Published:Updated:

ரங்க ராஜ்ஜியம்

ஒட்டுமொத்த விகடனுக்கும் ஒரே ஷார்ட்கட்

Use App
ஶ்ரீநம்மாழ்வார் 
ஶ்ரீநாதமுனிகள்
ஶ்ரீநம்மாழ்வார் ஶ்ரீநாதமுனிகள்

இரண்டாம் பாகம் - 8 இந்திரா செளந்தர்ராஜன் ஓவியம்: ரமணன்

பிரீமியம் ஸ்டோரி

பச்சைமா மலைபோல் மேனி
பவளவாய் கமலச் செங்கண்
அச்சுதா அமரர் ஏறே
ஆயர்தம் கொழுந்தே என்னும்
இச்சுவை தவிர யான்போய்
இந்திரலோகம் ஆளும்
அச்சுவை பெறினும் வேண்டேன்
அரங்கமா நகருளானே!

- தொண்டரடிப்பொடியாழ்வார்.

ரங்க ராஜ்ஜியம்

``தங்களின் ஆயிரம் பாசுரங்களையும் அறியவே நான் வந்துள்ளேன்’’ என்று ஶ்ரீமந் நாதமுனிகள் தன்னுடைய வேண்டுதலை விண்ணப்பித்ததும், ``உன் விருப்பம் மிக மேலானது. உன்போல் மதிப்பறிந்த ஒருவனால் அது பெறப்பட்டாலே, காலமுள்ள அளவும் வாழ்ந்திடும்.

உடன் திருமந்திரத்வயம் மற்றும் சரம ஸ்லோகங்களையும், கூடுதலாய் அஷ்டாங்க யோக ரகஸ்யத்தையும் உபதேசிப்பேன். உன்னால் இப்பாசுரங்கள் நாலாயிர திவ்யப்ரபந்தம் என்ற திருநாமம் பெற்று வையம் உள்ள அளவும் அவை வாழ்வாங்கு வாழ்ந்திடட்டும்.’’ என்றதுடன், அந்த நாலாயிரத்தையும் ஶ்ரீமந் நாதமுனிகளுக்கு உபதேசித்தார் சடகோபராகிய நம்மாழ்வார்.

நாதமுனிகளும் பரவசத்துடன் அவற்றைக் கேட்டு ஏடுகளில் அழியாத வண்ணம் பதித்துக்கொண்டார். நிறைவாக ஒரு விசேஷ உண்மையையும் நம்மாழ்வார் கூறினார்.

``நாதமுனி! நான் இவ்வேளையில் ஓர் அருந்தொண்டனின் விக்கிரகத்தையும் உனக்கு அருளப் போகிறேன். அதற்குரியவன், ராமாநுஜன் எனும் திருநாமத்துடன் வரும் நாளில் ஜனிக்க உள்ளான். அவனால் நீ தொகுத்த இந்தப் பாசுரங்கள் இப்பூவுலகில் பரவலாக்கப்பட்டு நித்தியத்துவத்தையும் அடைந்திடும். அதேநேரம் இதன் பொருட்டு மெனக்கெட்ட உனது பெயரும் காலமுள்ள அளவும் விளங்கிடும்’’ என்று அருளினார்.

ஶ்ரீமந் நாதமுனிகள் ஆனந்தக் கண்ணீர் சிந்தினார். அதன்பின் திருக்குருகூரிலேயே சில காலம் இருந்து, அந்த நாலாயிரத்தையும் தன்னுள் நிலைநிறுத்திக் கொண்டார். பிறகு திருவரங்கம் நோக்கிப் பயணித்தார். அவரோடு ஶ்ரீராமாநுஜர் விக்கிரகமும் பயணித்தது.

ஶ்ரீமந் நாதமுனிகள் திருவரங்கத்தை அடைந்த நேரம், எம்பெருமானின் அத்யயனோத்சவத்தில் வேத மந்திரங்களுக்கு நிகராக நம்மாழ்வாரின் திருவாய்மொழி உபாசிக்கப்பட்டுக் கொண்டிருந்தது. அதன் பின்புலத்தில் திருமங்கையாழ்வாரின் பெருமுயற்சி இருந்ததும் தெரிய வந்தது.

ஶ்ரீமந் நாதமுனிகள் திருவாய்மொழியை உபாசிப்பவர்களை அழைத்து, தான் தொகுத்த நாலாயிரத்தை அவர்களுக்கு முதலில் உபாசித்தார். பின்னர், காலத்தால் மார்கழி மாதம் இராப் பத்து காலத்தில் திவ்ய ப்ரபந்த பாராயணம் என்பது ஒரு வழக்கத்துக்கு ஆட்பட்டது. அதாவது ஶ்ரீமந் நாதமுனிகள் காலத்தில் தொடங்கப் பட்ட இந்த வைபவம், எம்பெருமானாகிய ஶ்ரீமந் ராமாநுஜர் காலம் வரை திருவரங்கத்தில் மட்டுமே தொடர்ந்த நிலையில், எம்பெருமானார் காலத்துக்குப் பின்னர் மற்ற இடங்களுக்கும் பரவி ஆராதிக்கப்பட்டது.

