Published:Updated:

ஆதியும் அந்தமும் - 21 - மறை சொல்லும் மகிமைகள்

ஆதியும் அந்தமும்
பிரீமியம் ஸ்டோரி
ஆதியும் அந்தமும்

அவர் உலகத்தைப் படைக்கும்போது வெறுமனே உலகத்தை மட்டும் படைக்கவில்லை

ஆதியும் அந்தமும் - 21 - மறை சொல்லும் மகிமைகள்

அவர் உலகத்தைப் படைக்கும்போது வெறுமனே உலகத்தை மட்டும் படைக்கவில்லை

Published:Updated:
ஆதியும் அந்தமும்
பிரீமியம் ஸ்டோரி
ஆதியும் அந்தமும்

வாழ்க்கை வாழ்வதற்கே. நாம் இந்த உலகத்தில் பிறப்பெடுத்தோம். நாம் பிறந்ததற்கு ஒரு லட்சியம் இருக்கிறது. ஓர் இலக்கே இல்லாத காரியம் எதுவும் நம்மிடம் இல்லை. இலக்கு இல்லாத ஒன்றை சாஸ்திரம் சொல்லவே சொல்லாது. பகவான்... ஆம், உண்மையில் `பகவான்' என்றுதான் சொல்ல வேண்டும். மற்றபடி பல கடவுளர்கள், இயற்கை என்றெல்லாம் சொல்வது நம்மை நாமே ஏமாற்றிக்கொள்வது போன்றது.

அவர் உலகத்தைப் படைக்கும்போது வெறுமனே உலகத்தை மட்டும் படைக்கவில்லை. சகல ஜீவராசிகளுக்கும் தேவையான நுகர்பொருள்களையும் அவரே படைத்துக் கொடுத்துவிட்டார். நாம் அவற்றை மேலும் விருத்தி செய்துகொண்டும் நுகர்ந்துகொண்டும் இருக்கிறோமே தவிர, படைப்பாளி பகவான்தான்.

ஆதியும் அந்தமும்
ஆதியும் அந்தமும்

‘படைத்தவன் இருக்கிறான். அவன் படி அளப்பான்’ என்று சொல்வதை நாம் கேட்டிருக் கிறோமே... ‘கல்லுக்குள் தேரைக்கும் உணவு கொடுக்கிறான்’ என்று சொல்கிறோமே ... இவை வெறும் வார்த்தை கிடையாது.

ஒட்டுமொத்த விகடனுக்கும் ஒரே ஷார்ட்கட்!

விகடனின் அதிரடி ஆஃபர்!
தற்பொழுது ரூ.800 சேமியுங்கள்! ரூ.1749 மதிப்புள்ள 1 வருட டிஜிட்டல் சந்தா949 மட்டுமே! மிஸ் பண்ணிடாதீங்க!Get Offer

தான் படைத்தவற்றை நுகரக்கூடிய புலன்களை பகவான் நமக்குக்கொடுத்திருக்கிறான். கண், காது, மூக்கு, நாக்கு, தொக்கு - தொடு உணர்வு போன்ற உணரக்கூடிய புலன்களைக் கொடுத்திருக்கிறான். நம்மையும் நமக்குத் தேவையான நுகர்பொருள் களையும் படைத்தவர் பகவான்தான். இதிலிருந்து என்ன தெரிகிறது? வாழ்க்கையை ரசித்து, அனுபவித்து வாழ வேண்டும்.

`ஆனால், பெரிய பெரிய ரிஷிகள், மகான்கள் எல்லாம் ‘இந்த உலகமே பொய். அதை நீ முதலில் புரிந்து கொள். நீ அதில் எல்லாம் மாட்டிக் கொள்ளாதே. பகவானிடம் போ என்று சொல்கிறார்களே' என்று நீங்கள் நினைக்கலாம். எடுத்த எடுப்பிலேயே பகவானிடம் போக முடியாது.

