகையை அவர்களுக்கு நன்கொடையாகக் கொடுத்தார்.

வந்திருந்தவர்களில் ஒருவர் ஆச்சர்யத்தை அடக்க முடியாமல் கேட்டார்... `மின் விளக்குகளையும் மின்விசிறிகளையும் அணைத்தீர்கள். நிறைய கேள்விகள் கேட்டீர்கள். அதைப் பார்த்துவிட்டு, எங்களுக்கு உங்களிடமிருந்து எதுவும் பெயராது என்றே நினைத்தோம்.  நாங்கள் எதிர்பார்த்ததைவிட மிக அதிகமாகக் கொடுத்துவிட்டீர்களே...’

`தேவையில்லாமல் விளக்குகள் எரிவது என்பது விரயம். மின்சாரத்தைச் சிக்கனப்படுத்த அவற்றை அணைத்தேன். நீங்கள் செய்யப் போகும் காரியம் சரியானதா, பலன் தருமா என்பதற்காகத்தான் இத்தனை கேள்விகளைக் கேட்டேன். இப்படியெல்லாம் நான் சிக்கனமாக இருந்தால்தான், செல்வத்தைச் சேர்த்துவைக்க முடியும். அதை உங்களைப்போன்ற அறச்செயல் செய்பவர்களுக்கு என்னால் கொடுக்கவும் முடியும்.’

ஒருமுறை ஜி.டி.நாயுடுவும் தந்தை பெரியாரும் ஒரு ரயில் நிலையத்தில் சந்தித்துக்கொண்டார்கள். இருவரும் ஒரே ஊருக்கு, ஒரே ரயிலில் பயணம் செய்ய வேண்டும். பெரியார் மூன்றாம் வகுப்புப் பெட்டியில் பயணம் செய்ய டிக்கெட் எடுத்திருந்தார். அதைப் பார்த்து அதிர்ந்துபோன ஜி.டி.நாயுடு அவருக்கு முதல் வகுப்பு டிக்கெட்டை வாங்கித் தந்தார். ரயில் கிளம்ப சிறிது நேரம் இருந்தபோது, பெரியாரைச் சந்திக்க முதல் வகுப்புப் பெட்டிக்குப் போனார் ஜி.டி.நாயுடு. அங்கே பெரியார் இல்லை. சிரமப்பட்டுத் தேடிப் பார்த்ததில், மூன்றாம் வகுப்பில் அவர் அமர்ந்திருந்ததைக் கண்டார். `நான்தான் முதல் வகுப்பு டிக்கெட் வாங்கிக் கொடுத்தேனே... பிறகு ஏன் இங்கு வந்து உட்கார்ந்திருக்கிறீர்கள்?’ என்று கேட்டார் ஜி.டி.நாயுடு.

சிரித்துக்கொண்டே பெரியார் சொன்னார்... `மூன்றாம் வகுப்புப் பெட்டியாக இருந்தால் என்ன... முதல் வகுப்பாக இருந்தால் என்ன... எல்லாம் ஒரே இடத்துக்குத்தானே போகப் போகிறது. நீங்கள் கொடுத்த முதல் வகுப்பு டிக்கெட்டை விற்றுக் காசாக்கிவிட்டேன்’ என்று.

  மகாத்மா காந்தி நள்ளிரவில் தன் பேத்தி மனுவிடம் ஒரு துண்டுப் பென்சிலைத் தேடி எடுக்கச் சொன்னார். காரணம், எதையும் விரயம் செய்துவிடக் கூடாது என்ற சிக்கன மனப்பான்மை.

எதற்காக... அறத்தின் வழியே ஈட்டிய செல்வத்தை, அறத்தின் வழியே சிக்கனப்படுத்தி, அறத்தின் வழியே பிறருக்குத் தருவதற்காகத்தான்.

‘ஈத்துவக்கும் இன்பம் அறியார்கொல் தாம்உடைமை
வைத்துஇழக்கும் வன்க ணவர்’
என்கிறார் திருவள்ளுவர்.

செல்வத்தைச் சேர்த்து வைத்திருப்பவரால், கொடுப்பதால் ஏற்படும் மகிழ்ச்சியை உணர முடியாது. அதனால்தான், `கொடுத்து வாழுங்கள்’ என்று அருளாளர்கள் நமக்கு வழிகாட்டிச் சென்றிருக்கிறார்கள்.

பிறர் உணர்வைப் புரிந்துகொண்டால், பிறருக்காகத் தன் செல்வத்தை வாரி வழங்குகிற வள்ளல் தன்மை தானே வந்துவிடும். நமக்கு ஈரம் நிறைந்த இதயம் தேவைப்படுகிறது. நம் இதயத்தில் கருணை பிறந்தால் இரும்புப் பெட்டிகளின் கதவுகள்கூட தாமே திறந்துவிடும்.

- புரிவோம்...

படம்: கே.ராஜசேகரன்