Published:Updated:

துளித்துளிக் கடல்கள்

துளித்துளிக் கடல்கள்
பிரீமியம் ஸ்டோரி
துளித்துளிக் கடல்கள்

நீங்கள் எந்த நிறம்? - எஸ்.ராஜகுமாரன்

துளித்துளிக் கடல்கள்

நீங்கள் எந்த நிறம்? - எஸ்.ராஜகுமாரன்

Published:Updated:
துளித்துளிக் கடல்கள்
பிரீமியம் ஸ்டோரி
துளித்துளிக் கடல்கள்

சண்டை சச்சரவுகள், உள்நாட்டுக் கலவரங்கள், உலகப் போர் போன்ற வன்முறைகள் மனிதர்களிடம் மட்டுமில்லை; இயற்கையின் எல்லா படைப்புகளிடமும் ‘சண்டை போடும்’ பழக்கம் உண்டு. அப்படித்தான் நிறங்களுக்குள் ஒரு முறை ஏற்பட்டது... நீயா நானா சண்டை!

துளித்துளிக் கடல்கள்


யார் உயர்ந்தவர் - யார் தாழ்ந்தவர், யார் வலியவர் - யார் மெலியவர், யார் அழகு - யார் அழகற்றவர்... இப்படியான ஒரு தன்முனைப்பு யுத்தம் மூண்டது!

எல்லா நிறங்களும் தத்தமது பெருமைகளைப் பேசி பீற்றிக்கொண்டு உரத்தக் குரலில் சண்டையிட்டன.

‘இயற்கையின் தாய் நானே! எல்லா தாவரங்களின் வளர்ச்சியும் என் பச்சை நிறத்தில் இருந்துதான் தொடங்குகிறது. செடி, கொடி, மரங்கள் என பூமியில் நிறைந்திருக்கும் எல்லா தாவரங்களுக்கும் நானே தலைவி!' என்று பெருமிதமாகப் பேசத் தொடங்கியது பச்சை நிறம்.

நெஞ்சு நிமிர்த்தி பச்சை நிறத்திடம் சொன்னது நீல நிறம்: “நீ பூமியில் மட்டும்தான் இருக்கிறாய். நான் வானிலும் கடலிலும் பரவி இருக்கிறேன். எல்லா உயிர்களும் எனக்குல் கீழேதான் பூமியில் உள்ளன. அதனால், நிறங்களின் நிகரில்லா ஏக தலைவன் நான் ஒருவனே!”

பச்சையும் நீலத்தையும் பார்த்து மஞ்சள் நிறம் மெலிதாகப் புன்னகைத்தபடி சொன்னது:

“ஏன் இப்படி வீணாக தற்பெருமை பேசித் திரிகிறீர்கள்? சூரியனும் சந்திரனும் என்னையே நிறமாகக் கொண்டிருக்கிறார்கள். உலகுக்கே ஒளி தரும் இவர்களின் நிறமே நான்தான். நானே அமைதியின் நிறம்; ஒளியின் நிறம்; நட்பின் நிறம்; இறைமையின் நிறம். அதனால் நிறங்களின் தலைமையாக என்னை மட்டுமே எல்லா நிறங்களும் ஏற்க வேண்டும்!”

அப்போது சட்டென்று கடகடவென ஒரு கொக்கரிப்பு ஓசை எழுந்தது. எல்லா நிறங்களையும் அலட்சியமாகப் பார்த்தபடி பிரமாண்டமாக நின்றிருந்த சிவப்பு நிறம் பேசத் தொடங்கியது.

“முட்டாள்களே! என்னைவிட நீங்களெல்லாம் சிறந்த நிறங்களா? உயிர்களின் இன்றியமையாத குருதியின் நிறமே நான்தான். வீரத்தின் விளைநிலம் எனது நிறம். புரட்சியின் சின்னமாக விளங்குவது சிவப்பு மட்டுமே. ஆக நிறங்களில் எல்லாம் தலைச் சிறந்த நிறம் நான் மட்டுமே” என்று சொல்லி மீண்டும் சிரித்தது சிவப்பு.

அப்போது சட்டென பெரும் இடி முழக்கத்துடன் மழை பெய்யத் தொடங்கியது. பயந்து நடுங்கி ஒன்று கூடி கட்டித்தழுவி நின்றன நிறங்கள்‌. வானில் ஏழு நிற வானவில் ஒன்று அழகாகத் தோன்றியது. எல்லா நிறங்களும் வானவில்லைப் பார்த்து வியந்து நின்றன.

அப்போது ஒரு சிறு சிரிப்பொலியுடன் வானில் ஒரு குரல் எழுந்தது: “ஒவ்வொரு நிறமும் அழகானது; தனித்துவமானது. ஒவ்வொரு நிறத்துக்கும் தனித்தனி குணம் உண்டு.‌ உங்கள் தனித்தன்மையைக் கண்டு உலகம் வியக்கிறது. இயற்கை உங்களைத் தத்தெடுத்து அழகு பார்க்கிறது. உங்களுக்குள் ஏன் இவ்வளவு இழிவான பொறாமை, ஒப்பிடல்? நீயா, நானா என்ற போட்டி?

இது தேவையே இல்லை. இதோ பாருங்கள்... ஏழு நிறங்கள் ஒன்றாய் இணைந்த வானவில் எவ்வளவு அழகு? இதுவே ஒற்றுமையின் நிறம்; உயர்வின் நிறம். இனியாவது திருந்துங்கள். நீங்கள் அனைவரும் அழகானவர்களே!''

வான்குரல் சொன்ன உண்மையை உணர்ந்த நிறங்கள் வெட்கித் தலைகுனிந்தன! - இது ஒரிசாவின் ஒரு புகழ்பெற்ற நாட்டுப்புறக் கதை.

இந்தக் கதையில் ‘நிறங்கள்’ என்பதை ‘மனிதர்கள்’ என்று போட்டுவிட்டால் நம் எல்லோருக்கும் இதன் உள்ளடக்கம் பொருந்தும்.

யார் அழகு, யார் திறமையானவர், யார் வலிமையானவர் - என்ற போட்டியில், பொறாமையில் சிந்தனையை செலவு செய்து நம்முடைய செயல்களைத் தினமும் நாமே முடக்கிக்கொள்கிறோம்.

உலகத்தில் தோன்றிய எல்லா உயிர்களுக்கும் ஓர் அர்த்தம் உண்டு. எல்லா மனிதர்களுக்கும் தனித் தன்மை கொண்ட ஒரு வாழ்க்கை உண்டு; வரலாறு உண்டு. யாரும் யாரோடும் ஒப்பிடத் தேவையில்லை.

நம்மிடம் என்ன ஆற்றல் இருக்கிறது, அதிலுள்ள குறை, நிறை என்ன என்பதைச் சுய கேள்விகளாக கேட்டு மாற்றி யோசித்தால், எல்லோரும் அழகானவரே; திறமையானவரே; சாதிக்கப் பிறந்தவர்களே; சரித்திரம் படைக்கத் தகுதியானவர்களே!

- பருகுவோம்...

- எஸ்.ராஜகுமாரன்