Published:Updated:

அசையாதா ஆழித்தேர் - ஆரூரா... தியாகேசா..!

ஆன்மிகம்
பிரீமியம் ஸ்டோரி
News
ஆன்மிகம்

ஆன்மிகம்

கிலமே வியந்து பார்க்கும் ஆழித்தேர் அது. அதற்கு முன்னால் நடனமாடிக்கொண்டிருந்தாள், கொண்டி. வெறும் சதிராட்டமல்ல அது. ஆனந்தவயப்பட்ட, அனைத்தையும் மறந்தநிலை... தான் ஈசனோடு இரண்டறக் கலந்துவிட்டதாக நினைத்துத் திளைத்தபடி ஆடும் நடனம். ஆட்டம்.

உங்கள் அன்றாட தேவைகளின் அனைத்து பொருட்களையும் சிறந்த தள்ளுபடியில் வாங்க

VIKATAN DEALS

திமிலை, மத்தளம், இந்தளம், உடுக்கை, கொம்பு, குடமுழா, துந்துபி, பாரி நாயனம், சங்கு, பிரம்ம தாளம், குட்டத்தாரை, எக்காளம், திருச்சின்னம், நெடுந்தாரை, தாரை, கொம்புத்தாரை, உடுக்கை, சேமக்கலம், தப்பு, கர்ணா, குழித்தாளம், உறுமி, கொக்கரை, தவண்டை, கொடுகொட்டி, நகரா, யாழ், உயிர்த்தூம்பு, குறும்பரந்தூம்பு, மொந்தை, தகுணிதம், தாளம், வீணை, கரடிகை, சச்சரி, தக்கை என ஈசனுக்கு விருப்பமான 70 வகை இசைக்கருவிகளும் இசைக்க, அவற்றின் அதிர்வுகளுக்கேற்ப கொண்டி ஆடிக் கொண்டிருந்தாள். ஆரூர் மக்களும் சோழப்பேரரசனும் அவள் ஆடுவதை அச்சத்தோடும் ஆச்சர்யத்தோடும் பார்த்துக்கொண்டிருந்தார்கள்.

Follow @ Google News: கூகுள் செய்திகள் பக்கத்தில் விகடன் இணையதளத்தை இங்கே கிளிக் செய்து ஃபாலோ செய்யுங்கள்... செய்திகளை உடனுக்குடன் பெறுங்கள்.

அது ஓர் அதிசய நிகழ்வு. பின்னே... ஒரு பெண் நடனமாடினால் ஆழித்தேர் அசைந்துவிடுமா என்ன... ஆவல் மேலோங்க எல்லோரும் நடனத்தையும் ஆழித்தேரையும் மாறி மாறிப் பார்த்தபடி இருந்தார்கள்.

அசையாதா ஆழித்தேர் - ஆரூரா... 
தியாகேசா..!
அசையாதா ஆழித்தேர் - ஆரூரா... தியாகேசா..!

10 தேர்க்கால்கள், 9 லட்சம் கிலோ எடைகொண்ட அந்த பிரமாண்டத் தேர் கொஞ்சமும் அசையாமல் இருந்தது. அதன் தொம்பைகள்கூட மந்திரத்தில் கட்டுண்டாற்போல அப்படியே கிடந்தன. 20,000 கரங்களும், யானைகளும், குதிரைகளும் இழுத்தும் நகராத தேர், இப்போதும் அமைதி காத்தது. ஒருமுறை முசுகுந்த சக்கரவர்த்தி, இந்திரனிடமிருந்து ஏழு திருவிடங்கப் பெருமான் திருவுருக்களைப் பெற்றார். அவற்றை மண்ணுலகுக்குக் கொண்டுவர மயனால் உருவாக்கப்பட்டது ஆழித்தேர். `ரத ஸ்தாபன சாஸ்திரம்’ என்னும் புதிய சாஸ்திரமே உருவாகக் காரணமானது இந்தத் தேர்தான்.

