Published:Updated:

பேரன்புகொண்ட ஆண்டவரிடம் திரும்பி வருவோம் - தவக்கால சிந்தனை #LentDays

மனம் மாறிய ஒரு பாவியைக் குறித்து விண்ணுலகில் மிகுதியான மகிழ்ச்சி உண்டாகும்’ என்பார் இயேசு கிறிஸ்து (லூக் 15:7). ஆகையால், பாவிகளாகிய நம்முடைய மனமாற்றத்தால் விண்ணுலகில் நிறைந்த மகிழ்ச்சி உண்டாகச் செய்வோம். அதன்வழியாக இறையருளை நிறைவாகப் பெறுவோம்.

பேரன்புகொண்ட ஆண்டவரிடம் திரும்பி வருவோம்  - தவக்கால சிந்தனை #LentDays
பேரன்புகொண்ட ஆண்டவரிடம் திரும்பி வருவோம் - தவக்கால சிந்தனை #LentDays

ர் அரசாங்கப் பள்ளியில் 10-ம் வகுப்புப் படித்துவந்த அன்பு என்ற மாணவனுக்கு அறிவியலில் அதிக ஆர்வம் இருந்தது. ஆசிரியர்களே வியக்குமளவுக்கு அவனுக்கு அறிவாற்றல்,சிந்தனை இருந்தது. ஆனால், கணக்குப் பாடம் மட்டும் அவனுக்கு பெரிய தகராறாக இருந்தது. அதனால் அவன் கணக்குப்பாட ஆசிரியை வந்தாலே வகுப்பைவிட்டு வெளியே கிளம்பிவிடுவான். இது பல நாள்கள் தொடர்ந்தது. 

ஒருநாள் அன்புவின் வகுப்புத் தோழர்கள், அவனைத் தனியாக அழைத்து, “நீ நினைப்பதுபோல் கணக்குப் பாடம் ஒன்றும் அவ்வளவு கடினமில்லை. கணக்கு ஆசிரியர் எல்லோர்மீதும் மிகவும் பிரியமாக இருந்து கணக்குப் பாடத்தைக் கற்றுத்தருகிறார். அதனால் தயவுசெய்து நீ கணக்கு வகுப்புக்கு வா” என்றார்கள். அவன் அவர்கள் சொல்வதை நம்பாமல் கணக்குப்பாட வகுப்புக்குப் போகாமல் இருந்தான். ஒருநாள் அவன் தன்னுடைய வகுப்புத் தோழர்கள் சொன்னது உண்மைதானா? என்பதைக் கண்டறிய விரும்பி, கணக்குப் பாட வகுப்புக்குப் போனான்.

கணக்கு ஆசிரியர் எல்லோர்மீதும் மிகவும் பிரியமாக இருந்தார். அது மட்டுமல்லாமல், அவர் கற்றுத்தந்த பாடமும் அன்புக்கு எளிதாகப் புரிந்தது. அப்போதுதான் அவன் தன்னுடைய நண்பர்கள் சொன்னதெல்லாம் உண்மையென்பதை உணர்ந்தான். உடனே ஆசிரியரிடம் சென்று, தான் செய்த தவற்றைச் சொல்லி வருந்தினான். அதன்பிறகு கணக்கு ஆசிரியர் அன்பு மீது தனிக்கவனம் செலுத்தி, அவனுக்கு கணக்குப் பாடம் சொல்லிக்கொடுக்கத் தொடங்கினார். அவனும் பொறுப்பை உணர்ந்து படித்து, அந்தாண்டு மாநிலத்திலேயே முதல் மாணவனாகத் தேர்வு பெற்றான்.

அன்பு தன்னுடைய தவற்றை உணர்ந்து, கணக்கு ஆசிரியரிடம் வந்து பாடம் கற்றதால் மாநிலத்திலேயே முதல் மாணவனாக ஜெயித்தான். அதேபோன்று நாம் நம்முடைய பலவீனங்களை உணர்ந்து,  திருந்தி ஆண்டவரிடம் சரணடைந்தால் அவரது பேரன்புக்கு உரியவர்களாவோம் என்பது உறுதி. 


விவிலியத்தைப் புரட்டினால் இயேசு, 'ஊதாரி மைந்தன்' உவமையை எடுத்துச் சொல்வதைப் பார்க்கலாம்.  'ஊதாரி மைந்தன் உவமை' என்று சொல்வதைவிட 'பேரன்புகொண்ட தந்தையின் உவமை' என்று சொல்வது மிகவும் பொருத்தமாக இருக்கும். ஏனென்றால், இந்த உவமை முழுவதும் தந்தைக் கடவுளின் பேரன்பை பிரஸ்தாபிக்கிறது. நற்செய்திக்குள் ஒரு நற்செய்தி என அழைக்கப்படும் 'லூக்கா நற்செய்தி' 15-ம் அதிகாரத்தில் இடம்பெறும் இந்த 'ஊதாரி மைந்தன்' உவமை பிரிந்து போவது, தவற்றை உணர்ந்து திரும்பி வருவது, மகிழ்ச்சி உண்டாவது என்று மூன்று நிலைகளாக வருகின்றது. இம்மூன்று நிலைகளிலும் தந்தையாகிய கடவுளின் அன்பு எப்படியெல்லாம் வெளிப்படுகிறது என்பதை சிந்தித்துப் பார்ப்போம்.