இங்கே ஒன்றை நாம் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். மகான்கள் சொல்கிறார்கள் என்பதற்காக நாம் நுகர்பொருள்களைத் துறந்துவிடக் கூடாது. நாமாகவே ஒருகட்டத்தில் இனி அவை நமக்குத் தேவையில்லை என்று புரிந்துகொண்டு துறக்க வேண்டும். ஒன்றை அனுபவிக்க அனுபவிக்க அதன்மீது சலிப்பு ஏற்பட்டுவிடும். அப்போதுதான் அதைத் துறக்க வேண்டும் என்ற எண்ணம் நமக்கு ஏற்படும். எனவே, அனைத்தையும் அனுபவித்த பிறகு வயதான காலத்தில் நம்முடைய புலன்களே அவற்றை வேண்டாம் என்று ஒதுக்கிவிடும். பழகப் பழக பாலும் புளிக்கும் என்று சொல்வதில்லையா?

ஆக, அனுபவிக்காமலே வேண்டாம் என்று ஒதுக்க முனைவது முடியாத காரியம். ஒன்றை வேண்டாம் வேண்டாம் என்று தடுக்கும் போதுதான் அதன் மீது பற்று ஏற்படும். அனுபவித்து முடித்துவிட்டால் அந்தப் பற்று நமக்கு ஏற்படாது. கண்களால் பார்க்க வேண்டும் என்ற அறிவும், காதால் கேட்க வேண்டும் என்ற அறிவும், நாக்கினால் ருசியை அறியும் அறிவும், ஸ்பரிசத்தால் உணரும் அறிவும் இருக்க வேண்டும். இதெல்லாம் இல்லையென்றால் ஜீவிதமே இல்லை.

ஆதியும் அந்தமும்
ஆதியும் அந்தமும்

இந்த நுகர்பொருள்களை வைத்துதான் மற்றவர்களுடன் பழகுகிறோம். மனத்தில் உள்ள ஆசைகள் எல்லாவற்றையும் நிறைவேற்றிக் கொள்ள இந்த நுகரும் புலன்களைப் பயன்படுத்திக் கொள்கிறோம். அப்போதுதான் `இது சரி, இது சரியில்லை...' என்ற தெளிவு நமக்கு ஏற்படும்.

ஓர் உதாரணம் சொல்கிறேன். தாய், மனைவி, மகள் மூவரும் பெண்கள்தான். ஆனால், நம்மிடம் தாயாருக்குக் கருணை இருக்கிறது. நமக்குத் தாயிடம் பக்தி கலந்த அன்பு இருக்கிறது. நாம் தாயை அணைத்துக் கொள்கிறோம். அங்கே பக்தி இருக்கிறது. மேலும் தன்னுடைய தாயார் என்ற எண்ணம் இருக்கிறது. அதனால்தான் தாயை நாம் அணைத்துக்கொள்ள முடிகிறது. மனைவி என்பவள் வேறு. அவளிடம் நமக்கு இருப்பது பிரியம். அதன் தாத்பர்யமே வேறு. மகளிடம் நமக்கு ஏற்படுவது வாத்சல்யம். ‘இவள் நம் குழந்தை’ என்பதான எண்ணம். ஆக, மூவருக்கும் உள்ள வித்தியாசம் நமக்குத் தெரிகிறதல்லவா... நாம் இந்த உலகத்தில் வந்த பிறகுதான் இதை நாம் தெரிந்துகொள்கிறோம்.

இப்படி ஒவ்வொன்றையும் அனுபவித்துத் தெரிந்துகொண்டால், கடைசியில் அவற்றை யெல்லாம் வேண்டாம் என்று ஒதுக்கித் தள்ள முடியும். இதுதான் வாழ்க்கையைப் பற்றிய தெளிவான சிந்தனை. மற்றபடிப் பிறந்த உடனே உலகத்தில் உள்ள பொருள்களை எல்லாம் வேண்டாம் என்று ஒதுக்கித்தள்ள நினைத்தால் பிறந்திருக்கவே வேண்டாமே. இதிலிருந்து வாழ்க்கை வாழ்வதற்கே என்று சொல்வதன் தாத்பர்யத்தை நம்மால் புரிந்துகொள்ள முடியும்.