ஏழு விடங்க மூர்த்தங்களையும் அருளச்செய்து முசுகுந்தன் வடம்பிடிக்க, பிரம்மன் தேரோட்ட பூமிக்கு வந்தது இந்தத் தேர். `இதனோடு வந்தவை 70 வகை சிவ வாத்தியங்கள், ஈராயிரம் வகை தேவ மலர்கள், ஐந்து வகை புண்ணியத் தீர்த்தங்கள்’ என்று திருவாரூர்ப் புராணம் சொல்கிறது. தேவர்களே வியந்துபோற்றும் இந்த ஆழித்தேர் பல நூறு ஆண்டுகளாக அசைந்தாடி வலம்வந்து மண்ணகத்தின் புகழ்க்குறியீடாக இருந்தது. அந்த வேளையில் அந்த ஆண்டு பங்குனி உத்திரத்தில் மட்டும் நகர மறுத்தது. `ஏன் இப்படி ஆனது?’ என்று எல்லோரும் கலங்கியிருந்த வேளையில்தான் கொண்டி ஆட ஆரம்பித்தாள்.

கொண்டியின் மனதில் எந்த வன்மமும் இல்லை. தன்னை அவமானப்படுத்தியவர்களை மன்னித்துவிட்டாள். காற்றின் திசைக்கேற்ப ஆடும் தீபம்போல ஆடினாள். ‘தேர் ஓட வேண்டும்; அப்போதே என் உயிரும் பிரிய வேண்டும்! இது ஹடகேஸ்வரன் மேல் ஆணை, அமர்ந்தாடும் எங்கள் ஆரூர் கூத்தன் மேல் ஆணை... தியாகராஜா... தேவரகண்டப் பெருமானே...’ - உள்ளுக்குள் மனதார வேண்டியபடி ஆடினாள்.

எல்லோரும் செல்வங்களை எடுத்துக்கொள்ள, தாம் மட்டும் ஆலகாலத்தை எடுத்துக்கொண்டவர் தியாகேசப்பெருமான். அவர் தன்னுடைய பக்தையின் விருப்பத்தை உணர்ந்துகொண்டார். கொண்டியின் பக்தியை உலகறியச் செய்ய திருவுளம் கொண்டார். தேர், தானே மெதுவாக அசைந்தது. அதிர்ந்துபோன மக்கள் கூட்டம் விண்ணதிர ‘ஆரூரா, தியாகேசா...’ என முழக்கம் எழுப்பியது. வாத்தியங்கள் நிசப்தமாகின. கொண்டியின் சலங்கையும் அமைதியானது. சோழ மன்னன் பெருங்குரலெடுத்து விம்மி அழுதான். சோழர்குலப் பெண்டிர் ஆனந்தம் மேலோங்க, தேரை நோக்கி நெடுஞ்சாண்கிடையாக விழுந்தனர்.

``சோழத் திருநாட்டில் எல்லோரும் கூடி ஒரு தேரை இழுக்க முடியவில்லை என்றால், எதிரிகள் என்ன நினைப்பார்கள்; இது என்ன சோதனை’' என்று வாய்விட்டுப் புலம்பினான்.

கொண்டி, தேரின் வடத்தைப் பிடித்தாள், மக்கள் கரங்களும் இணைந்தன. தேர் விரைவாக நகர ஆரம்பித்தது. பூமாரி பொழிய சிவச் சின்னங்களும், திருக்குடைகளும், கொடிகளும் முன்னே செல்ல, பதிகம் பாடும் ஓதுவார்கள் பின்செல்ல தேர் நகர்ந்தது. சிவ வாத்தியங்கள் முழங்க, சிவ கைங்கர்யங்கள் செய்யும் அடியார் கூட்டம் முன்செல்ல, அவர்களுக்குப் பின்னே மன்னனும் அவன் பரிவாரங்களும் சென்றன. இருபுறமும் தேரை இழுத்த கூட்டம் ‘ஆடரவக்கிண்கிணிக்காலழகா, அசைந்தாடும் எங்கள் சீரழகா, செங்கழுநீரழகா, செவ்வந்தித் தோடழகா, கம்பிக்காதழகா, செம்பொன் சேல்விழியழகா...’ என்று பலவாறு துதித்தபடி இருந்தது.