தந்தையின் அன்பைப் புரிந்துகொள்ளாத அவருடைய இளைய மகன் அவரிடம் வந்து, சொத்தில் தனக்குரிய பங்கைப் பிரித்துத் தருமாறு கேட்கிறான். யூதர்களின் வழக்கப்படி தந்தை உயிருடன் இருக்கும்போது சொத்தைப் பிரித்துத் தருவது முறைகிடையாது. ஆனால், இந்தத் தந்தையோ சொத்தைப் பிரித்துத் தருகிறார். அதுவும், சொத்தில் மூன்றில் இரண்டு பங்கை மூத்தவனுக்கும், ஒரு பங்கை இளையவனுக்கும் கொடுக்கவேண்டிய வழக்கம் இருந்தபோதும் (இச 21:17) சொத்தில் பாதியை இளைய மகனுக்குப் பிரித்துக் கொடுக்கிறார். இவ்வாறு தந்தை, மகன் தன்னை இறந்தவர் போன்று கருதினாலும் அவனுடன் அவருக்கு இருந்த உறவை முறித்துக்கொண்டு போனாலும் 'அவன் நன்றாக இருக்கவேண்டும்' என்பதற்காக சொத்தில் பாதியைப் பிரித்துத் தருகிறார். அதன்மூலம் அவர் ஒரு பேரன்புகொண்ட தந்தை என்பதை நிரூபிக்கிறார். 


தந்தையை விட்டுப் பிரிந்த இளைய மகன் தொலைதூரத்துக்கு சென்று, தன் நண்பர்களுடன் தாறுமாறான வாழ்க்கை வாழ்ந்து பணத்தை எல்லாம் தொலைக்கிறான். இங்கு தொலைதூரம் என்பது தந்தையின் இதயத்துக்கும், அவனுடைய இதயத்துக்கும் உள்ள இடைவெளியாகும்.


அவன் கையில் இருந்த பணம் தீர்ந்து, உடன் இருந்த நண்பர்கள் அவனைவிட்டு விலகிப் போனபிறகு, பிழைப்பதற்கே வழியில்லாத நிலைக்கு தள்ளப்பட்டான்.  தன்னுடைய தவற்றை உணர்ந்தான். பின்னர்  ‘தன் தந்தையின் கூலியாட்களுக்குத் தேவைக்கும் அதிகமான  உணவு இருக்க, தான் இங்கு பட்டினி கிடப்பதா? உடனே தந்தையுடன் சென்று மன்னிப்பு கேட்டு, அவருடைய கூலியாட்களில் ஒருவனாகச் சேர்த்துக்கொள்ளச் சொல்வேன்’ என்று உறுதிகொண்டு தந்தையை நோக்கிச் செல்கிறான்.


இங்கு, இளைய மகன்  தன் குற்றத்துக்காக மனம் வருந்தியது மட்டுமல்லாமல், தந்தையோடு ஒப்புரவாக அடுத்தகட்ட நடவடிக்கையையும் எடுக்கிறான். அதன்மூலம், அவன் உண்மையான மனமாற்றத்துக்கு மிகச்சிறந்த எடுத்துக்காட்டாகத் திகழ்கிறான் (திப 11:18, 20:21). தன்னுடைய தவற்றை உணர்ந்து, திருந்திய இளையமகன், தந்தையிடம் சென்று மன்னிப்புக் கேட்கவேண்டும். அத்துடன், 'தன்னை ஒரு கூலியாளாகவாவது ஏற்றுக்கொள்ளும்' என்று கேட்கவேண்டும் என்ற எண்ணத்துடன் செல்கிறான்.

ஆனால், அவன் தூரத்தில் வரும்போதே அவனைக் கண்ட தந்தை, ஓடிவந்து, அவன்மீது பரிவோடு அவனைக் கட்டித் தழுவி முத்தமிட்டார். அது மட்டுமன்றி, அவனைப் பேசவிடாது, தந்தை தன் பணியாளர்களை அழைக்கிறார். அத்துடன் முதல்தரமான ஆடையை அவனுக்கு உடுத்தச் சொல்லிக் கைக்கு மோதிரமும் காலுக்கு மிதியடியும் அணிவிக்கச் சொல்கிறார். மோதிரம் என்பது தந்தை அவனைத் தன்னுடைய மகனாக ஏற்றுக்கொண்டார் என்பதைக் குறிக்கிறது (தொ நூ 41:42). இதைத் தொடர்ந்து, தந்தை தன் மகன் தன்னிடம் திரும்பி வந்ததால் ஏற்பட்ட மகிழ்ச்சியைக்  கொண்டாடும்வகையில் பெரிய விருந்து படைக்கிறார்.


இயேசு இந்த உவமைமூலம், பாவிகளாகிய நாம் மனந்திரும்பி கடவுளிடம் வரும்போது, அவர் அடையும் மகிழ்ச்சிக்கு அளவே இல்லை என்ற உண்மையையும் எடுத்துச் சொல்கிறார். ஆகையால், இளைய மகனைப் போன்று தந்தையாகிய கடவுளின் பேரன்பை உணர்ந்தவர்களாக அவரிடம் திரும்பி வருவோம். 

`மனம் மாறிய ஒரு பாவியைக் குறித்து விண்ணுலகில் மிகுதியான மகிழ்ச்சி உண்டாகும்’ என்பார் இயேசு கிறிஸ்து (லூக் 15:7). ஆகையால், பாவிகளாகிய நம்முடைய மனமாற்றத்தால் விண்ணுலகில் நிறைந்த மகிழ்ச்சி உண்டாகச் செய்வோம். அதன்வழியாக இறையருளை நிறைவாகப் பெறுவோம்.