அதேநேரம், இயற்கை சிருஷ்டியில் உள்ளவற்றைத்தான் நாம் அனுபவிக்க முடியுமே தவிர, நாமாக ஒன்றைப் படைத்து அனுபவிக்க முடியாது. வேண்டுமானால் இயற்கையில் நமக்குக் கிடைக்கக் கூடியவற்றை நாம் நம் விருப்பப்படி மாற்றிக்கொண்டு அனுபவிக்கலாமே தவிர, நிச்சயமாக நாமாக ஒன்றை சிருஷ்டி செய்ய முடியாது. இந்த இயற்கை எப்போது தோன்றியது என்ற ஆதியும் எப்போது இல்லாமல் போகும் என்ற அந்தமும் யாருக்கும் தெரியாது. அனுபவிக்கும் வேளை மட்டும்தான் தெரியும்.

ஆதிசங்கரர்,

புனரபி ஜனனம் புனரபி மரணம்

புனரபி ஜனனி ஜடரே சயனம் - என்று சொல்லியிருக்கிறார். சம்ஸ்கிருதத்தில் இருக்கிறதே என்று நினைக்கவேண்டாம். இதன் தத்துவம் எல்லோருக்குமே புரியக்கூடியதுதான். மனிதன் பிறக்கிறான்; இறக்கிறான்; மறுபடியும் பிறக்கிறான். ஆதியோ அந்தமோ அவனுக்கு இல்லை.

ஒன்றை கவனித்துப் பார்ப்போம். ஒரு பெரிய மாமரம் இருக்கிறது. அதன் மூலம் பெற்ற மாங்கொட்டையை நட்டான் ஒருவன். அந்த மாங்கொட்டை முளைத்து பெரிய மரமாகி, நிறைய மாங்கனிகள் தோன்றி, அவற்றின் விதைகள் மறுபடியும் கீழே விழுந்து மேலும் மேலும் பல மாமரங்கள் முளைத்து வளர்கின்றன. மாங்கொட்டை, மாமரம், மறுபடி மாங்கொட்டை என்று ஒரு சுழற்சியின்படி நடக்கிறது. ஆக, அந்த மாமரங்களுக்கு ஆதியும் தெரியாது; அந்தமும் தெரியாது.

எவையெல்லாம் ஈஸ்வர சிருஷ்டியில் இருக்கின்றனவோ... அவற்றுக்கெல்லாம் ஆதியும் இல்லை; அந்தமும் இல்லை. இந்தக் கண்ணோட்டம் நமக்கு ஏற்பட்டால் எல்லாம் சரியாகிவிடும். நமக்கும் அந்த மாமரத்தின் நிலைதான். பிறப்பு, இறப்பு, மறுபடியும் பிறப்பு என்றுதான் நம் நிலைமையும் இருக்கிறது. இதைத்தான் ஆதிசங்கரர் என்ற மிகப் பெரிய சிந்தனாவாதி நமக்குக் கூறியிருக்கிறார். லோகத்தைப் பற்றியே சிந்தனை செய்துகொண்டிருப்பவர் அவர். வேறு சிந்தனையே அவருக்கு இல்லை.

பகவானின் சிருஷ்டியைப் பற்றி இன்னும் ஒன்று சொல்கிறேன். பூமியில் தரையில் உள்ள ஜீவராசிகளை விடவும், ஜலத்தில் உள்ள ஜீவராசிகள் பல மடங்கு அதிகம். அவற்றையெல்லாம் நம்மால் எண்ணிக்கையில் கணக்கிடவே முடியாது. அவை அந்த ஜலத்தில் தோன்றி, அந்த ஜலத்திலேயே வாழ்ந்து, அதிலேயே மடிந்துவிடுகின்றன. வெளியில் வருவதே இல்லையே. பகவானின் சிருஷ்டி அற்புதமானது.

நம்மையே இறைவன்தான் சிருஷ்டிக்கிறான். என்னைப்போல் ஒரு மனிதனை உருவாக்க இறைவ னைத் தவிர வேறு யாராலும் முடியாது. என்னைப் போல் ஒரு ரோபோவை வேண்டுமானால் படைக்கலாமே தவிர, என்னைப் படைக்கவே முடியாது. ரோபோவைப் படைத்து அதற்குள் சில கட்டளைகளைச் செயல்படுத்தக்கூடிய மெஷின் களை வைத்துச் செயல்பட வைக்கலாமே தவிர, அதற்கு என்னைப்போல் சிந்திக்கும் சக்தியை அளிக்க முடியாது.