ரங்க ராஜ்ஜியம்

எம்பெருமானார் காலத்தில், நம்மாழ்வாரின் அர்ச்சா ரூப திருமேனி திருக்குருகூரிலிருந்து திருவரங்கத்துக்குப் பல்லக்கில் எழுந்தருளப்பட்டு வந்து சேரும். இதன்பொருட்டு திருக்கார்த்திகை அன்று திருமுகப் பட்டயம் என்கிற அழைப்பிதழ் திருவரங்கத்திலிருந்து ஆழ்வார் திருநகரிக்குச் செல்லும். பின்னர் அங்கிருந்து நம்மாழ்வாரின் அர்ச்சா மேனி பல்லக்கில் எழுந்தருளும். திருவரங்கம் வந்து சேர பல நாட்கள் தேவைப்பட்ட நிலையில், இக்காலம் அனத்யயன காலம் அதாவது விடுமுறைக் காலம் எனப்பட்டது. இது, திவ்யதேசங்கள் பலவற்றிலும் வாழ்ந்த ஶ்ரீவைஷ்ணவர்களும் திருவரங்கம் நோக்கி வரத் தோதாக அமைந்தது.

முன்னதாய் நம்மாழ்வாருக்குத் திருமுகப்பட்டயம் செல்லும் நாளான திருக்கார்த்திகை நாளில், திருவரங்க அழகிய மணவாளரின் அர்ச்சா சொரூபத்தின் திருமுன் திருமங்கையாழ்வார் அருளிச்செய்த திருநெடுந்தாண்டகப் பாசுரங்களை தேவகானத்தில் பாடும் ஒரு வழக்கம் இருந்தது.

அத்தனை பாசுரங்களையும் பாடிய திருமங்கையாழ்வாருக்கு, அவரின் தொண்டை களைப்பு நீங்கிடும் வகையில், அழகிய மணவாளருக்குச் சாத்தப்படும் எண்ணெய்க் காப்பின் மிகுதி பூசப்பட்டது. அதனினும் மிகுதி நம்மாழ்வாரின் அர்ச்சா ரூபத்துக்குப் பூசப்பட்டது. பின் ஶ்ரீவைஷ்ணவர்கள் தங்கள் தொண்டைக்கும் பூசிக் கொண்டனர். இந்த நடைமுறை நம்மாழ்வாரின் அர்ச்சாரூபம் வந்து செல்லும் வழக்கம் இருந்த காலம் வரை இடையறாது தொடர்ந்தது.

இக்காலத்தில் நாலாயிர திவ்ய பிரபந்தம் எத்தகையது என்பதும் நிலைநிறுத்தப்பட்டது. நான்கு வேதங்களான ரிக், யஜுர், சாம, அதர்வணம் ஆகிய நான்கு வேதங்களும் எப்படி ஆறு அங்கங்களுடனும் இதிகாச புராணங்களுடனும் உள்ளனவோ, அதுபோல நாலாயிர திவ்ய பிரபந்தமும் - திருவிருத்தம், திருவாசிரியம், பெரிய திருவந்தாதி, திருவாய்மொழி ஆகிய நான்கும் வேதங்களுக்கு இணையாய் கொள்ளப்பட்டன.

மார்கழி மாதத்து இராப் பத்து திருநாளின் முதல் பத்து நாட்கள் முதல் இரண்டாயிரம் பாசுரங்களைப் பாடுவதை பகல் பத்து என்றும் அது முடிந்து 21-ம் நாள் தொடங்கி மூன்றாவது ஆயிரத்தைப் பாடுவதையும் வழக்கமாக்கினார் ஶ்ரீமந் நாதமுனிகள்.

ரங்க ராஜ்ஜியம்

ஒரு பிராமணன் வேதங்களைக் கற்றுணர வேண்டியது எப்படி அவன் கடமை ஆகுமோ அதேபோல நாலாயிரம் திவ்ய பிரபந்தம் கற்பதும் முக்கிய கடமையானது. ஒவ்வொரு பிராமண வைஷ்ணவனும் காலை ஆராதனத்தில் திருப்பள்ளியெழுச்சி, திருப்பாவை பாசுரங்களை அனுசந்திக்க வேண்டும். கூடவே திருவாய் மொழியின் தொடக்கத்திலும் முடிவிலும் `கண்ணிநுண் சிறுத்தாம்பு’ பிரபந்தத்தை அனுசந்திக்க வேண்டும் என்றார்.