இப்போது வடத்தை விட்டுவிட்டு, இரு கரங்களிலும் சாமரத்தை ஏந்திக் கொண்டு தேரில் ஏறினாள் கொண்டி. மன்னன் உள்ளிட்ட சகலரும் ஈசனோடு கொண்டியையும் வணங்கினார்கள். அவள் எதையும் கண்டுகொள்ளும் நிலையிலில்லை. சிந்தையெல்லாம் சிவனில் ஊறிக் கிடந்தது. சிவபதத்தை அடையப்போகும் நேரத்திலேயே மனம் ஆழ்ந்திருந்தது. ‘`ஐயனே... வீதிவிடங்கா, இந்த எளியவளுக்கு இத்துணை பாக்கியமா... எளியோர்க்கு எளியோனே, எந்த ஊரில் நான் அவமானப்பட்டேனோ அந்த ஊரிலேயே என்னைத் தேரேறி வரச்செய்து ஆட்கொண்டாயே, இதற்குமேல் நான் மண்ணில் இருக்கலாமா... உன்னருகில் அமர்ந்து ஊர்வலம்வந்த நான், இனி தரையிறங்கி நடக்கலாமா... இதோ என் உயிர். எடுத்துக்கொள். உயிரற்ற என் சடலம்தான் தேர்விட்டு இறங்க வேண்டும். இது கமலேசர்மீது ஆணை. எங்கள் தியாக சிந்தாமணி மேல் ஆணை’’ என்று பிரார்த்தித்தாள்.

ஊரை வலம்வந்த தேர், நிலை வந்து சேர்ந்தது. பழுத்த பழம் காம்பை விட்டு நீங்கியது. ஆம், சிவத்தை நோக்கிக் கொண்டியின் ஆன்மா விரைந்தது. மக்கள் கூட்டம் கதறியது. திருவாரூரின் தியாக விளக்கை எண்ணி, கால்நடைகள்கூடக் கதறின. மேகம், மழையாக அழுதது. மன்னன், தான் கொடுத்த சத்தியத்தின்படி திருவாரூரிலிருந்து மயிலாடுதுறை காவிரிக்கரைக்கு, கொண்டியின் சடலத்தைக் கொண்டு சென்றான். தகனம் செய்தான். வழியெங்கும் மைலுக்கு ஒரு விநாயகர் ஆலயம் என அமைத்தான். அவை இன்றும் கொண்டியின் தியாகத்தை நினைவுகூர்கின்றன. `இனி ஆழித்தேரை அலங்கரிக்கும் உரிமை கொண்டியின் வம்சாவளியினருக்கே... அதுமட்டுமல்ல, தேரின் வடத்தை முதலில் பிடித்திழுக்கும் முதல் மரியாதையும் அவர்களுக்கே...’ என்றும் அறிவித்தான் சோழராஜன். அது 19-ம் நூற்றாண்டுவரை நடைபெற்றுவந்தது. கொண்டியின் வம்சாவளியினருக்கு சோழன் அளித்த நிலமும், `கொண்டித் தோப்பு’ என்று திருவாரூர் அருகே இன்றும் இருக்கிறது. திருவாரூர் அருகே ஓடும் நதிக்கு, `கொண்டி’ என்றே பெயர்.

திருவாரூர் ஆலயத்தில் கமலாம்பாள், அல்லியம்பூங்கோதை என இரு தேவியர் இருந்தாலும், தியாகேசருக்கு அருகே வீற்றிருப்பவள் கொண்டி. இவள், `இச்சா சக்தி’ என்று வணங்கப்படுகிறாள். `கொண்டி’ என்றால், `இணைப்பவள்’ என்று பொருள். பக்தனைப் பரம்பொருளோடு இணைப்பவள்.

இந்தக் கொண்டி அம்மனின் பெயரைக்கொண்டு, பிற்காலத்தில் திருவாரூர் பரவை நாச்சியார் வம்சாவளியில் தோன்றியவள் இந்தக் கொண்டி... ருத்ர கணிகை. (`கொண்டி மகளிர்’ என்றால், `பகை அரசனின் நாட்டிலிருந்து கொண்டுவரப்பட்ட பதியிலா மகளிர்’ என்றும், இவர்கள் திருவாரூரில்தான் அதிகமாக வசித்தார்கள் என்றும், அவர்களில் தலைக்கோலியே இந்த `குஞ்சம்மாள்’ என்ற கொண்டி என்கிற கருத்தும் நிலவுகிறது) சரி, யார் இந்தக் கொண்டி? ஏன் இவளுக்கு இந்த மரியாதைகள்?