சிந்தனா சக்தி சுயமாக இருக்கக்கூடிய ஒன்றை நம்மால் சிருஷ்டி செய்யவே முடியாது. ஆக, நம்முடைய சிருஷ்டி என்பது நாமாக சிருஷ்டித்துக்கொண்டது அல்ல. உனக்கு ஒரு குழந்தை பிறந்தாலும் அது உன்னுடைய சிருஷ்டி அல்ல. அந்தச் சிருஷ்டிக்கு நீ காரணம். உயிருடன் வெளியில் வரும் குழந்தை இருக்கிறதே அது ஈஸ்வரனுடைய கடாட்சம். மற்றபடி நம்மால் ஒரு குழந்தையை சிருஷ்டி செய்யவே முடியாது.

இதிலிருந்து ஒன்றை நாம் தெரிந்துகொள்ளலாம். லோகத்தில் நாம் பிறந்தது எதற்காக என்றால், பிறந்து நுகர்பொருள்களை அனுபவிக்கும்போது, நமக்கென்று தனியாக ஒரு மூளை இருக்கிறதே அதன் சிந்தனா சக்தியின் மூலம் பகுத்தறிந்து மற்றவர்களுக்கும் வழிகாட்டியாக இருக்க வேண்டும். நுகர்பொருள்கள் எல்லாவற்றையும் அனுபவித்துக்கொண்டு மகிழ்ச்சியாக இருக்கும் நாம், நம்முடைய புத்தி சாமர்த்தியத்தால் நாம் எப்படி வாழ வேண்டும் என்ற நடைமுறைப்படி வாழ்ந்து, மற்றவர்களுக்கு வழிகாட்டியாக இருக்க வேண்டும். இதுதான் சரியான வாழ்க்கை முறை. வாழ்க்கைக்கான இலக்கு.

இதற்குத்தான் வித்யை தேவை என்பது. ஒருவன் வித்யையை அறிந்தால், தான் அறிந்த அந்த வித்யையை மற்றவர்களுக்கும் போதிக்க வேண்டும். அப்போதுதான் அந்த வித்யை சாஸ்வதமாக இருக்கும். இந்த வித்யையை பணத்துக்காக மற்றவர்களுக்கு போதிக்காமல், நம்முடைய கடமை என்று நினைத்து போதிக்க வேண்டும். இப்படி நாம் ஒருவருக்கு, அவர் மற்றொருவருக்கு என்று வழிவழியாக போதித்துவரும்போது வித்யை அழியவே அழியாது. அதற்கு எல்லையே இல்லை.

ஒரு குழந்தை பிறக்கிறது. அந்தக் குழந்தையை எப்படி நடத்த வேண்டும் தெரியுமோ?

ராஜவது பஞ்ச வர்ஷாணி

தச வர்ஷாணி தாசவது

ப்ராப்தே து ஷோடசே

வர்ஷே புத்ரம் மித்ரமது ஆசரேத்

என்கிறது சாஸ்திரம்.

அதாவது ஒரு குழந்தையை அதன் ஐந்து வயது வரை ராஜாவைப் போல் நடத்த வேண்டுமாம். பிறகு 15 வயது வரை ஒரு வேலையாளைப் போல் நடத்த வேண்டுமாம். 16 வயதில் அவனை ஒரு நண்பனைப் போல் நினைக்க வேண்டுமாம்.

இது பள்ளிக்கு அனுப்பாமலே அந்தக் குழந்தையை வளர்ப்பதற்கான வழி. பள்ளிக்குச் செல்வதற்கு முன்பாகவே அந்தக் குழந்தைக்கு புத்தி விகாசம் ஏற்படுவதற்கான வழியை அந்தக் குழந்தையின் தந்தையே அதன் ஐந்து வயதுக்குள் ஏற்படுத்துகிறார். பிறகு 15 வயதுவரை பள்ளிக்கூடம் சென்று படிக்க வேண்டும். அதன்பிறகு..?

- தொடரும்...