அதேபோல் திருக்கார்த்திகை உத்சவ காலத்தில், தாமே திருமங்கை மன்னனைப் போல திருநெடுந்தாண்டகத்தையும், தாம் உண்டுபண்ணிய திருமொழித் திருநாளில் முதலாயிரம் பாசுரங்களையும் திருமொழியையும், இராப்பத்து திருநாட்களில் திருவாய்மொழியையும் தேவ கானத்தில் இசைத்து, அபிநயனத்துடன் சேவித்து அருளினார். பின் 21-ம் நாள் உத்சவத்தின்போது தாளமின்றி சேவித்து அருளினார்.

தனக்குப் பின்னால் தழைத்து ஓங்குவதற்கு தோதாக தன்னுடைய மருமக்களான கீழையகத்தாழ்வான், மேலையகத்தாழ்வான் ஆகியோருக்கு நாலாயிரத்தையும் இசையுடன் கற்பித்தார். திருமொழி - திருவாய்மொழி திருநாளில், தான் செயல்பட்டதுப் போலவே அவர்களைச் செயல்படச் செய்தார்.

இன்றும் ஶ்ரீமந் நாதமுனிகளின் நியமனப்படி அரையர்களுக்கான கைங்கரியங்களை இவர் வம்சாவழியினர் செய்துவருகின்றனர்.

தமிழ் மொழிக்கே உரித்தான இயல், இசை, நாடகக் கூறுகளைக் கொண்டு `அரையர் சேவை’ என்கிற கலையை உண்டாக்கி வளர்த்த சிறப்பும் பெருமையும் ஶ்ரீமந் நாதமுனிகளையே சேர்ந்திடும்!

ஶ்ரீமந் நாதமுனிகளின் மருமக்களான கீழையகத்தாழ்வானும், மேலையகத்தாழ்வானும் பகல் பத்து, இராப் பத்து என்று மார்கழி மாதத்தில் வரும் திருநாட்களில், தங்களின் இசையாலும் நாட்டியத் தாலும் அழகிய மணவாளப் பெருமானை மகிழ்வித்தனர். அந்தச் சாக்கில், அந்த உற்சவத்தைக் காண வந்த பக்தர்கள் அனைவரையும் மகிழ்வித்துப் பக்தி பரவசம் உருவாகக் காரணமாய் விளங்கினர்.

இவர்களைப் போற்றும் விதமாய் இவர்களுக்கு மனமுறைவாணப் பெருமாளரையர், நாதவினோத அரையர் என்கிற பட்டங்கள் வழங்கப்பட்டன. இதன் தொடர்ச்சியாக நம்மாழ்வாருக்கு அருளப்பட்டது போல குல்லாவும் தொங்கல் பரிவட்டமும் அளிக்கப்பட்டன. கூடுதலாக அழகிய மணவாளர் தரித்த கைலியுடன், மாலைகளும் இந்த அரையர் பெருமக்களுக்கு அருளப்பட்டன.

ஆடியும் பாடியும் களித்து சேவை சாதித்த இவர்களை, ஆலய மணியக்காரர் தன் பொருட்டு முறையாக அழைத்துச் சென்று அவர் களின் இல்லத்தில் விட்டு வரும் வழக்கம் ஏற்பட்டது. இது, அரையர்களுக்கான சிறப்பாக வகுக்கப்பட்டது.

பொதுவில் அரையர் என்னும் சொல்லுக்கு மன்னன் என்பது பொருள். இசைக்கும் இயலுக்கும் மன்னர்களாய் இவர்கள் திகழ்ந்தமையால், `மன்னன்’ என்கிற பொருளிலேயே இவர்களும் அரையர் என்று விளிக்கப்பட்டனர். மன்னனுக்குக் கிரீடம். இவர்களுக்குக் குல்லாய். மன்னன் மார்பில் ஹாரம்; இவர்கள் வரையில் தொங்கல் பரிவட்டம் போன்றவை. இவையாவும் அரையர்களும் மன்னாதி மன்னர்களே என்று சொல்லாமல் சொல்லும் விதத்தில் அமைந்தவையாகும்.

ஶ்ரீமந் நாதமுனிகளால் தொடங்கப் பெற்று, பின் அவரின் மருமக்களால் வளர்க்கப்பட்ட இந்த அரையர் சேவை, இன்றளவும் தன் மாட்சி சிறிதும் குறையாதபடி அவர் வழி வருபவர்களால் காக்கப் பட்டு வருகிறது. குறிப்பாய்ஶ்ரீமந் நாதமுனிகளின் பிரதான சீடரான உய்யக்கொண்டார் என்பவரால் இது பெரும் சிறப்பு பெற்றது.