ஆண்டவன் அடியார்கள் என்றாலே சோதனை வந்துதானே தீரும். புடமிடாவிட்டால் சொக்கத் தங்கம் மின்னுமா என்ன... சோதனை வந்தது.

ஆரூர் பெருமானுக்கு அனவரதமும் சேவைசெய்த தேவரடியார் கொண்டி. காலையில் திருப்பள்ளியெழுச்சி தொடங்கி பால் அன்னம் சமர்ப்பிப்பது, மரகதலிங்க அபிஷேகம், முதற்காலம், உச்சிக்காலம், சாயரட்சை என அர்த்தஜாம பூஜைவரை ஆரூர் பெருமானுக்குச் செய்யப்படும் அத்தனை சேவைகளிலும் ஆத்மார்த்தமாகக் கைங்கர்யம் செய்து மகிழ்பவள். இவள் பாட்டுப் பாடி, அபிநயம் பிடித்து ஆடினால் அன்றைய பூஜை களைகட்டும். ஆரூர் பெருமானுக்கு இவள் அலங்கரித்துத் தைத்த வஸ்திரங்களே சாத்தப்படும். இவள் தொடுத்த மாலைகளே சூட்டப்படும்.

ஆரூர் பெருமானையே அனைத்துமாக எண்ணி வாழ்ந்தவள் கொண்டி. ஆண்டவன் அடியார்கள் என்றாலே சோதனை வந்துதானே தீரும். புடமிடாவிட்டால் சொக்கத்தங்கம் மின்னுமா என்ன... சோதனை வந்தது. திருவாரூர்க் காவல் அதிகாரியாக வந்த ஒருவன் கொண்டியின் மீது ஆசைகொண்டான். ஆரூர் ஆலய வளாகத்துக்குள்ளேயே அத்துமீறினான். `என்னை இணங்கச் சொல்லி வற்புறுத்தினால், குத்துவாளால் தாக்குவேன்’ என்று சீறினாள். சிறுமதிகொண்ட அந்தக் கொடியவன் அவளின் அருமையை உணரவில்லை. வீண்பழி சுமத்தி, கொண்டியை ஆலயத்தைவிட்டே நீங்கச் சொன்னான். நடந்ததை அறிந்த ஆலய அர்ச்சகர்கள் செய்வதறியாமல் திகைத்தனர். ஆரூர் பெருமானைவிட்டு நீங்க, கொண்டி மறுத்தாள். ‘ஐயனே... வன்மீகநாதா இந்த அபலையைக் கைவிடலாமா’ என்று கதறினாள். புற்றிடங்கொண்டான், எந்தப் பற்றுமின்றி அமைதிகாத்தார். இனி எந்தப் பயனுமில்லை என்ற நிலையில் ‘நீதிநெறி இல்லாத இடத்தில் ஈசன் இருக்க வேண்டியதில்லை; ஈசனே வந்து என்னை அழைக்காமல் மீண்டும் இங்கு வந்து தொழப்போவதுமில்லை’ என்று சத்தியம் செய்துவிட்டுக் கிளம்பினாள் கொண்டி.

ஆன்மிகம்
ஆன்மிகம்

ஆரூரானைப் பிரிந்தவள், ஒளியை இழந்த தீபமானாள். ஒவ்வொரு வேளையும் புலம்பித் தவித்தாள். `இந்நேரம் பெருமானுக்கு நைவேத்தியம் நடக்குமே... என்ன படைத்தார்களோ... இந்நேரம் ஸ்வாமி புறப்பாடு ஆகுமே யார் பாடினார்களோ... யார் இன்று மாலை தொடுத்தார்களோ...’ என்றெல்லாம் ஒவ்வொரு நிமிடமும் தவித்தாள். அவள் தவிக்கத் தவிக்க, ஈசனுக்குப் பொறுப்பு கூடியது. கொண்டியை உலகமே வியக்கும்வண்ணம் ஆட்கொள்ள வேண்டும் என்று உறுதிகொண்டது சிவம்.

அந்த ஆண்டு, பங்குனி உத்திரப் பெருவிழா. உத்திரத் திருநாளில் ஆழித்தேர் புறப்பாடு நடைபெற வேண்டும். சகலமும் தயாராகிவிட்டன. வேத மந்திரங்கள் முழங்க, விண்முட்டும் கோஷங்கள் எழும்ப, தேர் இழுக்கப்பட்டது. பத்தாயிரம் பேர், இருபதாயிரம் கரங்களால் இழுத்தார்கள். தேர் அசையவில்லை. சோழ மன்னன் திடுக்கிட்டான். அவனும் அவன் பரிவாரங்களும் இணைந்து இழுத்தும் அசையவில்லை ஆழித்தேர். ஐம்பொன் சிலையாக ஆரூரான் கொள்ளைச் சிரிப்பில் இந்த விளையாடலை ரசித்துக்கொண்டிருந்தான். யானைகளும் பரிகளும் இணைந்து இழுத்தன. இம்மியளவுகூட நகரவில்லை. என்ன செய்வது என்று பரிதவித்தான் மன்னன் சோழன். `பரிகாரம் ஏதாவதிருக்கிறதா?’ என்று ஆலய நிர்வாகிகளைக் கடுகடுத்தான். `சோழத் திருநாட்டில் எல்லோரும் கூடி ஒரு தேரை இழுக்க முடியவில்லையென்றால், எதிரிகள் என்ன நினைப்பார்கள்; இது என்ன சோதனை’ என்று வாய்விட்டுப் புலம்பினான்.

ஆன்மிகம்
ஆன்மிகம்

அந்த நேரத்தில் ஆரூர் பெருமானே ஒரு முதியவராக அவன் முன் தோன்றினார். ‘இந்தத் தேர் நகர வேண்டுமானால், கொண்டி என்ற பெண் இங்கு வந்து தேர்மீது ஏறி, கவரி வீச வேண்டும்’ என்று கூறிவிட்டு மறைந்தார். மன்னன் அவள்வீடு சென்று, `அந்த ஈசனே அடையாளம் காட்டி உன்னை அழைத்துவரச் சொன்னார்’ என்று விளக்கி, வணங்கி அழைத்தான். `ஓடாத தேர் நகர இந்த அடியாளை அழைத்துவரச் சொன்னாரா என் ஸ்வாமி...’ என்று வியந்த கொண்டி, ஓடோடி வந்தாள். கண்ணீர் மல்க திருவாரூர் மலர் அம்பலத்தானை வணங்கினாள். தேரை ஓடவைக்க வேண்டிய பெரும் பொறுப்பை எண்ணிக் கசிந்தாள். இனி பெருமான் தன்னை ஆட்கொள்ளப்போகிறான் என்பதை உணர்ந்து, மன்னனிடம் உறுதியை வாங்கிக்கொண்டு தேரில் ஏறினாள்; தேவனை அடைந்தாள்; வரலாற்றிலும் புராணத்திலும் நீங்காத புகழ்பெற்றாள். திருவாரூர் செல்லும் பக்தர்கள் இனி கொண்டியையும் கொஞ்சம் நினைவில் வைத்துக்கொள்ளுங்கள். ஆழ்ந்த பக்திக்கு கொண்டி ஓர் அழுத்தமான அடையாளம்.

குறிப்புகள்:

சோழப்பேரரசனும் - கொண்டியின் காலத்தில் வாழ்ந்த சோழ மன்னர் விக்கிரம சோழன் என்றும், அல்ல, அவருடைய பேரரான இரண்டாம் ராஜராஜன் என்றும் இருவேறு கருத்துகளைக் கூறுகிறது வரலாறு.

10 தேர்க்கால்களும் 9 லட்சம் கிலோ எடையும் - முன்னர் ஆழித்தேர் மும்மடங்கு எடையும் 10 சக்கரங்களும் கொண்டிருந்தது என்றும், 1926ஆம் ஆண்டு அந்தத் தேர் தீக்கிரையானது என்றும் தலவரலாறு கூறுகிறது.

பங்குனி உத்திரத்தில் - முன்னர் ஆழித்தேர் பங்குனி உத்திர நாளில்தான் ஓடியது.

ஆதாரங்கள்:

இலங்கை ருத்ர கணிகை அஞ்சுகம் அம்மையார், 1911ஆம் ஆண்டில் எழுதிய ‘ருத்ர கணிகையர்’ புத்தகம்.

தஞ்சை சண்முக செல்வகணபதி எழுதிய ‘இசைத் தமிழ் அறிஞர்கள் தொகுதி - 2’ நூல்.