உய்யக்கொண்டார் கி.பி.886-ம் வருடம் - பராபவ தமிழ் ஆண்டில், சித்திரை மாதம் கார்த்திகை நட்சத்திரத்தில் திருவெள்ளரை தலத்தில் தோன்றியவர். இவர் ஶ்ரீமந் நாதமுனிகளிடம் பெரிதும் ஈடுபாடும் பக்தியும் கொண்டு சிறந்த சீடனாகத் திகழ்ந்தார். ஶ்ரீமந் நாதமுனிகளுக்குப் பிறகு அவருடைய ஆச்சார்ய பீடத்தை இவரே அலங்கரித்தார்.

இவரின் சீடர்களே மணக்கால் நம்பியும் குருகை காவலப்பன் என்பவருமாவர். இவர்களில் மணக்கால் நம்பி 12 வருட காலம் உய்யக்கொண்டாரிடம் அடிபணிந்து சீடராக விளங்கி சகல சாஸ்திரங்களையும் கற்றுக் கொண்டார்.

பொதுவில் சாஸ்திரங்களைக் கற்றுணர்ந்த நிலையில் அகம்பாவமும் ஒரு தனித்த ஆளுமை உணர்வும் சிலரிடம் தலையெடுக்கும். இனி, தாம் அறிந்து கொள்ள இந்த உலகில் ஏதுமில்லை என்று எண்ணம் கொள்வதோடு, தான் குருவை மிஞ்சும் சீடன் என்றும் எண்ணத் தோன்றும்.

இதனால் ஆசார்ய புருஷர்கள் சீடர்களைக் கண்காணித்தபடி இருப்பர். அவ்வளவு சுலபத்தில் தங்களின் திருவடி தீட்சையையும் சீடர்களுக்கு வழங்கிவிட மாட்டார்கள். தீட்சைகளில் திருவடி தீட்சையே மிகப் பெரியது... உகந்ததும் கூட.

உய்யக்கொண்டாரும் தன் சீடர் மணக்கால்நம்பியைப் பொறுத்த வரையிலும் அவரின் பக்குவப்படும் நிலைக்காகக் காத்திருந்தார்.அடக்கமும் பண்பும் மிக்க ஒரு சீடனே பின்னாளில் நல்ல குருவாக பரிமளிக்க முடியும். அப்படிப்பட்ட சீடனை உருவாக்குவதும் ஆச்சாரியன் கடமையே!

ஶ்ரீமந் நாதமுனிகளுக்குப் பிறகு, உய்யக்கொண்டானாகிய தான் பரிமளித்தது போன்று, தனக்குப் பிறகு பரிமளிக்கப்போவது யார் என்ற கேள்வி உய்யக்கொண்டாரிடம் இருந்தது. நல்ல சீடர்களாலேயே ஸ்தாபனம் வலிமையும் பொலிவும் பெற்றிடும். அதிலும் திருவரங்கத்து `ஶ்ரீரங்கஶ்ரீ’ என்கிற திருமடம் வைணவத்தின் அடிநாதமாகும். அது தொடர்ந்து விளங்குவதில்தான் ஶ்ரீவைஷ்ணவம் தழைப்பதும் வருங்கால சந்ததிகள் தழைப்பதும் உள்ளது.

எனவே, உய்யக்கொண்டார் தமது `ஶ்ரீரங்கஶ்ரீ’ தழைத்தோங்கிடும் வகையில் உரிய சீடனை அந்த அரங்கனே அடையாளம் காட்டி வழிநடத்த வேண்டும் என்று வேண்டிக்கொண்டர்.

திருவரங்கனும் ஒரு சம்பவம் மூலம் உய்யக்கொண்டாருக்கு வழிகாட்ட சித்தம் கொண்டார்!

ஒரு முறை உய்யக்கொண்டாரின் பெண்மக்கள் இருவரும் காவிரியில் நீராடச் சென்றனர். நீராடி முடித்து குடத்தில் காவிரி நீருடன் அவர்கள் திரும்பும் வழியில், ஓரிடத்தில் சேரும் சகதியும் நிறைந்திருந்தது. அதில் கால் பதித்து கடந்து செல்ல இருவருக்கும் தயக்கமாக இருந்தது. கையில் திருமஞ்சனக் குடத்தோடு அசுத்தமான சேற்றில் கால் பதிக்க அவர்கள் விரும்பவில்லை. அந்த வேளையில் மணக்கால் நம்பி ஒரு காரியம் செய்தார்!

- தொடரும்.

தெளிவான புரிதல்கள் | விரிவான அலசல்கள் | சுவாரஸ்யமான படைப்புகள்Support Our Journalism
அடுத்த கட்டுரைக்கு